~: [V] i O l e T- M o O [N] :~

ฟิกต้อนรับปีใหม่ (จริงๆกะต้อนรับคริสมาสแต่ดั้นเลยไปซะแล้ว เหอๆๆ มาสอบช่วงนี้ก็แบบนี้แล แต่เรายังสอบไม่เสร็จอ่าคะ สอบอีกทีวันที่3 แต่มีสอบวิชาเดียวกะอ่านเอาก่อนสอบ 5555+ จริงๆถ้ามันเป็นคริสมาสมันจะได้อารมณ์มากกว่าเยอะ นี่เราคิดผิดหรือเปล่านะ

ลงวันที่แต่ง 30 มกราคม 2549 กำหนดการเสร็จ 1 มกราคม 2549 พิมพ์สดๆในเวปไร้ต้นฉบับและการตรวจคำผิด เนื่องจากแอบแม่พิมพ์เปิดเวิดม่ายยด้ายคร่า และเชนเคย ผ่อนส่งเหอๆๆ

โครงเรื่อง ไม่มีเถือกเอาตามใจฉัน

แต่ของที่ต้องการจะมี

1. โชตะ

2. หูแมว

3. เลี้ยงต้อย

4. เรท

อาแต่คงต้องรอบเดียวนะคะทีแรกก็อยากแต่งเยอะๆอยู่หรอกแต่ว่าเราเผอิญได้รับรู้ความทรมานของพวกเคะ ก็ประมาณเมื่อ3วันก่อน เราลื่นตกจากบันไดเอาก้นกระแทกพื้น โอยแม่เจ้า เขียวไปหลายวันดีดักจนป่านนี้ยังไม่หายเลยคะ ตอนนี้มันพัตนามาเรื่อยๆ จากสีเขียวเป็นสีม่วง จากสีม่วงเป็นสีดำ อ๊ากกก เจ็บก้น เลยต้องนอนท่าไฟย์ไปเลยงะ หรือมันจะเป็นกรรมที่เราแต่งให้ไฟย์เจ็บก้นหลายครา แง้ ทีหลังหนูจะลดระดับความหื่นแล้ว พระเจ้าลงโทษ

แล้วก็เม้าต่อ (เมื่อไรจะเข้าเนื้อเรื่องวะคนอ่านเบื่อ) ตอนแรกฟิกนี้เรากะจะให้คุโรทำไฟย์ทั้งๆยังเด็กเลยละคะกะจะให้สัก 8 ขวบ อา แต่โดนทุกคนที่ได้ยินแล้วท้วงมาทุกราย ด้วยเหตุผลที่ว่า เดี๋ยวไฟย์ตายคาที่ แหมก็แค่ส่วนสูงต่างกันแค่ 70 กว่าเซนและขนาดก็ประมาณอาชูร่าตอนเด็กกับบิชามอนเทนเท่านั้นเอ้ง หุหุหุ

เอาละเรามาเริ่มเรื่องกันดีกว่า ซิกๆ ทำไมมีแต่คนห้ามเราไม่ให้ทำกันตั้งแต่เวอชั่นเด็กฟระ ไม่ตายซะหน่อยแต่เลี้ยงไม่โต (อ้าว)

ฟิกออริโดยใช้ตัวละครจากTCR นะคะ อ่านแล้วอย่าคิดมากน่า

ภาษาไร้ความสละสวลยเช่นเคยอ่านพอเอามันส์ ไร้สาระทั้งเรื่อง

ในค่ำคืนแห่งเมืองแห่งหนึ่ง บรรยากาศสีฟ้าทะมึนแห่งรัติกาลหาได้ลดความเจิดจ้าของเมืองแห่งนี้ไม่แสงสีเจิดจ้าชัลชวาล ท่ามกลางหิมะสีขาวสนิทดุจดั่งปุยฝ้ายแสนงามหากแต่มันกลับให้ความหนาวเหน็บอย่างน่าอศัจจรย์ มีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเดินหน้าบอกบุญไม่รับแถมยังจะกระทรวกไส้ออกมาอีกตะหาก

บอกว่าขอลาหยุดเพราะต้องการกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวในวันปีใหม่หรอ ไอ้งี่เง่าเอ๊ย ! เสียงเข้มตวาดลั่นด้วยอารมณ์ทำให้บุคคลรอบข้างหันมามองเจ้าของเรือนผมทรงไฟช็อตสีรัติกาล นัยน์ตาสีแดงเพลิงที่วาวโรจน์ไปด้วยแรงคุกกรุ่น ร่างใหญ่สมส่วนชายที่กล้าแกร่งจนทำให้หญิงสาวต้องแอบชื่นชมเสียไม่ได้

ชายผู้นี้มีนามแสนเริ่ดหรูอลังการงานสร้างไร้ความคิดว่า คุโรงาเนะ

และสาเหตุที่ทำให้ชายผู้นี้ต้องมาโวยวายตามนิสัยก็เพราะเหตุการณ์ณ์หลังจากนี้ไปประมาณ 2 ชั่วโมง

ณ บริษัท รับทำงานไม่จำกัดแห่งที่ที่ตั้งอยู่กลางใจเมืองที่มีแต่อารยธรรมไร้ความเมตา ชายหนุ่มเมื่อครู่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมอันใหญ่ ใช้นัยน์ตาสีเพลิงปราดมองไปยังลูกน้องทีละตัว ทีละตัว

จะขอหยุดงานไปพักร้อนเนี่ยนะ ทั้งๆที่ยังมีงานค้างกันอยู่เรอะ~!

และแล้วสุดท้าย ชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายแพ้ ต้องมาเดินต็อกๆ กลับบ้านเสียนี่

จริงๆก็ไม่ได้ไม่เห็นใจเหล่าลูกน้องหรอก แต่ทว่าตัวชายหนุ่มผู้นี้ไม่มีครอบครัวที่รอคอยกับการกลับไปของเขา เนื่องจากพ่อและแม่ที่ล้มหายตายจากไปเสียเขายังเล็กๆ แต่ครั้นพอชายหนุ่มได้เดินต็อกๆเข้ามายังตรอกมืดอับทางกลับบ้านแสนอันตรายของหลายๆคน แต่หาใช่ชายถึก บึก ผู้นี้ไม่ เขาก็ได้ยินเสียงเล็กๆราวกับอะไรสักอย่างร้อย พอเงี่ยหูฟังดีๆ ก็ได้ยินเต็มที่

เมี้ยวววว~

เสียงคล้ายลูกแมวร้อง ชายหนุ่มสะบัดหัวราวกับจะหาต้นตอของเสียง แล้วเขาก็เจอกองผ้าสีฟ้ากระหย่อมหนึ่งที่ดูเหมือนจะสั่นไหวน้อยๆ มือหนาตวัดผ้าเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆภายในผ้า

ลูกแมวงั้นรึ! ร่างสูงอุทานเมื่อสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือลูกแมวสีทองอร่าม เส้นผมนุ่มดุจสายไหมพลิ้วสลยซอยสั้นประบ่า หูแมวและหางแมวที่ประดับอยู่บนร่างบอบบางราวกับจะแตกหักนั้นมีสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะที่ตกโหมใส่ในค่ำคืนหนาวเหน็บแห่งนี้ ดวงหน้าหวานขาวอมชมพูราวกับผิวของสตรีแรกแย้ม ริมฝีปาดเอิบอิ่มที่ดูซีดลงเพราะความหนาว นัยน์ตากลมโตสีแซฟไฟร์เลอค่าวาวระยับ ส่วนสูงที่ดูแล้วยังไงๆก็ไม่น่าจะเกิน80เซน

แง้ว~ เสียงเล็กๆร้องอีกคราพร้อมทั้งร่างน้อยๆที่สั่นเทาไปด้วยความหนาวเหน็บ ร่างใหญ่กลับอุ้มเจ้าแมวน้อยขึ้นมากระชับไว้ในวงแขนแกร่งแต่กลับโดนอุ้งเท้า(?)นุ่มๆของแมวที่ดูเหมือนจะไร้พิษสงถีบกระเดนเสียนี่

เฮ้ย! ไอ้แมวผี แกทำไรวะ

ความสงสาร+ความหลงในความน่ารักเมื่อครู่มลายหายไปไม่ถึงวิ

ครั้นพอมือใหญ่เอื้อมลงไปจับลูกแมวที่ตัวสั่นเทาด้วยความหนาก็กลับโดนกงเล็บแสนคมกริบเฉือนเข้าที่เนื้อสีคล้ำของชายหนุ่ม

คุโรงาเนะเดาะปากอย่างอารมณ์เสีย

เจ้าแมวตัวนี้ไม่ธรรมดา น่าสนุกเฮะ ท่าทางจะแก้เบื่อได้ไม่เลว

คิดได้ดังนั้นมือใหญ่รวบของอันตรายแสนคมของเจ้าแมวน้อยทั้ง 2 ข้างไว้ด้วยเพียงมือเดียว ส่วนอีกมือก็ถอดโค้ดของตนคลุกทับร่างเล็กๆเสียมิด

แง้วว เสียงเล็กๆร้องขึ้นอีกครั้งด้วยความแปลกใจ พยายามขยับตัวน้อยนิดของตนให้พ้นจากสิ่งที่ทับอยู่ถึงแม้มันจะอบอุ่นก็ตามที่

ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ร่างสูงปลอบใจประกอบกับเอามือหนาวางหัวเล็กของเจ้าแมวน้อยที่ดิ้นขลุกขลิกอยู่ใต้โค้ด แล้วปล่อยให้ร่างหนาได้อุ้มตนเดิน

อบอุ่นเสียเหลือเกิน

ราวกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องท่ามกลางหิมะแสนหนาวเหน็บ

แมวน้อยหลับตาพริ้มพร้อมซุกเข้าหาความอบอุ่นจากอกแกร่งของอีกฝ่าย

จากคืนหิมะตกในวันนี้จวบตนปัจจุบันก็ผ่านมา 6 ปีดีดักแล้ว

ออกไปก่อนไฟย์ เสียงเข้มตวาดอย่างเหลืออดแต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่บนตักสะท้านได้

เมี้ยว~ เสียงร้องน่ารักๆ ตอบกลับพร้อมใช้ใบหน้าบอบบางของตนไซ้คอร่างใหญ่ ทำให้ชายหนุ่มต้องอุ้มออกเสียเอง

ให้ตายเถอะ เลิกอ้อนได้แล้วไฟย์เดี๋ยวฉันก็ไปทำงานสายพอดี ร่างสูงพูดพร้อมหยิบโค้ดอย่างรีบเร่งโดยไม่ลืมวางอาหารให้เจ้าแมวจอมยุ่งอีกด้วย และที่สำคัญที่สุด ต้องไม่ลืมล็อกห้อง ไม่งั้นป่วนไปทั่วเมืองเป็นแน่แท้

ว่าแล้วก็ปราดตามองไปยังเจ้าแมวยอดยุ่งที่ร้องเสียงออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู จากวันนั้นที่เขารับเจ้านี่มา รบรากันเสียนับไม่ถ้วนจนร่างทั้งร่างแทบจะเต็มไปด้วยรองเล็บแมว จากลูแมวตัวเล็กๆเสียคล้ายกับเม็ดถั่วกลับโตขึ้นมาได้งดงามขนาดนี้ ใบหน้าเรียวสีขาวอมชมพูที่ดูขาวจัด นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ที่เรียวขึ้นอย่างมีเสน่ห์ ริมฝีปากเอิบอิ่มสีกลีบกุหลาบน่าสัมผัสที่เอาแต่ร้องจนแทบรำคาญ ส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นจนเกือบจะถึง 170 แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นแมวตัวเดียวกับเมื่อก่อน

แต่ยังไงๆ ก็ยังน่ารักอยู่ดีเฮะ

คิดได้ดังนั้นก็รีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆแล้วออกไปทำงานอย่างเช่นเคย

เวลาผ่านไปเหมือนเช่นทุกวัน ชายหนุ่มเดินหน้าเครียสกลับมาบ้านแต่พลันที่กลับมาถึงบ้านของเขาก็พบสิ่งที่น่าจะปิดอยู่มันเปิดค้าง

เวรแล้วไง ลืมล็อกประตู เพราะเจ้าตัวยุ่งเมื่อเช้ามาพัวพันแท้ๆเลย

ร่างถึกเกือบสิ้นใจรีบเข้าไปในบ้านกวาดตาหาสิ่งที่ควรจะมี สิ่งที่เหมือนจะไร้ความสำคัญแต่ทำไมพอมันไม่อยู่กลับทำให้เขาแทบบ้า

หายไปไหนวะ

เจ้าตัวป่วนโลกนั่น

มันหายไปหน๊ายยยยยยย

และแล้วในวันปีใหม่ที่ทุกคนต่างคลาคลั่งไปด้วยความสุข ก็กลับมีชายผู้หนึ่งที่แทบเป็นบ้า ร่างใหญ่รีบวิ่งไปตามแทบจะทุกซอกทุกมุมของเมือง ในใจกลับปราดไปด้วยอารมณ์คุกกรุ่นของความเป็นห่วง

ทำไมนะ

ทั้งๆที่เรารำคาญมันจะตาย

เวลาหิวข้าวก็มาร้องแล้วก็เลียนิ้วเขา

ตอนกลางคืนก็มาโดดเข้าใส่เขาจนแทบนอนไม่ได้

ตอนเช้าก็ชอบมาออเซาะ

บางทีก็ชอบร้องเมี้ยวๆหนวกหูแล้วมานั่งบนตักเขา

ยิ่งเวลาจับอาบน้ำต้องโดนเล็บคมๆนั่นทุกครา

ทั้งๆที่เคยคิดว่า รีบๆตายไปซะก็ดี

แต่ทำไมตอนนี้แค่แมวหายไปตัวหนึ่งเราถึงแทบบ้า

และแล้วหลังจากที่วิ่งมาจนถึงปลายทางออกเมือง ชายหนุ่มก็ทรุดลงกับพื้น ครั้นเงยหน้าคมคายขึ้นไปก็พลันปรากฏว่าท้องฟ้าเริ่มเทศกาลแห่งรัติกาลเสียแล้ว ประกอบกับดวงจันทร์ที่ลอยเด่นมาเสียตรงกลางหัวบ่งบองว่าตอนนี้เกือบจะปาไปราวๆ 3 ทุ่มแล้ว ก็หมายถึงเขาตามหาในเมืองแสนเล็กๆนี้มา6ชั่วโมงแล้วยังไม่เจอแม้แต่เงา

เมื่อสิ้นไร้หนทางชายหนุ่มได้แต่เดินทางกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เจ็บไปทั่วราวกับมีคนเอาไฟฟ้ามาช็อตเข้าอย่างจัง

แบบนี้กระมั้งที่เขาว่ากันว่า

มนุษย์จะรับรู้ถึงสิ่งสำคัญ ก็ต่อเมื่อได้เสียมันไปแล้ว

มือหนาจับลูกบิดของประตูบ้านไม้สีชืด พอเปิดปุ๊ปชายหนุ่มก็รับรู้ถึงของบางสิ่งที่กระโจนเข้าหาตัวของตน พาให้ล้มทั้งยืนอยู่หัวกระไดบ้าน

เมี้ยวว~กระแสนเสียงที่แสนคุ้นเคยลอบเข้าโสตประสาทของชายหนุ่ม นัยน์ตาสีเพลิงลืมขึ้นพบกับดวงหน้าหวาน ที่ประดับด้วยมัญมณีเลอค่าสีฟ้า พร้อมใช้มือแกร่งโอบเอวบอบบางของแมวน้อยๆที่ทับอยู่บนตัวของเขาหมายจะพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่เพียงความฝัน

ไฟย์

เมี้ยวววว~ ไฟย์ร้องรับเสียงเรียกพร้อมใช้ใบหน้าของตนซุกไซ้ลงกับซอกคอสีแทน มือทั้ง2โอบอยู่รอบกอด หางสีขาวเรียวสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี

เฮ้อ เสียงอทานอย่างโล่งใจที่หาได้ยากจากชายผู้นี้ แต่พอเริ่มคิดได้แล้วร่างสูงก็ลุกพรวดส่งผลให้ร่างที่อยู่ข้างบนร่วงไปกองอยู่กับพื้นอย่างช่วยไม่ได้

แง้วว>_< เสียงร้องประท้วงของแมวเหมียวที่กระดึบๆอยู่บนพื้นห้อง ก่อนที่จะโดนมือใหญ่อุ้มขึ้นมานั่งตักหนา

ออกไปไหนมาไฟย์ ข้าตามหาเจ้าแทบแย่

เรือนผมสีน้ำผึ้งพลิ้วตามหัวงามๆที่โคลงอย่างงุงงงในคำถาม ร่างสูงถอนหายใจแล้วลูบเส้นผมนุ่มนั้นส่งผลให้หูสีขาวพสุทธิกระดิกพร้อมกับหางที่โบกไปมา

ก็ประตูเปิดเจ้าเลยเดินออกไปข้างนอกใช่ไหมไฟย์มือหนาชี้ไปทางนอกประตูเพื่อเพิ่มความเข้าใจในร่างบอบบางบนตักตน แต่แมวน้อยส่วยศีรษะแล้วหันหน้าไปทางห้องรับแขก

เจ้าจะบอกว่าอยู่ในนั้นตลอดรึ แต่ตอนกลับมาข้าก็ดูแล้ว น้ำเสียงขาดช่วงเมื่อเจ้าแมวน้อยที่รักฉุดแขนของตนให้เดินตาม แล้วพอเดินมาเขาก็ถึงบางอ้อ เมื่อมองไปยังซอกเล็กๆที่ไม่คิดว่าจะมีที่พอให้อะไรเข้าไปได้ที่อยู่ระหว่างโซฟากับผนัง

เจ้านี่น้า ที่แคบขนาดนั้นยังลงไปนอนได้อีกน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสบายใจถูกปล่อยออกมาเมื่อของสำคัญของเขาไม่ได้หายไปไหน

แง้ว ร่างบางร้องเมื่ออยู่ๆร่างสูงจับเขาขึ้นตักแล้วกอด ใบหน้าคมคายซุกอยู่ที่อกบอบบางของแมวน้อย มือหนาทั้ง2โอบที่หลัง

ข้านึกว่าจะต้องเสียเจ้าไปแล้วเสียอีก

คล้ายจะรับรู้ถึงความโศกเศร้าของเจ้านายหนุ่ม ไฟย์ใช้ลิ้นนุ่มของตนเลียเข้าปลายนิ้วหนาของอีกฝ่าย มาจนถึงมือ ไล่ไปเรื่อยจนกระทั่งถึงใบหน้าคมคาย หมายจะให้ความโศกเศร้าหายไป แต่ข้อมมือเรียวก็พลันถูกจับไว้มือหนา

คุโรงาเนะกุมมือบอบบางของแมวน้อย ส่วนมืออีกข้างก็ช้อนในหน้างดงามของอีกฝ่ายแล้วประทับรอยจูบที่แสนเนิ่นนานและเร้าร้อน ลิ้นสากไล่ควานไปทั่วปากเพื่อรับรสอันแสนหอมหวาน ซึ่งได้รับการตอบกลับด้วยลิ้นนุ่มของเจ้าแมวน้อย

ครั้นพอละริมฝีปากออกจากกันร่างสูงก็มองแมวที่กำลังพยายามหอบหายใจเพื่อรับอากาศอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยรอยยิ้ม

ไฟย์รู้ไหม เสียงเรียกทำให้แมวสีทองต้องหันไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีพระเพลิงที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่น่าไว้ใจยังไงไม่รู้ วันนี้เจ้าทำให้ข้าปวดหัวมากเลยละ เพราะงั้นต้องลงโทษนะ

เมื่อได้ยินคำว่าลงโทษแล้วแมวน้อยจะอยู่ให้ใย ร่างบางๆรีบๆคลานหนีแต่ไม่พ้นมือใหญ่ที่ไวกว่าฉวยเอวของร่างบางไว้เสียได้ แล้วก็วิธีลงโทษมันมีหลายแบบนะไฟย์ แต่วันนี้ข้าจะขอลงโทษเจ้าด้วยวิธีนี้แล้วกัน ^ ^

ว่าจบร่างสูงก็อุ้มเจ้าแมวน้อยพาดบ่า แล้วปล่อยลงบนเตียงนอนสีขาว

วันนี้เจ้าต้องรับการลงโทษจากฉันนะไฟย์

เมี้ยว ? แมวน้อยโคลงศีรษะอย่างงงๆ ชายหนุ่มยิ้มรับในการการนั้นก่อนจะเริ่มกินแมวแทนข้าวเย็น

มือสากเลิกเสื้อยืดสีดำสนิทพอดีตัวขึ้นไป เผยให้เห็นผิวขาวผ่องราวกับหิมะ เนินอกสีชมพูน่าสัมผัส นัยน์ตาสีเพลิงปราดมองชื่นชมในความงามก่อนจะลูบเรือนผมสีจันทราของเจ้าแมวน้อยเล็กน้อย แล้วใช้ริมฝีปากหนาเลียผิวขาวพิสุทธินั่น

แง้ว ไฟย์ร้องขึ้นอย่างตระหนกเมื่อเจ้าของของเขาขบกัดลงบนผิวกายของเขาจนเป็นรอยจ้ำแดงระรื่อบนผิวสีหิมะ

คุโรงาเนะยิ้ม แล้วใช้มือสากลูบไล้เสียจนเจ้าแมวน้ำเริ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ ลิ้นหนาก็ลากไล้ไปทั่วผิวกายพิสุทธิ พร้อมขบกัดแสดงความเป็นเจ้าของไปทั่ว จนมาถึงเนินอกน่าสัมผัสที่ตั้งยอกชูชัยรับสัมผัสอบอุ่นจากโพรงปากของบุรุษเหนือตน

เมื่อเห็นเจ้าแมวน้อยเริ่มมีอารมณ์ ร่างสูงก็ใช้มือข้างที่ว่างปลดเข็มขัดหนังสีดำสนิท รูดทีเดียวพร้อมกางเกงสแลบแนบเนื้อของคนใต้ร่าง ส่งผลให้ได้ยินเสียง มิ้วๆ ประท้วงแต่เขาไม่สนใจก็ในเมื่อมันมีสิ่งให้น่าสนใจกว่านั้นนิ ขาเรียวสวยได้รูปขาวผ่องชวนสัมผัส ก้นนูนสมส่วน

อา อาบน้ำให้มันมาตั้งนานแต่ทำไมนะ ถึงเพิ่งรู้ว่ามันไม่ใช่แค่น่ารัก

แต่ โครต น่ารักตะหากละ

มี้ เสียงเล็กๆร้องเรียกสติที่กำลังจะล่องลอยให้กลับมา ชายหนุ่มใช้มือไล้ที่เนินอกกลีบกุหลาบของเจ้าแมวน้อยเพื่อรอดูปฎิกิริยาเล่น แล้วใช้ริมฝีปากครอบครองส่วนอ่อนไหว แล้วตวัดลิ้นเกี่ยวรัดความเป็นชายของร่างบางอย่างชำนาญ ส่งผลให้ร่างเล็กๆกระตุกเล็กน้อยพร้อมเสียงครางที่ฟังไม่ได้ศัพย์ (ถ้าฟังได้ศัพท์ก็บ้าเระ แมวบ้านไหนพูดได้) แต่นั่นกลับยิ่งโหมอารมณ์ในกายของชายหนุ่มเข้าไปใหญ่

เมี้ยว ไฟย์กรีดร้องสุดกำลังเมื่อน้ำแห่งอารมณ์ถูกปลดปล่อยออกมาเปรอะเปื้อนไปทั่วขาเนียล ซึ่งชายหนุ่มก็เลียมันราวกับน้ำทิพย์แสนมีค่า แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบแซฟไฟร์ที่ที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยหยาดน้ำและอารมณ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน

แล้วก็ต้องกรีดร้องอีกคราเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เสียดแทงเข้ายังทางเข้าของเขา

ไฟย์ ใจเย็นๆร่างสูงปลอบพลางลูบขนของเจ้าแมวน้อย แต่มืออีกข้างดันทำตรงกันข้ามนั่นคือเพิ่มจำนวนนิ้วที่ 2 เข้าไปเสียนี่ (คุโรนายนี่มัน =W=)

แง้ว ไฟย์ร้องตามจังหวะที่เจ้านายทำทารุณกรรมต่อสัตว์เลี้ยง น้ำตาใสๆเริ่มไหลเอ่อทั่วนัยน์ตาสีฟากฟ้างาม

ถ้าเจ็บก็กอดฉันไว้สิ เสียงกระซิบแผ่วเบาของนักโทษข้อหาทารุณแมวช่วยเพิ่มความคลายใจของแมวน้อยไปได้ มือหนาฉวยข้อมือบอบบางมากอดรอบคอของตน แล้วใช้มืออีกข้างเพิ่มจำนวนนิ้วกวาดไปทั่วผนังอ่อนบางที่ยังไม่เคยถูกผู้รุกราน

แง้ว เสียงทรมานของผู้ถูกทารุณ (รึมีสุข)กรีดร้องเมื่อนิ้วที่4ถูกเพิ่มเข้าไป เล็บเรียวแหลมที่ถูกประดับอยู่บนนิ้วงามอย่างเหมาะเจาะจิกลงหลังกว้างของผู้เป็นนายเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของตน

พร้อมนะไฟย์ ร่างสูงถามแต่ทว่าคล้ายจะรับรู้ว่าเจ้านายตนทำอะไร แมวน้อยกลับส่วนหน้า ทำให้ชายหนุ่มชักใบหน้ายิ้มขึ้นมากล่อมแมว (โอ้ทำไมคุโรเรื่องนี้ชั่วฟระ หรือมันมาจากจิตมืดของคนแต่ง)

ไม่เป็นไรหรอก ไม่เจ็บมากหรอกนะ (แต่แทบตายตะหาก)

ว่าจบมือใหญ่ก็แหวกขานวลทั้ง 2 ข้างให้อ้ากว้างมากขึ้น แล้วไม่พูดพร่ำทำเพลงมวยก็แทรกตัวตนของตนลงไป ทำให้ร่างบอบบางกรีดร้องพริ้มเพิ่มแรงจิกไหล่

ทนไม่ไหวแล้วหรอไฟย์ มันยังไม่สุดเลยนะว่าแล้วก็กระแทกเข้าไปทีเดียวเสียจนมิดด้าน ทำให้หยาดน้ำที่เอ่ออยู่รอบอัญมณีสีฟ้าไหลเป็นทาง

(รังแกสัตว์จริงๆเลยฟิกนี้)

พร้อมไหมจะขยับแล้วนะ ร่างสูงกระซิบข้างหู แต่แน่นอนแมวน้อยก็ส่ายหน้าด้วยน้ำตาเป็นการตอบ ร่างสูงเหยียดยิ้มแล้วเริ่มขยับตัว ส่งผลให้แมวน้ำเริ่มครางอย่างสั่นไหวไปตามจังหวะที่ค่อยเพิ่มดีกรีความแรงขึ้นของเจ้านายหนุ่ม

คุโรงาเนะเริ่มขัยบอย่างรวดเร็วและรุงแรงจนแมวน้อยเผลอขูดเล็บตามอารมณ์ จนกระทั่งน้ำขุ่นขาวถูกปลดปล่อยออกมาเต็มขานวลของเขาพร้อมกับแทบชักพาสติของแมวน้ำไปพร้อมๆกันด้วย

นัยน์ตาสีทะเลงามปรือลงอย่างอ่อนแรงเนื่องจากความเหน็ดเหนื่อยแต่หากเจ้านายคนดีเขายังทารุณสัตว์ไม่สะใจ กลับรั้งกายของเขาให้นั่งตัดทั้งๆที่ยังคาอยู่เสียอย่างงั้น

แมวไม่ต้องสักคืนไม่เป็นไรมั้ง ไฟย์ เสียงกระซิบอย่างอ่อนโยนแต่ไม่อ่อนโยนในความคิดของแมวน้อย พร้อมด้วยรอยยิ้มของเจ้านายที่เขาไม่อยากจะเห็นมันเลย

แง้ววววว ปล่อยผมไปเถอะ T_T

ณ เที่ยวคืนในวันปีใหม่ ภายในห้องนอน มีแมวตัวหนึ่งกำลังหลับอย่างสบายอารมณ์ ไม่สิ พูดว่าสลบน่าจะถูกเสียกว่า บนเตียงสีขาว พร้อมร้องเมี้ยวๆ ตามประสาแมวฝันร้าย

บุรุษในห้องยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมขยับผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบอบบางที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ แต่พลันเสียงประทัดเริ่มปีใหม่ที่ถูกจุดขึ้นในยามค่ำคืนส่งให้เมืองนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน เรียกความสนใจจากนัยน์ตาสีพระเพลิงได้อย่างดี

อา ปีใหม่แล้วสินะ

นั่นสินะ ตั้งแต่ปีใหม่คราวนั้น

เราก็มีความสุขทุกๆวัน เพราะมีเจ้านี่อยู่เคียงข้าง

ขอแค่มีเจ้ายอดยุ่งนี่ ทุกๆวันก็มีความสุขขึ้นทุกๆปี

เพราะได้รับรู้ถึงคนสำคัญ

ได้รับรู้ถึงความอบอุ่นจากหัวใจ

ด้วยสิ่งสำคัญหาใดเปรียบ คือ ความรักนั่นเอง

อาแต่ว่า ก่อนที่จะเริ่มสอนคำว่ารัก

ต้องไปหากรรไกรตัดเล็บก่อน!

เจ็บชิบ ข่วนจนหลังเลือดอาบ

พรุ่งนี้ต้องจับตัดเล็บให้ได้! (เพื่อสวัสดิภาพแก่การสอนและตัวเราเอง)

จบจ้า เหอๆๆ แต่งซะคุโรเสีย

แล้วคุณละคะ(ไม่ต้องหันหาใคร คนที่เผลอหลงมาอ่านฟิกเรานะเหละ) ปีใหม่นี้ ได้ใช้ความสุขร่วมกับคนที่คุณรักรึยังเอ่ย ถ้ายังขึ้นคานทองนิเวศวิทยาหรือคนที่ไม่ขึ้นคาน ลองหันกลับไปมองคนที่รักเราที่สุดอย่างพ่อแม่ดูสิคะ ลองหันไปกอดท่านบ้างแล้วแบมือขอตังตามอันนี้ก็ไม่ว่า (อ้าว)

ปล.อย่ารังแกสัตว์ที่บ้านท่านอย่างคุโรนะคะ