fic Tsubasa RESERVoir CHRoNiCLE:ไฟย์เรล่า
posted on 31 Mar 2007 15:42 by clover74321 in Fic*ไฟย์เรล่า*
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ประเทศแห่งดินแดนอันแสนเหน็บหนาวไปถึงร่าง(แต่ไม่ถึงขั้วหัวใจ) มีหญิงงามแต่อาภัพ(รึเปล่า)อยู่คนหนึ่ง เธอคนนั้นมีนามว่า ไฟย์ แต่ชาวบ้านชาวช่องเรียกเธอกันว่า ไฟย์เรล่า เธอเป็นคุณหนูลูกผู้ดีของขุนนางอันแสนร่ำรวยที่เพิ่งเสียภรรยาแสนงามไปได้หลังจากที่คุณหนูอายุได้แค่ 14 ปี หลังจากครองโสดมานานก็ได้(หลงผิด)แต่งงานใหม่กับคุณหญิงอาชูร่า และรับลูกติดที่เป็นงามนามกระบือยังกลัวเข้ามาในบ้าน หลังจากนั้นไม่นานท่าชายผู้นั้นก็เกิดอาการหัวใจKตายในขณะที่พาครอบครัวแสนสุขไปทัวส์ฮาวาย(คาดว่าอาจจะเกิดเพราะเห็นลูกสาวคนโต ไทซาคุลี่ใส่ชุดบิกินี่สีแดงก็อาจได้) หลังจากนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินต่างๆก็ถูกตกเป็นของ แม่เลี้ยงใจร้าย และจากวันนั้นไฟย์เรล่าจึงต้องตกฐานะกลายมาเป็นสาวใช้อย่างน่าสงสาร
กริ๊ดดดด พื้นสกปร๊ก สกปรก ดูซิหล่อนมีมดเดินผ่านด้วย มันไม่ลื่นหัวแตกแสดงว่าหล่อนขัดพื้นไม่ได้เรื่องยัยไฟย์เรล่าเสียงหวีดแต่แมน 150 เดซิเบลของพี่สาวต่างพ่อที่กำลังหวีดใส่ร่างบอบบางที่นั่งยืนอยู่ข้างๆตนอย่างแทบจะหูแตก มืออันประกอบด้วยแขนแสนล่ำเป็นลูกๆราวกับลูกมะนาวก็ไม่ปาน ยกขึ้นพัดใบหน้าแกร่งเกินชายชาติทหารของตน เรือนผมยาวสลวยสีเงินทอประกายถึงกลางหลังแกร่งปลิวไสว เจ้าหล่อนมีเรือนร่างอันงดงามราวกับช้างป่าตกมัน ร่างแกร่งเกินชายถูกห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงบานสีลูกหวานแสนหวาน
ใจเย็นๆก่อนไทซาคุลี่ เสียงห้ามนุ่มทุ้มดังขึ้นมาจากร่างสูงโปร่งผมสียาวดำสนิทราวรัตติกาลประบ่า เรือนร่างสมชายพอดิบพอดีไม่เกินเฉกเช่นสาว(รึเป่า)ข้างๆ ถูกห่อหุ้มด้วยอาภรณ์งดงามแสนฟู่ฟ่าสีขาวสลับดำอย่างลงตัว เอ่ยตอบสาว(เหลือ)น้อยข้างๆ
ใช่คะ คุณพี่ก็แค่มดเดินเองทำเป็นตกใจไปได้ร่างบอบบางในชุดสาวใช้สีฟ้าสลับขาว เรือนผมสีน้ำผึ้งซอยสั้นระต้นคอปลิวไสวแบบไม่ต้องใช้โดฟ นัยน์ตาสีแซฟไฟร์กระจ่างงดงามส่งประกายล้อแสงไฟราวกับผีเสื้องาม ใบงดงามราวกับถูกจรรโลงสร้างอย่างวิจิตร เอ่ยตอบพี่สาวต่างบิดรของตนด้วยน้ำเสียงราวกับดนตรีแห่งสวรรค์
จะให้เย็นไหวได้ไงละคะ คุณแม่ขา ดู้ดูมันสิคะว่าแล้วสาวแกร่งแมนเกิน1000 ก็เงื้อฝ่ามือหนาสุดมือหมายจะซัดเอาร่างบางข้างล่างตนปลิว
แต่ในขณะที่มือใหญ่เข้าไปในรัศมี 1 เมตรเท่านั้นเหละร่างบอบบางที่ยืนเด่นเป็นสง่าก็ทรุดร้องพรอ้มหันใบหน้านวลของตนหลบแสงไฟ หยาดน้ำตางดงามราวกับไข่มุกเอ่อล้นมาจากดวงตาสีฟากฟ้า
ซิกๆ พี่ไทซาคุลี่ใจร้ายจังคะ ฉันก็แค่ ฉันก็แค่ ฮึกว่าแล้วสาวน้อยก็ร้องไห้กระซิกๆเสียอย่างน่าสงสาร จนพี่สาวและคุณแม่ใจอ่อนต้องเข้ามาปลอบ
อย่าร้องเลยนะไฟย์เรล่าพี่ไม่โกรธแล้วนะจ๊ะร่างหนาเข้ามาลูบหลังบางของน้องสาวต่างบิดาของตนอย่างอ่อนโยน แต่ถึงกระนั้นสาวน้อยก็ยังไม่ยอมหยุดร้องไห้จนผู้เป็นแม่ต้องเข้ามาปลอบอีกราย
ไฟย์เรล่าจ๊ะ อย่าร้องสิคะเด็กดี ถ้าหยุดร้องเดี๋ยวแม่จะให้ของขวัญนะคะร่างสูงเดินลงมานั่งข้างๆเด็กสาวอย่างอ่อนโยน
เมื่อได้ยินดังนั้นร่างบางจึงช้อนใบหน้าหวานของตนขึ้นมอง พร้อมใช้นัยน์ตาสีฟ้าสดใสจ้องมองอย่างไร้เดียงสา (แต่ในใจกลับโฉด)จริงหรือคะ งั้นหนูขอข้าวเย็นคืนนี้เป็นสเต็กนะคะ แล้วก็ขอหนังสือเล่มใหม่ แล้วก็... (อีกมากมาย)
แม่เลี้ยงใช้ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูลายไก่ซับใบหน้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ เอาเถอะจ๊ะนี่ก็ค่ำแล้ว หนูตากผ้าค้างไว้ไม่ใช่รึจ๊ะ ไปเก็บเสียเถอะ
ไฟย์เรล่าช้อนหน้าพร้อมกับแกล้งสะอึกสะอื้น ขอโทษคะคุณแม่ขา พอดีตะกี้ตอนตกใจกับเสียงคุณพี่ หนูเผลอทำข้อเท้าเคล็ดคงจะลุกไม่ไหวแล้วละคะ ฮึก
ไม่เป็นไรจ๊ะเดี๋ยวพี่ไปเก็บเอง ไฟย์เรล่าไปนอนเถอะว่าแล้วร่างหนาก็ออกไปด้านนอกพร้อมกับแม่ของตนปล่อยให้ร่างบางแอบลอบแอบยิ้มอย่างเจ้าเลห์กับตนเอง
คิกๆ แค่นี้ก็สบายเระ เมื่อพ้นสายตาร่างบางก็ลุกอย่างไร้ถึงอาการเจ็บขา พร้อมเดินไปที่ห้องแสนงามของตน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ประเทศแห่งดินแดนอันแสนเหน็บหนาวไปถึงร่าง(แต่ไม่ถึงขั้วหัวใจ) มีหญิงงามแต่อาภัพ(รึเปล่า)อยู่คนหนึ่ง เธอคนนั้นมีนามว่า ไฟย์ แต่ชาวบ้านชาวช่องเรียกเธอกันว่า ไฟย์เรล่า เธอเป็นคุณหนูลูกผู้ดีของขุนนางอันแสนร่ำรวยที่เพิ่งเสียภรรยาแสนงามไปได้หลังจากที่คุณหนูอายุได้แค่ 14 ปี หลังจากครองโสดมานานก็ได้(หลงผิด)แต่งงานใหม่กับคุณหญิงอาชูร่า และรับลูกติดที่เป็นงามนามกระบือยังกลัวเข้ามาในบ้าน หลังจากนั้นไม่นานท่าชายผู้นั้นก็เกิดอาการหัวใจKตายในขณะที่พาครอบครัวแสนสุขไปทัวส์ฮาวาย(คาดว่าอาจจะเกิดเพราะเห็นลูกสาวคนโต ไทซาคุลี่ใส่ชุดบิกินี่สีแดงก็อาจได้) หลังจากนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินต่างๆก็ถูกตกเป็นของ แม่เลี้ยงใจร้าย และจากวันนั้นไฟย์เรล่าจึงต้องตกฐานะกลายมาเป็นสาวใช้อย่างน่าสงสาร
กริ๊ดดดด พื้นสกปร๊ก สกปรก ดูซิหล่อนมีมดเดินผ่านด้วย มันไม่ลื่นหัวแตกแสดงว่าหล่อนขัดพื้นไม่ได้เรื่องยัยไฟย์เรล่าเสียงหวีดแต่แมน 150 เดซิเบลของพี่สาวต่างพ่อที่กำลังหวีดใส่ร่างบอบบางที่นั่งยืนอยู่ข้างๆตนอย่างแทบจะหูแตก มืออันประกอบด้วยแขนแสนล่ำเป็นลูกๆราวกับลูกมะนาวก็ไม่ปาน ยกขึ้นพัดใบหน้าแกร่งเกินชายชาติทหารของตน เรือนผมยาวสลวยสีเงินทอประกายถึงกลางหลังแกร่งปลิวไสว เจ้าหล่อนมีเรือนร่างอันงดงามราวกับช้างป่าตกมัน ร่างแกร่งเกินชายถูกห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงบานสีลูกหวานแสนหวาน
ใจเย็นๆก่อนไทซาคุลี่ เสียงห้ามนุ่มทุ้มดังขึ้นมาจากร่างสูงโปร่งผมสียาวดำสนิทราวรัตติกาลประบ่า เรือนร่างสมชายพอดิบพอดีไม่เกินเฉกเช่นสาว(รึเป่า)ข้างๆ ถูกห่อหุ้มด้วยอาภรณ์งดงามแสนฟู่ฟ่าสีขาวสลับดำอย่างลงตัว เอ่ยตอบสาว(เหลือ)น้อยข้างๆ
ใช่คะ คุณพี่ก็แค่มดเดินเองทำเป็นตกใจไปได้ร่างบอบบางในชุดสาวใช้สีฟ้าสลับขาว เรือนผมสีน้ำผึ้งซอยสั้นระต้นคอปลิวไสวแบบไม่ต้องใช้โดฟ นัยน์ตาสีแซฟไฟร์กระจ่างงดงามส่งประกายล้อแสงไฟราวกับผีเสื้องาม ใบงดงามราวกับถูกจรรโลงสร้างอย่างวิจิตร เอ่ยตอบพี่สาวต่างบิดรของตนด้วยน้ำเสียงราวกับดนตรีแห่งสวรรค์
จะให้เย็นไหวได้ไงละคะ คุณแม่ขา ดู้ดูมันสิคะว่าแล้วสาวแกร่งแมนเกิน1000 ก็เงื้อฝ่ามือหนาสุดมือหมายจะซัดเอาร่างบางข้างล่างตนปลิว
แต่ในขณะที่มือใหญ่เข้าไปในรัศมี 1 เมตรเท่านั้นเหละร่างบอบบางที่ยืนเด่นเป็นสง่าก็ทรุดร้องพรอ้มหันใบหน้านวลของตนหลบแสงไฟ หยาดน้ำตางดงามราวกับไข่มุกเอ่อล้นมาจากดวงตาสีฟากฟ้า
ซิกๆ พี่ไทซาคุลี่ใจร้ายจังคะ ฉันก็แค่ ฉันก็แค่ ฮึกว่าแล้วสาวน้อยก็ร้องไห้กระซิกๆเสียอย่างน่าสงสาร จนพี่สาวและคุณแม่ใจอ่อนต้องเข้ามาปลอบ
อย่าร้องเลยนะไฟย์เรล่าพี่ไม่โกรธแล้วนะจ๊ะร่างหนาเข้ามาลูบหลังบางของน้องสาวต่างบิดาของตนอย่างอ่อนโยน แต่ถึงกระนั้นสาวน้อยก็ยังไม่ยอมหยุดร้องไห้จนผู้เป็นแม่ต้องเข้ามาปลอบอีกราย
ไฟย์เรล่าจ๊ะ อย่าร้องสิคะเด็กดี ถ้าหยุดร้องเดี๋ยวแม่จะให้ของขวัญนะคะร่างสูงเดินลงมานั่งข้างๆเด็กสาวอย่างอ่อนโยน
เมื่อได้ยินดังนั้นร่างบางจึงช้อนใบหน้าหวานของตนขึ้นมอง พร้อมใช้นัยน์ตาสีฟ้าสดใสจ้องมองอย่างไร้เดียงสา (แต่ในใจกลับโฉด)จริงหรือคะ งั้นหนูขอข้าวเย็นคืนนี้เป็นสเต็กนะคะ แล้วก็ขอหนังสือเล่มใหม่ แล้วก็... (อีกมากมาย)
แม่เลี้ยงใช้ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูลายไก่ซับใบหน้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ เอาเถอะจ๊ะนี่ก็ค่ำแล้ว หนูตากผ้าค้างไว้ไม่ใช่รึจ๊ะ ไปเก็บเสียเถอะ
ไฟย์เรล่าช้อนหน้าพร้อมกับแกล้งสะอึกสะอื้น ขอโทษคะคุณแม่ขา พอดีตะกี้ตอนตกใจกับเสียงคุณพี่ หนูเผลอทำข้อเท้าเคล็ดคงจะลุกไม่ไหวแล้วละคะ ฮึก
ไม่เป็นไรจ๊ะเดี๋ยวพี่ไปเก็บเอง ไฟย์เรล่าไปนอนเถอะว่าแล้วร่างหนาก็ออกไปด้านนอกพร้อมกับแม่ของตนปล่อยให้ร่างบางแอบลอบแอบยิ้มอย่างเจ้าเลห์กับตนเอง
คิกๆ แค่นี้ก็สบายเระ เมื่อพ้นสายตาร่างบางก็ลุกอย่างไร้ถึงอาการเจ็บขา พร้อมเดินไปที่ห้องแสนงามของตน
ตัดมาทางพระราชวังแสนงามมั่ง
ที่นั่นมีเจ้าชายขี้เบื่ออยู่พระองค์หนึ่ง พระองค์มีเรือนร่างที่มาดแมนสมชายชาติทหารหน้าตาที่คมคายราวกับเทพบุตร(ถ้าไม่ทำหน้าบึ้ง) ประกอบด้วยฝีมือดาบอันแสนหาใครปานทำให้พระองค์ทรงฮอตฮิตในหมู่สาวๆ แต่กระนั้นด้วยความขี้โมโห + ขี้เบื่อของพระองค์ก็ทำให้ยังไร้คู่เคียงข้าง
จนกระทั่งวันหนึ่งที่มันคือจุดเริ่มของความซวยของเจ้าชายและนางซินของเรา
คุโรงาเนะเดี๋ยวมะรืนนี้พ่อจะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้เจ้านะสิ้นเสียงดำรัสขององค์ราชาผู้มีหน้าตาราวกับลูกชายไม่มีผิดเพี้ยนหากแต่ทรงมีพระเกศาที่ยาวกว่าเท่านั้นเอง ข้าจะออกคำสั่งให้หญิงสาวทุกคนมาในงานนี้ แล้วข้าจะให้เจ้าเลือกหาหญิงงามสักคนตกแต่งไปซะที
ยุ่งยากน่ารำคาญ นัยน์ตาสีเพลิงตวัดมายังพระบิดาชั่วแวบหนึ่งแล้วหันไปเช็ดดาบของตนต่อ แต่หากโดนฝ่ามือหนาๆของพระบิดาตนกระแทกเข้ากลางหัว
ข้าอยากอุ้มหลานว้อยยย มีไรมะ
กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ชายหนุ่มและข้าราชบริภารจึงต้องตระเตรียมงานเลี้ยงอย่างเสียไม่ได้
ตัดมายังทางบ้านแสนอบอุ่น(รึเปล่า)ของไฟย์เรล่า
เอ๋ ? ใครมาเคาะนะแม่เลี้ยงแสนใจดี อาชูร่าอุทานเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูบ้านของตน มือเรียวพลันวางผ้าที่กำลังชุนซ่อมแซมชุดของลูกสาวนอกไส้ของตนแล้วย่างกรายไปเปิด
ครั้นเมื่อเปิดประตูเสร็จก็ต้องต้องตกใจเกิดอารมณ์โชตะ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มอายุอานามน่าจะประมาณ 15 ดวงหน้าคมคายปนน่ารักหลุดเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับถือม้วนกระดาษสีขาวพิสุทธิ์เข้ามาด้วย
ผมมีชื่อว่าเชาหลัน เป็นผู้ถือสารจากพระราชามาถึงหญิงสาวทุกคนในบ้านนี่ครับ ไม่ทราบว่าในบ้านหลังนี่มีคุณผู้หญิงอยู่คนเดียวหรือครับ เสียงนุ่มๆทำให้คุณหญิงแห่งบ้านเริ่มหายจากภวังค์ อยากกินเด็กแล้วรีบตอบไปด้วยถ้อยคำสุภาพ
เอ่อมีลูกสาวคนโตและคนเล็กอีกคนนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปตามให้นะคะร่างสูงใช้มือเรียวจับจีบกระโปรงแล้วโค้งเล็กน้อยก่อนย่างกรายไปตามหาลูกสาวสุดสวย(?)ทั้ง 2 ของตน
ไฟย์เรล่าเอ้ย ไทซาคุลี่เอ้ยอยู่ไหนกันลูกครั้นพอมาถึงห้องครัวก็พลันเห็นลูกสาวในไส้แท้ๆของตนกำลังนั่งปอกเปลือกมันฝรั่งในขณะที่ลูกสาวคนเล็กของตนกำลังนั่งตบมือเอาใจช่วย
ขอโทษนะคะพี่ไทซาคุลี่ พอดีหนูเจ็บนิ้วนะคะไม่ว่าเปล่าร่างบางยังหยอดด้วยน้ำตาเล็กน้อยที่ซึมออกมาจากนัยน์ตาสีฟากฟ้านั้น
ไม่เป็นไรจ๊ะ ก็น้องเจ็บอยู่นี่จ๊ะ พี่ทำได้
เอาเถอะจะ มีคนส่งสาส์นของราชามาหาเราเนะไปกันก่อนที่ท่านผู้นั้นจะรอนานเถอะเสียงนุ่มของผู้เป็นแม่เอ่ยตัดบทก่อนจะเดินนำลูกสาวทั้ง 2 ของตนไปยังห้องโถงในบ้านที่มีเด็กหนุ่มยืนรออยู่
ครั้นพอเมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าเหล่าคุณหญิงมาหมดแล้วจึงเริ่มเปิดพระราชสาส์น
พระราชาจะจัดงานเลี้ยงเพื่อฉลองเนื่องในวันครบรอบวันเกิดของเจ้าชายขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้ ขอเชื้อเชิญให้เหล่าหญิงสาวทุกคนได้มาร่วมงานเลี้ยงอันเป็นมงคลกับเราด้วย จบข่าว
ครั้นพออ่านราชสาส์นจบผู้ถือสารหนุ่มก็รีบหนีไปยังบ้านต่อไปโดยไม่รอคำทัดท้านของคุณหญิงและลูกสาวคนโต ด้วยสายตาเสียดายการอดกินเด็กของทั้ง 2 ไล่หลัง
ไม่ไปหรือจ๊ะ เสียงนุ่ม(แต่ห้าว)ของม่ามี๋อาชูร่าเอ่ยถามลูกสาวคนเล็กที่นั่งเตะท่าอยู่บนโซฟาดูทีวีอยู่นั่นเอง
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มเสแสร้งให้ แล้วโบกมือเรียวเป็นเชิงว่าไม่ไป วันนี้มีตี 10 นะคะ แล้วตอน5 ทุ่มคืนนี้มีเตียบอกี้ด้วย
แต่ว่าไฟย์จังจ๋า พระราชาทรงมีรับสั่งให้หญิงสาวทุกคนไปไม่ใช่รึจ๊ะ กระบือเอ้ย ไทซาคุลี่ ในชุดราตรีสีชมพูบานอล่างฉ่าง เอ่ยถามพร้อมใช้ท่อนแขนแกร่งมาเตะที่บ่าบอกบางของน้องสาวตน
(ขอเวลาผู้แต่งสำรอกของเก่าเล็กน้อยคะ โอ๊กกกกก ไทซาคุเทนใส่ชุดราตรีสีชมพู โครตเลย อ๊อกกกกก)
ไม่เป็นไรหรอกคะพี่ มีผู้หญิงไปตั้งเยอะแยะแล้วพระราชาคงไม่ความจำดีขนาดนั้นหรอกน่า เห็นหัวดำหนุ่มๆแบบนั้นก็เถอะ แต่น้องว่าใช้เบอกามอสชัวส์
เมื่อจนใจจะชักชวนทั้ง 2 สาว(ไม่แท้)จริงได้แต่จนในปล่อยน้องสาวสุดสวยไว้กับทีวีแล้วเรียกรถม้าไปยังพระราชวัง
ครั้นพอปลอดจากกระเทยถึก เอ้ย แม่และพี่สาวสาวน้อยจึงได้นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ
555+ โอยขำจริงๆ เอ๋ ไฟยือุทานเล็กน้อยเมื่อใช้มือเรียวด้านขวาควานไปยังโต๊ะด้านข้าง หากแต่ไร้ซึ่งวี่แววของถุงขนม ครั้นพอลุกยืนขึ้นร่างบางก็ได้พบกับผู้ขโมยขนม
แง้วโจนขโมยขนมร้องเสียงแหลมเมื่อถูกมือเรียวของร่างบางจับขึ้นมาดู ยิ่งพอดูก็ยิ่งพิศวง เจ้าสัตว์ประหลาดกลมดิกสีขาวแสนนุ่มแบบนี้ ไม่ว่าจะตำราไหนๆก็ไม่เคยมีบันทึกไว้
ตัวอะไรละนี่
ที่นั่นมีเจ้าชายขี้เบื่ออยู่พระองค์หนึ่ง พระองค์มีเรือนร่างที่มาดแมนสมชายชาติทหารหน้าตาที่คมคายราวกับเทพบุตร(ถ้าไม่ทำหน้าบึ้ง) ประกอบด้วยฝีมือดาบอันแสนหาใครปานทำให้พระองค์ทรงฮอตฮิตในหมู่สาวๆ แต่กระนั้นด้วยความขี้โมโห + ขี้เบื่อของพระองค์ก็ทำให้ยังไร้คู่เคียงข้าง
จนกระทั่งวันหนึ่งที่มันคือจุดเริ่มของความซวยของเจ้าชายและนางซินของเรา
คุโรงาเนะเดี๋ยวมะรืนนี้พ่อจะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้เจ้านะสิ้นเสียงดำรัสขององค์ราชาผู้มีหน้าตาราวกับลูกชายไม่มีผิดเพี้ยนหากแต่ทรงมีพระเกศาที่ยาวกว่าเท่านั้นเอง ข้าจะออกคำสั่งให้หญิงสาวทุกคนมาในงานนี้ แล้วข้าจะให้เจ้าเลือกหาหญิงงามสักคนตกแต่งไปซะที
ยุ่งยากน่ารำคาญ นัยน์ตาสีเพลิงตวัดมายังพระบิดาชั่วแวบหนึ่งแล้วหันไปเช็ดดาบของตนต่อ แต่หากโดนฝ่ามือหนาๆของพระบิดาตนกระแทกเข้ากลางหัว
ข้าอยากอุ้มหลานว้อยยย มีไรมะ
กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ชายหนุ่มและข้าราชบริภารจึงต้องตระเตรียมงานเลี้ยงอย่างเสียไม่ได้
ตัดมายังทางบ้านแสนอบอุ่น(รึเปล่า)ของไฟย์เรล่า
เอ๋ ? ใครมาเคาะนะแม่เลี้ยงแสนใจดี อาชูร่าอุทานเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูบ้านของตน มือเรียวพลันวางผ้าที่กำลังชุนซ่อมแซมชุดของลูกสาวนอกไส้ของตนแล้วย่างกรายไปเปิด
ครั้นเมื่อเปิดประตูเสร็จก็ต้องต้องตกใจเกิดอารมณ์โชตะ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มอายุอานามน่าจะประมาณ 15 ดวงหน้าคมคายปนน่ารักหลุดเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับถือม้วนกระดาษสีขาวพิสุทธิ์เข้ามาด้วย
ผมมีชื่อว่าเชาหลัน เป็นผู้ถือสารจากพระราชามาถึงหญิงสาวทุกคนในบ้านนี่ครับ ไม่ทราบว่าในบ้านหลังนี่มีคุณผู้หญิงอยู่คนเดียวหรือครับ เสียงนุ่มๆทำให้คุณหญิงแห่งบ้านเริ่มหายจากภวังค์ อยากกินเด็กแล้วรีบตอบไปด้วยถ้อยคำสุภาพ
เอ่อมีลูกสาวคนโตและคนเล็กอีกคนนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปตามให้นะคะร่างสูงใช้มือเรียวจับจีบกระโปรงแล้วโค้งเล็กน้อยก่อนย่างกรายไปตามหาลูกสาวสุดสวย(?)ทั้ง 2 ของตน
ไฟย์เรล่าเอ้ย ไทซาคุลี่เอ้ยอยู่ไหนกันลูกครั้นพอมาถึงห้องครัวก็พลันเห็นลูกสาวในไส้แท้ๆของตนกำลังนั่งปอกเปลือกมันฝรั่งในขณะที่ลูกสาวคนเล็กของตนกำลังนั่งตบมือเอาใจช่วย
ขอโทษนะคะพี่ไทซาคุลี่ พอดีหนูเจ็บนิ้วนะคะไม่ว่าเปล่าร่างบางยังหยอดด้วยน้ำตาเล็กน้อยที่ซึมออกมาจากนัยน์ตาสีฟากฟ้านั้น
ไม่เป็นไรจ๊ะ ก็น้องเจ็บอยู่นี่จ๊ะ พี่ทำได้
เอาเถอะจะ มีคนส่งสาส์นของราชามาหาเราเนะไปกันก่อนที่ท่านผู้นั้นจะรอนานเถอะเสียงนุ่มของผู้เป็นแม่เอ่ยตัดบทก่อนจะเดินนำลูกสาวทั้ง 2 ของตนไปยังห้องโถงในบ้านที่มีเด็กหนุ่มยืนรออยู่
ครั้นพอเมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าเหล่าคุณหญิงมาหมดแล้วจึงเริ่มเปิดพระราชสาส์น
พระราชาจะจัดงานเลี้ยงเพื่อฉลองเนื่องในวันครบรอบวันเกิดของเจ้าชายขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้ ขอเชื้อเชิญให้เหล่าหญิงสาวทุกคนได้มาร่วมงานเลี้ยงอันเป็นมงคลกับเราด้วย จบข่าว
ครั้นพออ่านราชสาส์นจบผู้ถือสารหนุ่มก็รีบหนีไปยังบ้านต่อไปโดยไม่รอคำทัดท้านของคุณหญิงและลูกสาวคนโต ด้วยสายตาเสียดายการอดกินเด็กของทั้ง 2 ไล่หลัง
ไม่ไปหรือจ๊ะ เสียงนุ่ม(แต่ห้าว)ของม่ามี๋อาชูร่าเอ่ยถามลูกสาวคนเล็กที่นั่งเตะท่าอยู่บนโซฟาดูทีวีอยู่นั่นเอง
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มเสแสร้งให้ แล้วโบกมือเรียวเป็นเชิงว่าไม่ไป วันนี้มีตี 10 นะคะ แล้วตอน5 ทุ่มคืนนี้มีเตียบอกี้ด้วย
แต่ว่าไฟย์จังจ๋า พระราชาทรงมีรับสั่งให้หญิงสาวทุกคนไปไม่ใช่รึจ๊ะ กระบือเอ้ย ไทซาคุลี่ ในชุดราตรีสีชมพูบานอล่างฉ่าง เอ่ยถามพร้อมใช้ท่อนแขนแกร่งมาเตะที่บ่าบอกบางของน้องสาวตน
(ขอเวลาผู้แต่งสำรอกของเก่าเล็กน้อยคะ โอ๊กกกกก ไทซาคุเทนใส่ชุดราตรีสีชมพู โครตเลย อ๊อกกกกก)
ไม่เป็นไรหรอกคะพี่ มีผู้หญิงไปตั้งเยอะแยะแล้วพระราชาคงไม่ความจำดีขนาดนั้นหรอกน่า เห็นหัวดำหนุ่มๆแบบนั้นก็เถอะ แต่น้องว่าใช้เบอกามอสชัวส์
เมื่อจนใจจะชักชวนทั้ง 2 สาว(ไม่แท้)จริงได้แต่จนในปล่อยน้องสาวสุดสวยไว้กับทีวีแล้วเรียกรถม้าไปยังพระราชวัง
ครั้นพอปลอดจากกระเทยถึก เอ้ย แม่และพี่สาวสาวน้อยจึงได้นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ
555+ โอยขำจริงๆ เอ๋ ไฟยือุทานเล็กน้อยเมื่อใช้มือเรียวด้านขวาควานไปยังโต๊ะด้านข้าง หากแต่ไร้ซึ่งวี่แววของถุงขนม ครั้นพอลุกยืนขึ้นร่างบางก็ได้พบกับผู้ขโมยขนม
แง้วโจนขโมยขนมร้องเสียงแหลมเมื่อถูกมือเรียวของร่างบางจับขึ้นมาดู ยิ่งพอดูก็ยิ่งพิศวง เจ้าสัตว์ประหลาดกลมดิกสีขาวแสนนุ่มแบบนี้ ไม่ว่าจะตำราไหนๆก็ไม่เคยมีบันทึกไว้
ตัวอะไรละนี่
ไม่ใช่ตัวน้า โมโคน่าชื่อโมโคน่าหรอก เป็นสัตว์วิเศษของนางฟ้าน้าทันทีที่เอ่ยถามก็ได้รับคำตอบแสนปวดหูแทบจะในทันที
โมโคน่างั้นหรองั้นมาทำอะไรแถวนี้ละ ไม่ไปอยู่บนสวรรค์หรอมือบางยกเจ้าตัวนุ่มนิ่มขึ้นมากอดรัด นุ่มน่ากอดดีจริงๆ
งั่มๆๆ โมโคน่าเผลอหลงทางกับซากุระ แล้วตกมาแถวนี้ โมโคน่าหิวเจ้าตัวดีบ่นไปกินไปจนแทบจะฟังเสียไม่รู้เรื่อง แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรมากกว่านั้นก็เกิดเสียงเคาะประตู ร่างบางจึงจำใจต้องเป็นผู้บ้านที่ดีไปเปิดประตู
คร๊าบๆ ไฟย์ลากเสียงพร้อมเปิดประตู เผยให้เห็นร่างงดงามจับใจของผู้มาเยือน ร่างเล็กบอบบางที่คาดจากสายตาได้ว่าไม่น่าจะเกิน15 เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มปลิวไสวรับกับลมยามค่ำคืน นัยน์ตากลมโตสดใสสีมรกตจ้องมาอย่างน่าเอ็นดู ผิวขาวอมชมพูน่าสัมผัส เจ้าหล่อนอยู่ในชุดกระโปรงพลิ้วสีชมพูอ่อนๆ ซึ่งรับกับหน้าตาได้อย่างดียิ่ง
ขอรบกวนด้วยนะคะ เสียงใสชวนหลงใหลเอ่ยตอบให้แก่ผู้มาเปิดประตูให้แก่ตน
มิได้ครับถ้าเป็นเด็กน่ารักผมยินดีรับใช้เสมอไฟยืโค้งแล้วเปิดประตูให้แก่เด็กสาว
ซากุระ! เจ้ามันจูสีขาวจั๊วะร้องเสียงหลงแล้วกระโดดดึ๋งเข้าสู้มือเล็กที่รองรับเอาไว้ ซากุระมารับช้าจัง โมโคน่ากลัวอะ
จ๊ะๆ ขอโทษนะคะโมโคจังเด็กสาวพูดพร้อมกับใช้มืองามของตนลูบหัวเจ้าสัตว์ปละหลาด แล้วหันมาหายังเด็กหนุ่มที่ยืนอย่างปลาบปลื้มใจกับการพบกันของทั้ง2 (เวอร์ จริงๆมันยืนดูทีวีต่อตะหาก) ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยโมจังเอาไว้
อะ เอ๋ ไม่เป็นไรหรอกไฟยืเรล่าตอบรับแบบขอไปที เนื่องจากตายังมองรายการตี 10 อยู่ ว่าแต่ทำไมถึงพลัดกันได้ละ เมื่อถึงตอนโฆษณาจึงหันมาเอ่ยหาความสำราญอย่างอื่นมั่ง
ก็ ซากุระนะสิเป็นนางฟ้าแท้ๆอยากลองดีขี่ไม้กวาดแบบแม่มด แถมยังขี่ไม่เป็นจนหวิดจะชนของหลายครั้ง สุดท้ายก็ชนกับต้นโอ๊กใหญ่จนหล่นกันคนละทางนะเหละ (ใครอ่านอาณาจักรที่ต้องแข่งจักรกลคงรุ้นะคะว่าฝีมือขับของซากุระครั้งแรกเป็นไง)
โมโคจังละก็ หญิงสาวร้องด้วยใบหน้าระรื่นเมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายของตน อะ เอ่อ แต่ไงๆก็ต้องขอบคุณมากนะคะ คุณมีสิ่งที่อยากได้รึเปล่าคะ ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ฉันก็สามารถใช้เวทย์มนต์ได้นะคะ
เด็กหนุ่มโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีหรอก ฉันมีความสุขดีอยู่แล้ว
ก็มีแม่เลี้ยงกับพี่สาวที่หลอกใช้ง่ายนิน่า วันๆไม่ต้องทำอะไรเลย อะไรจะมีความสุขเท่านี้ละ
ไม่ได้หรอกคะ ถ้าฉันมีอะไรที่ช่วยได้ให้ฉันช่วยได้หรอนะคะ เอ๋ แต่ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่คนเดียวคนเดียวละคะเด็กสาวอุทานเมื่อมองไปรอบๆกลับไม่พบวี่แววคนนอกจากชายที่อยู่ด้านหน้าเท่านั้น
อ๋อ คนที่บ้านฉันเค้าไปงานเต้นรำที่ราชวังกันหมดนะ ร่างบางตอบพร้อมลงไปนั่งบนโซฟาอีกครั้นเมื่อทีวีหมดช่วงพักโฆษณา
แล้วทำไมคุณถึงไม่ไปกับเขาละคะ เด็กสาวถามอีกครั้งแต่สิ่งที่ได้คือความเงียบเมื่อร่างบางไม่ได้สนใจแต่หากเด็กสาวกลับตีความเป็นอย่างอื่นอ๋อ รู้แล้วละคะคุณถูกพวกเขาห้ามไม่ให้งานเต้นรำเพื่อทำงานบ้านใช่ไหมคะ น่าสงสารจังคุณคงจะถูกใช้งานอย่างหนักแน่ๆเลย ที่คุณเงียบเพราะเศร้าที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงใช่ไหมคะ ฉันนี่แย่จริงๆไปถามเรื่องที่กระทบจิตใจของคุณ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะช่วยคุณตอบแทบที่คุณช่วยโมโคน่าเอง เด็กสาวคิดเองเออเอง มือเล็กบอบบางจับเข้าที่ไม้กายสิทย์ของตนแล้วโบกไปมา ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้ร้องแก้ตัวสักนิดเดียว
เกิดแสงสว่างจ้าจนเด็กหนุ่มต้องหลับตาครั้นพอลืมตาก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดราตรีแสนฟู่ฟ่าสีฟ้าสดใสเฉกเช่นเดียวกับสีตาของตนเสียแล้ว
สวยมากเลยคะ เอาละคะเดี๋ยวฉันจะเสกรถม้าให้นะคะ จะได้ไปถึงงานได้ทัน
เดี๋ยวก๊อนนน เด็กหนุ่มร้องห้ามเสียงหลงแต่สายไปเสียแล้วเมื่อนางฟ้าตัวน้อยวาดมือของเธออีกครั้ง คราวนี้ก็บังเกิดรถม้ารูปปีกนางฟ้าสีขาวพิสุทธิ์ลายชมพู พร้อมม้าที่หน้าตาแปลกประหลาด ตัวหนึ่งมีสีทองคล้ายสิงโตแต่มีปีนก อีกตัวสีดำสนิทแต่มีปีกผีเสื้อ ส่วนเจ้ามันจูตัวน้อยก็ลงไปนั่งที่คนขับเสียแล้ว
เดี๋ยว ฉ้านไม่ไป น้าแต่เสียงร้องขอกลับไร้ผลเมื่อนางฟ้าน้อยยิ้มให้แล้ววาดมือของเธออีกครั้งเชือกสีเงินก็ลอยมามัดตัวไฟย์เรลาของเราเสียแล้ว
คุณคงห่วงเรื่องที่บ้านจะรู้ใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรหรอกคะเดี๋ยวฉันจะเฝ้าบ้านแล้วบอกซิกให้ ถ้าเห็นว่าคนในบ้านคุณจะมาเมื่อไรฉันจะบอกนะคะ
และแล้วไฟย์เรล่าของเราก็ถูกจับมัดเป็นกระสอบนั่งรถม้าแสนงามไปยังพระราชวัง
โมโคน่างั้นหรองั้นมาทำอะไรแถวนี้ละ ไม่ไปอยู่บนสวรรค์หรอมือบางยกเจ้าตัวนุ่มนิ่มขึ้นมากอดรัด นุ่มน่ากอดดีจริงๆ
งั่มๆๆ โมโคน่าเผลอหลงทางกับซากุระ แล้วตกมาแถวนี้ โมโคน่าหิวเจ้าตัวดีบ่นไปกินไปจนแทบจะฟังเสียไม่รู้เรื่อง แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรมากกว่านั้นก็เกิดเสียงเคาะประตู ร่างบางจึงจำใจต้องเป็นผู้บ้านที่ดีไปเปิดประตู
คร๊าบๆ ไฟย์ลากเสียงพร้อมเปิดประตู เผยให้เห็นร่างงดงามจับใจของผู้มาเยือน ร่างเล็กบอบบางที่คาดจากสายตาได้ว่าไม่น่าจะเกิน15 เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มปลิวไสวรับกับลมยามค่ำคืน นัยน์ตากลมโตสดใสสีมรกตจ้องมาอย่างน่าเอ็นดู ผิวขาวอมชมพูน่าสัมผัส เจ้าหล่อนอยู่ในชุดกระโปรงพลิ้วสีชมพูอ่อนๆ ซึ่งรับกับหน้าตาได้อย่างดียิ่ง
ขอรบกวนด้วยนะคะ เสียงใสชวนหลงใหลเอ่ยตอบให้แก่ผู้มาเปิดประตูให้แก่ตน
มิได้ครับถ้าเป็นเด็กน่ารักผมยินดีรับใช้เสมอไฟยืโค้งแล้วเปิดประตูให้แก่เด็กสาว
ซากุระ! เจ้ามันจูสีขาวจั๊วะร้องเสียงหลงแล้วกระโดดดึ๋งเข้าสู้มือเล็กที่รองรับเอาไว้ ซากุระมารับช้าจัง โมโคน่ากลัวอะ
จ๊ะๆ ขอโทษนะคะโมโคจังเด็กสาวพูดพร้อมกับใช้มืองามของตนลูบหัวเจ้าสัตว์ปละหลาด แล้วหันมาหายังเด็กหนุ่มที่ยืนอย่างปลาบปลื้มใจกับการพบกันของทั้ง2 (เวอร์ จริงๆมันยืนดูทีวีต่อตะหาก) ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยโมจังเอาไว้
อะ เอ๋ ไม่เป็นไรหรอกไฟยืเรล่าตอบรับแบบขอไปที เนื่องจากตายังมองรายการตี 10 อยู่ ว่าแต่ทำไมถึงพลัดกันได้ละ เมื่อถึงตอนโฆษณาจึงหันมาเอ่ยหาความสำราญอย่างอื่นมั่ง
ก็ ซากุระนะสิเป็นนางฟ้าแท้ๆอยากลองดีขี่ไม้กวาดแบบแม่มด แถมยังขี่ไม่เป็นจนหวิดจะชนของหลายครั้ง สุดท้ายก็ชนกับต้นโอ๊กใหญ่จนหล่นกันคนละทางนะเหละ (ใครอ่านอาณาจักรที่ต้องแข่งจักรกลคงรุ้นะคะว่าฝีมือขับของซากุระครั้งแรกเป็นไง)
โมโคจังละก็ หญิงสาวร้องด้วยใบหน้าระรื่นเมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายของตน อะ เอ่อ แต่ไงๆก็ต้องขอบคุณมากนะคะ คุณมีสิ่งที่อยากได้รึเปล่าคะ ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ฉันก็สามารถใช้เวทย์มนต์ได้นะคะ
เด็กหนุ่มโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีหรอก ฉันมีความสุขดีอยู่แล้ว
ก็มีแม่เลี้ยงกับพี่สาวที่หลอกใช้ง่ายนิน่า วันๆไม่ต้องทำอะไรเลย อะไรจะมีความสุขเท่านี้ละ
ไม่ได้หรอกคะ ถ้าฉันมีอะไรที่ช่วยได้ให้ฉันช่วยได้หรอนะคะ เอ๋ แต่ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่คนเดียวคนเดียวละคะเด็กสาวอุทานเมื่อมองไปรอบๆกลับไม่พบวี่แววคนนอกจากชายที่อยู่ด้านหน้าเท่านั้น
อ๋อ คนที่บ้านฉันเค้าไปงานเต้นรำที่ราชวังกันหมดนะ ร่างบางตอบพร้อมลงไปนั่งบนโซฟาอีกครั้นเมื่อทีวีหมดช่วงพักโฆษณา
แล้วทำไมคุณถึงไม่ไปกับเขาละคะ เด็กสาวถามอีกครั้งแต่สิ่งที่ได้คือความเงียบเมื่อร่างบางไม่ได้สนใจแต่หากเด็กสาวกลับตีความเป็นอย่างอื่นอ๋อ รู้แล้วละคะคุณถูกพวกเขาห้ามไม่ให้งานเต้นรำเพื่อทำงานบ้านใช่ไหมคะ น่าสงสารจังคุณคงจะถูกใช้งานอย่างหนักแน่ๆเลย ที่คุณเงียบเพราะเศร้าที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงใช่ไหมคะ ฉันนี่แย่จริงๆไปถามเรื่องที่กระทบจิตใจของคุณ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะช่วยคุณตอบแทบที่คุณช่วยโมโคน่าเอง เด็กสาวคิดเองเออเอง มือเล็กบอบบางจับเข้าที่ไม้กายสิทย์ของตนแล้วโบกไปมา ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้ร้องแก้ตัวสักนิดเดียว
เกิดแสงสว่างจ้าจนเด็กหนุ่มต้องหลับตาครั้นพอลืมตาก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดราตรีแสนฟู่ฟ่าสีฟ้าสดใสเฉกเช่นเดียวกับสีตาของตนเสียแล้ว
สวยมากเลยคะ เอาละคะเดี๋ยวฉันจะเสกรถม้าให้นะคะ จะได้ไปถึงงานได้ทัน
เดี๋ยวก๊อนนน เด็กหนุ่มร้องห้ามเสียงหลงแต่สายไปเสียแล้วเมื่อนางฟ้าตัวน้อยวาดมือของเธออีกครั้ง คราวนี้ก็บังเกิดรถม้ารูปปีกนางฟ้าสีขาวพิสุทธิ์ลายชมพู พร้อมม้าที่หน้าตาแปลกประหลาด ตัวหนึ่งมีสีทองคล้ายสิงโตแต่มีปีนก อีกตัวสีดำสนิทแต่มีปีกผีเสื้อ ส่วนเจ้ามันจูตัวน้อยก็ลงไปนั่งที่คนขับเสียแล้ว
เดี๋ยว ฉ้านไม่ไป น้าแต่เสียงร้องขอกลับไร้ผลเมื่อนางฟ้าน้อยยิ้มให้แล้ววาดมือของเธออีกครั้งเชือกสีเงินก็ลอยมามัดตัวไฟย์เรลาของเราเสียแล้ว
คุณคงห่วงเรื่องที่บ้านจะรู้ใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรหรอกคะเดี๋ยวฉันจะเฝ้าบ้านแล้วบอกซิกให้ ถ้าเห็นว่าคนในบ้านคุณจะมาเมื่อไรฉันจะบอกนะคะ
และแล้วไฟย์เรล่าของเราก็ถูกจับมัดเป็นกระสอบนั่งรถม้าแสนงามไปยังพระราชวัง
ม่าย ฉันไม่ไป คืนนี้มีเตียบอกี้ ฉันจะดูเตียบอกี้ กี้ กี้ ร่างบางร้องพร้อมกับดิ้นพรากๆเป็นปลากระดี่อยู่ในรถม้าที่กำลังพาเขาไปลานประหาร
ครั้นพอถึงประตูหน้าทางเข้างานที่แสนงดงามวิจิตร ร่างบางก็ต้องเผลอร้องดังแอ่กแบบไม่สมกุลสตรี(?)เมื่อโดนเท้าเล็กของเจ้ามันจูสีขาวถีบตกจากรถม้าคันงาม เมื่อเห็นร่างบอบบางที่ดิ้นพรากเป็นหมูถูกเชือดเจ้ามันจูก็ไม่รอช้า โกยสิครับท่าน มันใช้เท้าเล็กโดดขึ้นไปบนที่นั่งคนขับแล้วหวดแส้ทีเดียวก็หายลับตาของไฟย์เรล่า ทิ้งไว้แต่เพียงเสียงของร่างบางที่โหยหวนว่า ไม่น้า กลับมาเอาฉ้านกลับปายยยยยยย
เอาวะไปก็ไป เผื่อจะได้ขโมยอะไรกลับบ้านได้มั่ง เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นมาแล้วใช้สายตาสีแซฟไฟร์แสนงดงาม ออดอ้อนยามหน้าประตูให้ช่วยแก้มัดให้ ซึ่งมันก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
ครั้นพอย่างกรายเข้ามาในงาน ร่างบางก็ต้องตกตะลึงเมื่อห้องโถงแสนโออ่าของพระราชวังแสนงดงามจับใจบัดนี้ได้มีแต่อาหารมากมายวางเรียงรายอย่างยาวเหยียด ผู้คนพากันเต้นรำกับคู่ของตนอย่างวิจิต เหล่าคุณหญิงคุณนายพากันประชันเครื่องประดับกันราวกับเป็นตู้เพชรเคลื่อนที่
เมื่อเห็นดังนั้นรอยยิ้มพริ้มพรายงดงามจึงประดับเข้าที่ใบหน้าแล้วเยื้องกรายแล้วเยี้ยงกรายเข้าไปทำทีเป็นชนเล็กน้อยเข้ากับเหล่าคุณหญิงทั้งหลาย แล้วหันขึ้นมาช้อนตาเป็นเชิงขอโทษ ด้วยอำนาจมารยา(ที่ใช้ประจำ)ก็ทำให้ทุกคนยกโทษได้เสียทุกที พอห่างออกมาสาวเจ้าของเราก็หลบเข้ามุมแล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อวิชาเก่า(?)ในการรูดของของตนใช้ได้ผล เพชรนิลจินดาหลากหลายสีส่องประกายหยอกล้อแสงไฟอยู่บนมือเนียลขาวของร่างบางที่นั่งงุดแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างไม่สมกุลสตรี (เฮ้ยยย ไฟย์แกเป็นคุณหนูลูกผู้ดีมิใช่รึไงมีวิชาแบบนี้ละ)
เฮ้ เธอมานั่งทำอะไรตรงนี้ละ เสียงห้ามอันแสนทรงพลังเรียกขึ้นจากทางด้านหลัง จนทำให้ร่างบางตกใจทำของได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตกมือเสีย
คือเมาคนนิดหน่อยนะคะพูดพร้อมกับใช้มืออิงหน้าผากตนเองด้วยมารยาชั้นเซียน แล้วเอื้อมมือลงเก็บของที่ตนทำร่วงอย่างไม่มีพิรุดแม้แต่น้อย ทำเอาเจ้าชายคนสำคัญแทนตะลึงไปกับความงดงามของร่างตรงหน้า ผมสีทองสาดส่องราวกับเสงจันทรา เรือนร่างสูงชะลูดราวไม้เสียบผีตึกใบหยก (เฮ้ยนี่มันคำด่าแล้วไม่ใช่บทชมความงาม) ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพู ผิวขาวราวหิมะ และนัยน์ตาเรียววีแซฟไฟร์แสนล้ำค่าที่กำลังจ้องเขาไม่วางตา (ที่จ้องนะเพราะกลัวจะฉกของไปตะหาก)
เอ้านี่ของของเจ้า ร่างใหญ่ที่ก้มลงช่วยเก็บเครื่องประดับให้ แต่พอมือเรียวคว้ามารับกลับโดนดึงไว้แน่นด้วยมืออันแข็งแกร่งจนเครื่องประดับทั้งหลายตกกับพื้นอีกครา ที่เอามาจากพวกนั้นใช่ไหมละ
ร่างบางสะดุ้งพยายามฝืนแรงให้ถูกปลดปล่อยจากแขนแกร่งหากแต่ไร้ผล ขาเรียวจึงถีบเข้าที่ท้องแกร่งที่ไม่ทันระวังจนเต็มแรงจนกระทั่งร่างสูงลงไปนั่งจุก ก็มางานน่าเบื่อแบบนี้ทั้งทีก็อยากหาอะไรแก้เซ็งมั่ง หรือนายไม่คิดแบบนั้นละ
แก! ร่างสูงยันกายขึ้นแล้ววิ่งมาหมายจะคว้าตัวบางๆนั้นไว้แต่อีกฝ่ายก็ยอมให้ถูกจับเข้าไปในอ้อมกอดแต่โดยดีแล้วกรีดเสียงร้องเต็มที่
กริ๊ดดดด ช่วยด้วยคร่า โจรบ้ากาม
เจอไม้นี้ ร่างสูงทำอะไรไม่ถูกเผลอปล่อยร่างบางแล้วก็เจอศอกงามๆเข้าไปรับประทานอีกรอบ
คิกๆ เป็นเจ้าชายที่ไม่เอาไหนจังเลยนะ
ร่างสูงฝืนทนยืนขึ้นมาอีกรอบเจ้ารู้รึ ถ้างั้นทำไม
ฉันไม่สนหรอก จะเจ้าชงเจ้าชาย ถ้าขวางทางฉันไม่เอาไว้หรอกสิ้นคำร่างสูงก็ขมวดคิ้ว ที่ผ่านมาไม่ว่าจะกี่คนต่อกี่คนไม่ว่าจะงดงามเพียงใดต่างเอาอกเอาใจ เข้าใกล้เขาเพียงเพราะว่าเขาเป็นเจ้าชาย เพื่อตำแหน่งและทรัพย์สมบัติของตนเพียงเท่านั้น ไม่มีเลยคนที่จะจริงใจกับเขาสักคน แต่คนตรงหน้าช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ช่างเป็นพวกไม่สนอะไรเลยจิงๆ (อ้าวเฮ้ยคุโรจิงๆแกต้องชมไม่ใช่หรอว่าจริงใจนะ )
เอาละได้เวลากลับบ้านซะทีว่าจบร่างเพรียวก็เดินไปหมายจะกลับแต่ก็ต้องหยุดเมื่อโดนมือใหญ่คว้าเอวเอาไว้ (0[]0จริงๆเค้าคว้ามือกันไม่ใช่คุโร แตะอั๋งนี่หว่า)
ไหนๆก็ได้ของแล้วไม่คิดจะเต้นรำกับข้ามั่งหรอ
ทำไมฉันต้องเต้นกับนายด้วยละพูดจบก็ศอกไปที่อกที่จับเขาไว้และตามด้วยท่าฟรีคิกจนร่างสูงลงไปกองอีกเป็นครั้งที่3
โอ้ย! นี่มันครั้งที่3แล้วนะครั้งที่3 ถึงเป็นหญิงข้าก็ไม่ออมมือให้หรอกนะ มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อศอกที่เพิ่งกระแทกเขาลงไป
กริ๊ด จะร้องไม่ทันจบก็โดนมือใหญ่ปิดปากเอาไว้เสียมิด จนแทบไม่เหลือที่ให้หายใจ แต่ข้อเท้างามๆที่ยังว่างก็ดีดคนตัวใหญ่กว่าออกไป ไม่เป็นสุภาพบุรุษ ต่ำช้า เลวทราม เมื่อปากว่างก็มาเป็นชุดทำเอาเจ้าชายต้องกุมขมับ
ใช่ว่าข้าพิศวาศเจ้าซะหน่อยแต่ถ้ายังหาคู่เต้นด้วยคืนนี้ไม่ได้ต้องโดนท่านพ่อแกล้งพิเรนๆหนักกว่าเก่าแน่ๆ แล้วที่ข้าเลือกเจ้าก็เพราะคิดว่าคงไม่วุ่นวายเท่ายัยพวกนั้นว่าจบก็ชี้ไปทางพวกยัยพวกนั้นที่เขาว่า กำลังคุยกันออกรสกริ๊ดกร้ากเสียแสบแก้วหูอย่างน้อยเจ้าก็ไม่เสียง 18 หลอด
แต่ข้าเต้นรำท่าผู้หญิงไม่เป็นหรอกนะ เต้นเป็นแต่ท่าผู้ชาย
เฮ้ย ไหงงั้นเล่าแต่เอาเหอะ ถ้าเจ้าทำข้าจะให้ไอ้นี่แถมด้วยมือใหญ่ควานหาของในกระเป๋าสีดำสนิทของตนแล้วคลายออกเผยให้เห็นไข่มุกดำแสนงามเส้นหนึ่ง ข้าเห็นท่านพ่อซื้อมากะจะทำเจ้าชู้กับหญิงอื่นนอกจากท่านแม่ ข้าเลยจิ๊กมา (นิสัยพอกันเลยเฮะ)
งั้นตกลง เอ้านำสิคะเจ้าชายร่างบางรีบรับของแลกเปลี่ยนเก็บเข้ากระเป๋าแล้วชูมืออีกข้างให้คนตรงหน้าจับ (ไม่ค่อยจะงกเลยนะ)
คุโรงาเนะรับมือบางนั้นแล้วพาเดินไปยังหน้าฟลอตามเสียงซุบซิบนินทากาเลเป็นน้ำท่วมทุ่งของบรรดาเหล่าหญิงงาวที่คิดจะจับเขา
อุ้ย ดูสิคะคุณลูกชายของเขาควงผู้หญิงออกมาหน้าฟลอแล้วละคะองค์ราชินีที่กำลังเขม่นสามีตนที่แอบมองสาวไปหลายทีพูดขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วเรียวงามชี้ให้ดู
ไหนๆ โอ้สวยไม่เบาลูกเราก็ใช่เล่นเฮะ องค์ราชากล่าวพร้อมกับบีบนวดหูตนเองที่โดนดึงไปด้วยพระกรเล็กของผู้อยู่ข้างเคียง แบบนี้ความฝันที่จะได้อุ้มหลานก็อยู่ไม่ไกลแล้วสิ (คุณพ่อเอ้ย ถ้าคุโรเอาไฟย์จริงความฝันไม่มีวันเป็นจริงไปตลอดกาลต่างหาก)
ครั้นพอถึงประตูหน้าทางเข้างานที่แสนงดงามวิจิตร ร่างบางก็ต้องเผลอร้องดังแอ่กแบบไม่สมกุลสตรี(?)เมื่อโดนเท้าเล็กของเจ้ามันจูสีขาวถีบตกจากรถม้าคันงาม เมื่อเห็นร่างบอบบางที่ดิ้นพรากเป็นหมูถูกเชือดเจ้ามันจูก็ไม่รอช้า โกยสิครับท่าน มันใช้เท้าเล็กโดดขึ้นไปบนที่นั่งคนขับแล้วหวดแส้ทีเดียวก็หายลับตาของไฟย์เรล่า ทิ้งไว้แต่เพียงเสียงของร่างบางที่โหยหวนว่า ไม่น้า กลับมาเอาฉ้านกลับปายยยยยยย
เอาวะไปก็ไป เผื่อจะได้ขโมยอะไรกลับบ้านได้มั่ง เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นมาแล้วใช้สายตาสีแซฟไฟร์แสนงดงาม ออดอ้อนยามหน้าประตูให้ช่วยแก้มัดให้ ซึ่งมันก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
ครั้นพอย่างกรายเข้ามาในงาน ร่างบางก็ต้องตกตะลึงเมื่อห้องโถงแสนโออ่าของพระราชวังแสนงดงามจับใจบัดนี้ได้มีแต่อาหารมากมายวางเรียงรายอย่างยาวเหยียด ผู้คนพากันเต้นรำกับคู่ของตนอย่างวิจิต เหล่าคุณหญิงคุณนายพากันประชันเครื่องประดับกันราวกับเป็นตู้เพชรเคลื่อนที่
เมื่อเห็นดังนั้นรอยยิ้มพริ้มพรายงดงามจึงประดับเข้าที่ใบหน้าแล้วเยื้องกรายแล้วเยี้ยงกรายเข้าไปทำทีเป็นชนเล็กน้อยเข้ากับเหล่าคุณหญิงทั้งหลาย แล้วหันขึ้นมาช้อนตาเป็นเชิงขอโทษ ด้วยอำนาจมารยา(ที่ใช้ประจำ)ก็ทำให้ทุกคนยกโทษได้เสียทุกที พอห่างออกมาสาวเจ้าของเราก็หลบเข้ามุมแล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อวิชาเก่า(?)ในการรูดของของตนใช้ได้ผล เพชรนิลจินดาหลากหลายสีส่องประกายหยอกล้อแสงไฟอยู่บนมือเนียลขาวของร่างบางที่นั่งงุดแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างไม่สมกุลสตรี (เฮ้ยยย ไฟย์แกเป็นคุณหนูลูกผู้ดีมิใช่รึไงมีวิชาแบบนี้ละ)
เฮ้ เธอมานั่งทำอะไรตรงนี้ละ เสียงห้ามอันแสนทรงพลังเรียกขึ้นจากทางด้านหลัง จนทำให้ร่างบางตกใจทำของได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตกมือเสีย
คือเมาคนนิดหน่อยนะคะพูดพร้อมกับใช้มืออิงหน้าผากตนเองด้วยมารยาชั้นเซียน แล้วเอื้อมมือลงเก็บของที่ตนทำร่วงอย่างไม่มีพิรุดแม้แต่น้อย ทำเอาเจ้าชายคนสำคัญแทนตะลึงไปกับความงดงามของร่างตรงหน้า ผมสีทองสาดส่องราวกับเสงจันทรา เรือนร่างสูงชะลูดราวไม้เสียบผีตึกใบหยก (เฮ้ยนี่มันคำด่าแล้วไม่ใช่บทชมความงาม) ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพู ผิวขาวราวหิมะ และนัยน์ตาเรียววีแซฟไฟร์แสนล้ำค่าที่กำลังจ้องเขาไม่วางตา (ที่จ้องนะเพราะกลัวจะฉกของไปตะหาก)
เอ้านี่ของของเจ้า ร่างใหญ่ที่ก้มลงช่วยเก็บเครื่องประดับให้ แต่พอมือเรียวคว้ามารับกลับโดนดึงไว้แน่นด้วยมืออันแข็งแกร่งจนเครื่องประดับทั้งหลายตกกับพื้นอีกครา ที่เอามาจากพวกนั้นใช่ไหมละ
ร่างบางสะดุ้งพยายามฝืนแรงให้ถูกปลดปล่อยจากแขนแกร่งหากแต่ไร้ผล ขาเรียวจึงถีบเข้าที่ท้องแกร่งที่ไม่ทันระวังจนเต็มแรงจนกระทั่งร่างสูงลงไปนั่งจุก ก็มางานน่าเบื่อแบบนี้ทั้งทีก็อยากหาอะไรแก้เซ็งมั่ง หรือนายไม่คิดแบบนั้นละ
แก! ร่างสูงยันกายขึ้นแล้ววิ่งมาหมายจะคว้าตัวบางๆนั้นไว้แต่อีกฝ่ายก็ยอมให้ถูกจับเข้าไปในอ้อมกอดแต่โดยดีแล้วกรีดเสียงร้องเต็มที่
กริ๊ดดดด ช่วยด้วยคร่า โจรบ้ากาม
เจอไม้นี้ ร่างสูงทำอะไรไม่ถูกเผลอปล่อยร่างบางแล้วก็เจอศอกงามๆเข้าไปรับประทานอีกรอบ
คิกๆ เป็นเจ้าชายที่ไม่เอาไหนจังเลยนะ
ร่างสูงฝืนทนยืนขึ้นมาอีกรอบเจ้ารู้รึ ถ้างั้นทำไม
ฉันไม่สนหรอก จะเจ้าชงเจ้าชาย ถ้าขวางทางฉันไม่เอาไว้หรอกสิ้นคำร่างสูงก็ขมวดคิ้ว ที่ผ่านมาไม่ว่าจะกี่คนต่อกี่คนไม่ว่าจะงดงามเพียงใดต่างเอาอกเอาใจ เข้าใกล้เขาเพียงเพราะว่าเขาเป็นเจ้าชาย เพื่อตำแหน่งและทรัพย์สมบัติของตนเพียงเท่านั้น ไม่มีเลยคนที่จะจริงใจกับเขาสักคน แต่คนตรงหน้าช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ช่างเป็นพวกไม่สนอะไรเลยจิงๆ (อ้าวเฮ้ยคุโรจิงๆแกต้องชมไม่ใช่หรอว่าจริงใจนะ )
เอาละได้เวลากลับบ้านซะทีว่าจบร่างเพรียวก็เดินไปหมายจะกลับแต่ก็ต้องหยุดเมื่อโดนมือใหญ่คว้าเอวเอาไว้ (0[]0จริงๆเค้าคว้ามือกันไม่ใช่คุโร แตะอั๋งนี่หว่า)
ไหนๆก็ได้ของแล้วไม่คิดจะเต้นรำกับข้ามั่งหรอ
ทำไมฉันต้องเต้นกับนายด้วยละพูดจบก็ศอกไปที่อกที่จับเขาไว้และตามด้วยท่าฟรีคิกจนร่างสูงลงไปกองอีกเป็นครั้งที่3
โอ้ย! นี่มันครั้งที่3แล้วนะครั้งที่3 ถึงเป็นหญิงข้าก็ไม่ออมมือให้หรอกนะ มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อศอกที่เพิ่งกระแทกเขาลงไป
กริ๊ด จะร้องไม่ทันจบก็โดนมือใหญ่ปิดปากเอาไว้เสียมิด จนแทบไม่เหลือที่ให้หายใจ แต่ข้อเท้างามๆที่ยังว่างก็ดีดคนตัวใหญ่กว่าออกไป ไม่เป็นสุภาพบุรุษ ต่ำช้า เลวทราม เมื่อปากว่างก็มาเป็นชุดทำเอาเจ้าชายต้องกุมขมับ
ใช่ว่าข้าพิศวาศเจ้าซะหน่อยแต่ถ้ายังหาคู่เต้นด้วยคืนนี้ไม่ได้ต้องโดนท่านพ่อแกล้งพิเรนๆหนักกว่าเก่าแน่ๆ แล้วที่ข้าเลือกเจ้าก็เพราะคิดว่าคงไม่วุ่นวายเท่ายัยพวกนั้นว่าจบก็ชี้ไปทางพวกยัยพวกนั้นที่เขาว่า กำลังคุยกันออกรสกริ๊ดกร้ากเสียแสบแก้วหูอย่างน้อยเจ้าก็ไม่เสียง 18 หลอด
แต่ข้าเต้นรำท่าผู้หญิงไม่เป็นหรอกนะ เต้นเป็นแต่ท่าผู้ชาย
เฮ้ย ไหงงั้นเล่าแต่เอาเหอะ ถ้าเจ้าทำข้าจะให้ไอ้นี่แถมด้วยมือใหญ่ควานหาของในกระเป๋าสีดำสนิทของตนแล้วคลายออกเผยให้เห็นไข่มุกดำแสนงามเส้นหนึ่ง ข้าเห็นท่านพ่อซื้อมากะจะทำเจ้าชู้กับหญิงอื่นนอกจากท่านแม่ ข้าเลยจิ๊กมา (นิสัยพอกันเลยเฮะ)
งั้นตกลง เอ้านำสิคะเจ้าชายร่างบางรีบรับของแลกเปลี่ยนเก็บเข้ากระเป๋าแล้วชูมืออีกข้างให้คนตรงหน้าจับ (ไม่ค่อยจะงกเลยนะ)
คุโรงาเนะรับมือบางนั้นแล้วพาเดินไปยังหน้าฟลอตามเสียงซุบซิบนินทากาเลเป็นน้ำท่วมทุ่งของบรรดาเหล่าหญิงงาวที่คิดจะจับเขา
อุ้ย ดูสิคะคุณลูกชายของเขาควงผู้หญิงออกมาหน้าฟลอแล้วละคะองค์ราชินีที่กำลังเขม่นสามีตนที่แอบมองสาวไปหลายทีพูดขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วเรียวงามชี้ให้ดู
ไหนๆ โอ้สวยไม่เบาลูกเราก็ใช่เล่นเฮะ องค์ราชากล่าวพร้อมกับบีบนวดหูตนเองที่โดนดึงไปด้วยพระกรเล็กของผู้อยู่ข้างเคียง แบบนี้ความฝันที่จะได้อุ้มหลานก็อยู่ไม่ไกลแล้วสิ (คุณพ่อเอ้ย ถ้าคุโรเอาไฟย์จริงความฝันไม่มีวันเป็นจริงไปตลอดกาลต่างหาก)
อึก เสียงสะอึกที่เล็ดลอดออกมาเล็กน้อยจากปากหนาได้รูปเมื่อสาวงามที่เขาเลือกมาเต้นรำตบตาเด็จพ่อ เด็จแม่เหยียบเท้าเข้าให้เต็มรัก
อุ๊ย โทษทีๆ เสียงหวานเอ่ยพลางซะเซ้าเหย้าแย่
ไม่เป็นไรต่อเถอะ อึก พูดไม่ทันขากคำก็ต้องสะอึกอีกรอบเมื่อเท้าด้านขวาแสนงามเหยียบให้อีกข้างที่ยังไม่โดนทำร้าย
อุ๊ยแหม ซอรี่ๆ
ไม่เป็นไร คุโรงาเนะบ่นพร้อมกับโอบเอวของสาวงามให้กระชับแล้วก็ต้องอุทานอีกรอบแต่คราวนี้กลับดังขึ้นกว่าเดิมหลายร้อยเดซิเบล ว้อยยย แกจงใจใช่ไหม
หวา~ ไฟย์อุทานพร้อมทั้งใช้มืองามๆทั้ง 2 ข้างยกขึ้นกันหมาบ้า
แหมไม่เอาน่า เจ้าชายผู้สูงสัตว์ คงไม่ติดใจเอาความชาวบ้านศักดิ์ต่ำต้อยปัญญาดีหรอกใช่ไหม
ไม่ เป็น-ร๊ายยยเจ้าชายผู้สูงสัตว์ เอ้ย ศักดิ์ กัดฟันที่ราวกับเขี้ยวปลาฉลาดตอบสาวงามแต่กวนอวัยวะเบื้องล่างยิ่งนัก
แต่คำพูดนั้นต้องแทบกลืนลงคอ(แบบไม่ทัน)เมื่อเท้าหนาราวควายกระบือกลับชาติมาเกิดกลับโดนเท้างามกระแทกลงไปเสียเต็มแรง
เฮ้ยย ! เมื่อกี้นี้แกจงใจใช่ไหม เสียงตวาดที่มาพร้อมกับการยึดเอวบางของนางซินตัวน้อยๆไร้ทางสู้(ซะเมื่อไร)ไว้อย่างหนาแน่น
เปล่านะคะ แหม องค์ชายทรงคิดมากไปแล้ว กระหม่อนไม่ ... ริมฝีปากหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ดวงหน้างามค่อยๆเลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าคมคาย จนแทบทำให้บุคคลที่ไม่เคยสนใจใครอย่างคุโรงาเนะกลับต้องแทบกลั้นหายใจ
องค์ชายกระบือน้อยยืนนิ่งรอคอยคำพูดต่อจากสาวน้อยพร้อมทั้งความหวังอื่นเล็กๆภายในใจ
ก็ หม่อมฉันนะ..พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนเล็กน้อย มือบางๆก็กำหมักชกลงไปที่ท้องน้องกระบือรุ่นแก่ของเรา ตามด้วยท่ากระทืบไม่ยั้งด้วยรองเท้าส้นเข็มสูงไม่มาเท่าไร (แค่ 3 นิ้วเอ้ง!) นัยน์ตาสีฟากฟ้าตวัดไปมองด้านประตู แล้วร่างน้อยๆจะรอช้าอยู่ใย แผ่นนนซิฟระ
แต่สิ่งที่ร่างบางผู้นี้คาดการณ์ผิดไปเสีย 1 อย่างคือ
ขึ้นชื่อว่ากระบือแล้ว มันย่อต้องพลัง K และถึกมากกว่าที่ตาจะมองเห็นได้
เจ้าชายควายน้อยของเรามีหรือจะสะทบสะท้าน ข้อมือแกร่งคว้าแขนบอบบางของหญิงสาว(ไม่แท้)รวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วใช้มือหนาอีกข้างโอบตัวร่างบางจนใบหน้าของทั้งคู่แทบจะชิดกัน
เจ้าคิดจะหนีจากข้านัยน์ตาสีเลือดนกทอประกายด้วยความพิโรธ
เขาไม่ได้โกรธที่เธอผู้นี้ทำร้ายเขา
แต่กลับโกรธที่เธอจะไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรแก่เขาเลย
ถึงแม้จะเป็นเพียงเอานางมาบังหน้าเสด็จพ่อเสด็จแม่เท่านั้น
แต่อีกใจนึงก็กลับครั่นคร้ามถึงความน่ารักที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เหลือคณานี้
ไม่รู้สิ แค่คิดเพียงว่า มันน่าสนใจจนไม่อาจละสายตาไปได้เสียกระมั้ง
แหมองค์ชายทรงแข็งแรงจริงๆนะคะเนี่ยถึงแม้จะอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้แต่ไฟย์ก็ยังยิ้มรับทุกสถาณการณ์ แต่ทว่าใครจะรู้ว่าในหัวงามๆนั่นกำลังคิดสะระตะเพื่อหาทางหนีกลับ
ก็เดี๋ยวเตียบอกี้จบพอดีอะ
เจ้าคิดจะหนีจากมือข้าเป็นครั้งที่ 2 แล้วนับแต่เราเจอกัน
แหม ท่านทรงคิดไปเองกระมั้งคะ
นั่นสินะ ข้าคงคิดไปเองกระมั้ง แต่ถึงข้าจะคิดไปเองแต่อาจหาญหนีจาข้าถึง 2 คราคงต้องมีการลงโทษเบาะซะหน่อยละมั้ง รอยยิ้มจากองค์ชายหน้าบูดเรียกความกลัวในใจน้อยๆของหญิงสาวไร้ทางสู้จริงๆ (ทำตัวยังกับแกเป็นนางเอกบทโศกเนะ=_=)
พระองค์จะทรงทำโทะ ...เสียงหวานเอ่ยได้เพียงเท่านั้นเมื่อริมฝีปากบางถูกประกบอย่างเร่าร้อนจากบุรุษตรงหน้า ลิ้นแกร่งพยายามซุกไซ้เข้ามา เพื่อที่จะลิ้มรสชิมความหอมหวานจากร่างบาง แต่กลับถูกปิดกั้นหนทางด้วยฟันขาว
คุโรงาเนะปลดปล่อยมือบางทั้ง 2 ข้างให้เป็นอิสระแต่กลับใช้มือหนาข้างที่ว่างอยู่เลิกกระโปรงของหญิงสาวขึ้น ลูบไล้ความอ่อนนุ่มจากต้นขางดงาม ซึ่งถ้าหากลืมตาขึ้นมามองมันคงขาวกระจ่างใจเป็นแน่แท้(คนแต่ง-เฮ้ยยย พวกแกยังอยู่กันกลางฟลอเต้นนะว้อยย 0[]0)
ด้วยเนื่องจากถึงจะไม่ใช่เด็กใสซื่ออินโนเซนต์ แต่ทว่าจวบจนปัจจุบันก็ยังมิมีผู้ใดกล้ามาลองของ จึงตกใจกับการกระทำของชายตรงหน้า มือบางที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระเริ่มยันกายแกร่งที่โอบกระชับตนไว้เสียแน่น
แต่ช่องว่างเพียงแค่นั้นกลับเพียงพอเหลือเกินสำหรับคุโรงาเนะ ลิ้นสากได้โอกาสเข้าไปรุกรานภายในโพรงปาก กวาดหารสหวานละไมแทบทุกซอกมุม และเนิ่นนานเสียจนอีกฝ่ายแทบขาดอากาศหายใจตาย จนต้องรัวกำปั้นใส่อกกระบือแรงๆ จนอีกฝ่ายต้องจำใจละจากรสหวานนี้ไปเสียเอง แต่ถึงงั้นก็ไม่วายหาเศษหาเลยตามข้างแก้มใสๆระรื่น จนไฟย์เองถึงกับหน้าขึ้นสีแต่ไอ้ครั้งจะถองไปก็กลับโดนจับได้เสียได้
ไอ้หื่นเอ๊ย! ปล่อยฉันซะทีสิเว้ยย >W<
อุ๊ย โทษทีๆ เสียงหวานเอ่ยพลางซะเซ้าเหย้าแย่
ไม่เป็นไรต่อเถอะ อึก พูดไม่ทันขากคำก็ต้องสะอึกอีกรอบเมื่อเท้าด้านขวาแสนงามเหยียบให้อีกข้างที่ยังไม่โดนทำร้าย
อุ๊ยแหม ซอรี่ๆ
ไม่เป็นไร คุโรงาเนะบ่นพร้อมกับโอบเอวของสาวงามให้กระชับแล้วก็ต้องอุทานอีกรอบแต่คราวนี้กลับดังขึ้นกว่าเดิมหลายร้อยเดซิเบล ว้อยยย แกจงใจใช่ไหม
หวา~ ไฟย์อุทานพร้อมทั้งใช้มืองามๆทั้ง 2 ข้างยกขึ้นกันหมาบ้า
แหมไม่เอาน่า เจ้าชายผู้สูงสัตว์ คงไม่ติดใจเอาความชาวบ้านศักดิ์ต่ำต้อยปัญญาดีหรอกใช่ไหม
ไม่ เป็น-ร๊ายยยเจ้าชายผู้สูงสัตว์ เอ้ย ศักดิ์ กัดฟันที่ราวกับเขี้ยวปลาฉลาดตอบสาวงามแต่กวนอวัยวะเบื้องล่างยิ่งนัก
แต่คำพูดนั้นต้องแทบกลืนลงคอ(แบบไม่ทัน)เมื่อเท้าหนาราวควายกระบือกลับชาติมาเกิดกลับโดนเท้างามกระแทกลงไปเสียเต็มแรง
เฮ้ยย ! เมื่อกี้นี้แกจงใจใช่ไหม เสียงตวาดที่มาพร้อมกับการยึดเอวบางของนางซินตัวน้อยๆไร้ทางสู้(ซะเมื่อไร)ไว้อย่างหนาแน่น
เปล่านะคะ แหม องค์ชายทรงคิดมากไปแล้ว กระหม่อนไม่ ... ริมฝีปากหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ดวงหน้างามค่อยๆเลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าคมคาย จนแทบทำให้บุคคลที่ไม่เคยสนใจใครอย่างคุโรงาเนะกลับต้องแทบกลั้นหายใจ
องค์ชายกระบือน้อยยืนนิ่งรอคอยคำพูดต่อจากสาวน้อยพร้อมทั้งความหวังอื่นเล็กๆภายในใจ
ก็ หม่อมฉันนะ..พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนเล็กน้อย มือบางๆก็กำหมักชกลงไปที่ท้องน้องกระบือรุ่นแก่ของเรา ตามด้วยท่ากระทืบไม่ยั้งด้วยรองเท้าส้นเข็มสูงไม่มาเท่าไร (แค่ 3 นิ้วเอ้ง!) นัยน์ตาสีฟากฟ้าตวัดไปมองด้านประตู แล้วร่างน้อยๆจะรอช้าอยู่ใย แผ่นนนซิฟระ
แต่สิ่งที่ร่างบางผู้นี้คาดการณ์ผิดไปเสีย 1 อย่างคือ
ขึ้นชื่อว่ากระบือแล้ว มันย่อต้องพลัง K และถึกมากกว่าที่ตาจะมองเห็นได้
เจ้าชายควายน้อยของเรามีหรือจะสะทบสะท้าน ข้อมือแกร่งคว้าแขนบอบบางของหญิงสาว(ไม่แท้)รวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วใช้มือหนาอีกข้างโอบตัวร่างบางจนใบหน้าของทั้งคู่แทบจะชิดกัน
เจ้าคิดจะหนีจากข้านัยน์ตาสีเลือดนกทอประกายด้วยความพิโรธ
เขาไม่ได้โกรธที่เธอผู้นี้ทำร้ายเขา
แต่กลับโกรธที่เธอจะไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรแก่เขาเลย
ถึงแม้จะเป็นเพียงเอานางมาบังหน้าเสด็จพ่อเสด็จแม่เท่านั้น
แต่อีกใจนึงก็กลับครั่นคร้ามถึงความน่ารักที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เหลือคณานี้
ไม่รู้สิ แค่คิดเพียงว่า มันน่าสนใจจนไม่อาจละสายตาไปได้เสียกระมั้ง
แหมองค์ชายทรงแข็งแรงจริงๆนะคะเนี่ยถึงแม้จะอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้แต่ไฟย์ก็ยังยิ้มรับทุกสถาณการณ์ แต่ทว่าใครจะรู้ว่าในหัวงามๆนั่นกำลังคิดสะระตะเพื่อหาทางหนีกลับ
ก็เดี๋ยวเตียบอกี้จบพอดีอะ
เจ้าคิดจะหนีจากมือข้าเป็นครั้งที่ 2 แล้วนับแต่เราเจอกัน
แหม ท่านทรงคิดไปเองกระมั้งคะ
นั่นสินะ ข้าคงคิดไปเองกระมั้ง แต่ถึงข้าจะคิดไปเองแต่อาจหาญหนีจาข้าถึง 2 คราคงต้องมีการลงโทษเบาะซะหน่อยละมั้ง รอยยิ้มจากองค์ชายหน้าบูดเรียกความกลัวในใจน้อยๆของหญิงสาวไร้ทางสู้จริงๆ (ทำตัวยังกับแกเป็นนางเอกบทโศกเนะ=_=)
พระองค์จะทรงทำโทะ ...เสียงหวานเอ่ยได้เพียงเท่านั้นเมื่อริมฝีปากบางถูกประกบอย่างเร่าร้อนจากบุรุษตรงหน้า ลิ้นแกร่งพยายามซุกไซ้เข้ามา เพื่อที่จะลิ้มรสชิมความหอมหวานจากร่างบาง แต่กลับถูกปิดกั้นหนทางด้วยฟันขาว
คุโรงาเนะปลดปล่อยมือบางทั้ง 2 ข้างให้เป็นอิสระแต่กลับใช้มือหนาข้างที่ว่างอยู่เลิกกระโปรงของหญิงสาวขึ้น ลูบไล้ความอ่อนนุ่มจากต้นขางดงาม ซึ่งถ้าหากลืมตาขึ้นมามองมันคงขาวกระจ่างใจเป็นแน่แท้(คนแต่ง-เฮ้ยยย พวกแกยังอยู่กันกลางฟลอเต้นนะว้อยย 0[]0)
ด้วยเนื่องจากถึงจะไม่ใช่เด็กใสซื่ออินโนเซนต์ แต่ทว่าจวบจนปัจจุบันก็ยังมิมีผู้ใดกล้ามาลองของ จึงตกใจกับการกระทำของชายตรงหน้า มือบางที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระเริ่มยันกายแกร่งที่โอบกระชับตนไว้เสียแน่น
แต่ช่องว่างเพียงแค่นั้นกลับเพียงพอเหลือเกินสำหรับคุโรงาเนะ ลิ้นสากได้โอกาสเข้าไปรุกรานภายในโพรงปาก กวาดหารสหวานละไมแทบทุกซอกมุม และเนิ่นนานเสียจนอีกฝ่ายแทบขาดอากาศหายใจตาย จนต้องรัวกำปั้นใส่อกกระบือแรงๆ จนอีกฝ่ายต้องจำใจละจากรสหวานนี้ไปเสียเอง แต่ถึงงั้นก็ไม่วายหาเศษหาเลยตามข้างแก้มใสๆระรื่น จนไฟย์เองถึงกับหน้าขึ้นสีแต่ไอ้ครั้งจะถองไปก็กลับโดนจับได้เสียได้
ไอ้หื่นเอ๊ย! ปล่อยฉันซะทีสิเว้ยย >W<
คุโรงาเนะปลดปล่อยมือบางทั้ง 2 ข้างให้เป็นอิสระแต่กลับใช้มือหนาข้างที่ว่างอยู่เลิกกระโปรงของหญิงสาวขึ้น ลูบไล้ความอ่อนนุ่มจากต้นขางดงาม ซึ่งถ้าหากลืมตาขึ้นมามองมันคงขาวกระจ่างใจเป็นแน่แท้(คนแต่ง-เฮ้ยยย พวกแกยังอยู่กันกลางฟลอเต้นนะว้อยย 0[]0)
ด้วยเนื่องจากถึงจะไม่ใช่เด็กใสซื่ออินโนเซนต์ แต่ทว่าจวบจนปัจจุบันก็ยังมิมีผู้ใดกล้ามาลองของ จึงตกใจกับการกระทำของชายตรงหน้า มือบางที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระเริ่มยันกายแกร่งที่โอบกระชับตนไว้เสียแน่น
แต่ช่องว่างเพียงแค่นั้นกลับเพียงพอเหลือเกินสำหรับคุโรงาเนะ ลิ้นสากได้โอกาสเข้าไปรุกรานภายในโพรงปาก กวาดหารสหวานละไมแทบทุกซอกมุม และเนิ่นนานเสียจนอีกฝ่ายแทบขาดอากาศหายใจตาย จนต้องรัวกำปั้นใส่อกกระบือแรงๆ จนอีกฝ่ายต้องจำใจละจากรสหวานนี้ไปเสียเอง แต่ถึงงั้นก็ไม่วายหาเศษหาเลยตามข้างแก้มใสๆระรื่น จนไฟย์เองถึงกับหน้าขึ้นสีแต่ไอ้ครั้งจะถองไปก็กลับโดนจับได้เสียได้
ไอ้หื่นเอ๊ย! ปล่อยฉันซะทีสิเว้ยย >W<
เหมือนจะรับรู้ความคิดจากนัยน์ตาสีฟ้าสดใสที่วาวระริก แต่ทว่าชายหนุ่มเพียงแค่ส่งยิ้มแล้วโอบร่างบางให้กระชับแทน ลิ้นสากลวนลามด้วยการโลมเลียเข้าที่กกหูขาวจนผู้ถูกกระทำสั่นระริกด้วยความรู้สึกวาบวาม มือแกร่งลูบขึ้นจากจุดเดิมที่มันอยู่ขึ้นมาเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด (พวกแก๊ ยังอยู่กลางฟลอนะว้อยยย)
อะ อา ยะ เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อในตอนนี้นะมือแสนซนมันลูบขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับลิ้นสากที่ลามมาเลียถึงต้นหอระหงของเขา แต่การกระทำทั้งหมดก็ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงๆ เสียงหนึ่งขัดจังหวะการกิน
แก๊ง แก๊ง แก๊ง
ใช่แล้วมันคือเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนนั่นเอง
คนถูกลวนลามไม่รอช้า อาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีที่ไอ้หื่นกามเผลอ เข่าเรียวงามถองเข้าไปที่จุดลับดานล่างเสียเต็มแรง พร้อมกับแถมด้วยตบหน้าเสีย 1 ฉากเสียงดังลั่น แล้วอาศัยจังหวะนี้ โกยเถอะโยม
เดี๋ยวร่างสูงหลังจากตั้งตัวได้ก็ร้องเรียกร่างบางที่วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปทางประตูหน้าเสียสุดเสียง เท่าหนาไม่รอช้าวิ่งตามไปในทันใด
ใครอยู่ก็โง่แล้วไอ้หื่น
ร่างบางหันขวับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากระบือเข้ามาใกล้
อ้ายย 0_0 มันจะถึงตัวแล้วอะ เอาไงดีขืนถูกจับได้ต้องตกเป็นเมียไอ้หื่นนี้แน่เลย
แต่ก่อนที่จะคิดอะไรจบไอ้หื่นกาม เอ้ย องค์ชายก็เข้ามาประชิดตัวแล้วคว้าข้อมือหญิงสาวได้เป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว
ครั้งที่ 3 แล้วนะที่... คำพูดตวาดได้เพียงแต่หยุดไปเท่านั้นเมื่อหน้าฉาบปูนซีเมนต์ถูกเฉาะกบาลด้วยรองเท้าแก้วส้นเข็มสูง 3 นิ้วเต็มๆพระพักตร์
ควายน้อยล้มลงเสียทันใด โดยที่หน้ามีส้นรองเท้าแทงอยู่มิหาย
ดีสมน้ำหน้า หื่นนัก
และแล้วนางซินของเราก็ได้กลับบ้านไปโดยสวัสดิภาพ โดยทิ้งเจ้าชายไว้กับรองเท้าส้นเข็ม 3 นิ้วปักอยู่ที่หน้าแต่ทว่าเมื่อเธอกลับถึงบ้านกลับพบสิ่งที่น่าตกใจ
กริ๊ดด ม่ายยยน้า เตียบอกี้จบแล้วอะ T_T
......................................................................................................................................................
จากเหตุการณ์วันนั้นเจ้าชายสีทมิฬก็พักรักษาหน้าและส่วนล่างเสีย 3 วัน จึงได้มีรับสั่งให้มหาดเล็ก(เด็กในสังกัด)ออกตะเวนตามหาเจ้าของรองเท้าที่ฝากรอยแค้น(รอยรัก)ไว้บนใบหน้าคมคาย
มหาาดเล็ดน้อยแล้วเจ้าชาย(ซึ่งรักษาส่วนล่างเรียบร้อยพร้อมใช้ได้ทุกเมื่อ)ได้ตะเวนตามบ้านเพื่อมอบหลักฐาน เฮ้ย รองเท้าให้เหล่าสุภาพสตีทั้งหลายได้สวมใส่ แต่ทว่าลองบ้านแล้วบ้านเล่าก็ยังสตีที่สวมรองเท้าได้พอดีไม่ จนมาถึงบ้านสุดขอบชานเมือง นั่นคือบ้านของไฟย์เรล่านั่นเอง
คร๊าบๆๆ ใครครับ เสียงนุ่มหวานร้องรับเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูรัว แต่ครั้นพอเปิดเท่านั้นเหละ มือเรียวงามกลับปิดประตูใส่หน้าหนุ่มน้อยหน้าใสทันทีจนล้มลงไปกองเสียทันที (โธ่สงสารเชาเล็กๆ)
มันหาไม่ใช่เพราะหน้าตาน่าจับมาทำโชตะแบบมหาดเล็กหนุ่มเสียหรอกที่ทำให้ร่างบางต้องเผลอปิดประตูกระแทกหน้า แต่มันเป็นเพราะไอ้ร่างบักกระบือลางๆที่เห็นข้างหลังต่างหาก แม้ไม่ต้องเห็นหน้าก็จำได้จากการสัมผัสอย่างลึกซึ้งเมื่อครั้งก่อน มันคือ ไอ้เจ้าชายหื่นวิปริตนั่นเอง
แล้วจะรอช้าอยู่ให้มันจับปล้ำรึ ไม่มีวันซะละ ร่างบางรีบใส่เกียร์หมาโกยอ้าววิ่งไปหลังบ้าน หากไม่ติดว่ามือมือยักษ์โผล่มาคว้าเอวบอบบางของเขาไว้นะ
จะไปไหนรึ แม่สาวน้อย เจ้าชายหื่นวิปริตกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชวนสยอง โชคยังดีของไอ้หื่นที่พอเห็นท่าพิฆาตประตูใส่เด็กในสังกัด เอ้ย มหาดเล็กจนจำความรุนแรงที่แสนจะหอมหวานได้ เลยใช้มือเร่งมาคว้าตัวไว้ ไม่งั้นได้หายเข้ากลีบเมฆแหงๆ
ซวยแล้วสิตู นี่มันไอ้หื่นนี่หว่า
อะเฮ้อ เจ้าชายมีธุระอะไรหรือคะ ร่างบางตอบพร้อมใช้มือเรียวเกาะการเกาะกุมของมือหนา พลางหวังไว้ในใจว่าไอ้บ้ากามนี่มันคงจำเราไม่ได้หรอก
แต่ใครจะหารู้ไม่ว่า เจ้าชายคุโรงาเนะผู้นี้ ไม่เคยลืมหน้าตารูปร่างศัตรูไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นใดก็ตาม
หึหึ อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น
เอ่อ พวกเรามาหาหญิงผู้ที่สวมรองเท้าข้างนี้ได้พอดีนะครับมหาดเล็กผู้โชคร้ายกลับเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเสียเอง
ไม่ต้องแล้วละเสียงเข้มปราม มือใหญ่ตวัดเอาร่างบอบบางพาดขึ้นบ่า ข้าหาเจอแล้วละ
เดี๋ยวก่อนสิเพคะ ไม่ลองให้สวมรองเท้าก่อนเลยหรอ แล้วต้องหาคนที่มีรองเท้าอีกข้างไม่ใช่หรือค้าร่างบางห้ามเสียรวดเร็วพร้อมใช้สองมือบางๆยันไอ้หื่นออกไปให้ได้ แต่มีหรือจะสู้แรงกระบือของคุโรงาเนะได้ จึงได้กลายสภาพเป็นแค่ ปลาไหลบนบ่าเท่านั้นเอง
หึหึหึ หาเซ่ เมื่อวานกลับมาอุตส่าไปเอาผ้ามามัดเท้าคุณพี่แล้วเอารองเท้าแก้วอีกข้างซ่อนไว้ใต้เตียง ถ้าทำตามทริกบทซินเดอเรล่าละก็ ฉันรอดชัวส์ๆ
(ทำไมไฟย์ชั่วจังเฮะ)
หึหึหึ ข้าว่าชั่วๆอย่างเจ้านะคงเตรียมการณ์ไว้แล้วสิ ขืนข้าเล่นด้วยความแค้นนี้จะลงที่ใครเล่า
เอ๋ ความแค้นหนุ่มน้อยหน้าใสหันมามององค์ชายของตนอย่างงๆ ที่ให้ตะเวนหาคนใส่รองเท้าไม่ใช่เพราะหลงรักรึ
เปล่าๆ ข้าพูดผิด ความรักนะ เผอิญข้าตกหลุมรักนางผู้นี้เสียแล้วละ ทางด้านครอบครัวเจ้านี่ฝากเจ้าจัดการด้วยนะว่าจบร่างใหญ่ก็ลากปลาไหลที่ดิ้นมิยอมหยุดขึ้นรถม้าไปทางพระราชวัง
ม่ายยยยน้าตามด้วยเสียงกรีดร้องของนางซินผู้โชคร้ายปลิวไปกับสายลม
.................................................................................................................................................จบงับ
จริงๆมันจบแล้วตามข้างบนแต่เรารู้ว่ามันไม่สะใจท่านเพราะฉะนั้นเราจะต่อฉากที่บางคนอยากอ่านและบางคนไม่อยากอ่านให้คะ
ใครไม่ชอบฉากเรทก็ข้ามไปได้เลยคะมันจบแล้ว
แอ๊ก !เสียงหวานอุทานเมื่อร่างหนาที่จับตนมัดมือพาดบ่าและลักพาตัวมา อยู่ๆก็โยนลงบนเตียงใหญ่เสียนี่
จะทำอะไรนะไฟย์กรีดร้องดังกว่าเดิมเมื่อมือใหญ่ที่คว้าเอามีดมาตัดเชือกให้กับตน แต่แทนที่โล่งใจได้ไม่นานก็คว้าข้อมือไปล็อกเข้าที่กุญแจมือแล้วพาดไขว้กับหัวเตียง
0{}0 ทำไม ทำไมเตียงมันถึงมีกุญแจมือไว้พร้อมขนาดนี้ ม่ายยน้า
ทีนี้ก็หนีไม่รอดแล้วสินะ ไม่งั้นก็เสียแรงที่ข้าอุตส่าสั่งให้คนทำกุญแจมือเงินอย่างดีเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ
ถึงแม้จะดูน่าดีใจที่มีคนทำอะไรให้ แต่สำหรับร่างบางที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกรูปแบบอยู่แบบนี้ มันไม่น่าดีใจสักนิดเดียว!
แต่ก่อนที่จำพลันได้คิดอะไรไปมากมายกว่านั้นริมฝีปากอุ่นก็ถูกทาบทับด้วยความร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนในคราเดียวกัน ลิ้นสากรุกไล้เข้ามาในโพรงปากอุ่นของเขา ควานทุกวอกมุมอย่างดูดดื่ม ซึ่งตัวเขาเองก็เผลอเคลิ้มและตอบกลับด้วยลิ้นเกี่ยวตวัดพันกันไปเช่นกัน
แล้วปลายลิ้นแกร่งก็กลับเป็นฝ่ายผละออกมาเอง ไล้โลมเข้าตามแก้มเนียลใส มือสากก็ลากไล้จากคอลงมาเรื่อยๆ ยังความเสียวซ่านอย่างไม่ทราบสาเหตุให้ร่างบางยิ่งนัก
เฮ้ย จะทำอะไรนะร่างที่กำลังเคลิ้มจู่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อร่างข้างบนเขากำจัดจัดการกับเสื้อผ้านี่สิ เท้างามพยายามถีบใส่ แต่เมื่อเจอบักอึกแบบนี้แรงเตะมันก็ราวกับลมน้อยๆ ก็ไม่ปาน
ก็ แก้แค้นคืนไงร่างสูงยิ้มมุมปากที่ชวนพาเอาหัวใจดวงน้อยๆหล่นวูบอย่างไม่เป็นท่า ว่าจบไม่รอช้าเจ้าชายหนุ่มก็กระชากเอาทั้งอาถรณ์ทั้งหมดของสาวน้อย(ปลอมๆ)ออกจากร่างกาย เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าสีงาช้างชวนหลงใหลแก่สายตาเท่านั้น
นัยน์ตาสีเพลิงที่ตอนนี้เริ่มวาวโรทธ์ด้วยอารมณ์ใดก็ไม่ทราบมองร่างชวนหลงใหลอย่างเนิ่นนานเสียจนฝ่ายถูกมอง (ลวนลามทางสายตา)ต้องเป็นฝ่ายเปิดปากเสียเอง
จะมองไปถึงไหนครับองค์ชายหื่นกามไฟย์ร้องพร้อมสะบัดหน้าของตนไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงที่ระบายบนหน้าเมื่อครั้งเห็นสายตาแสนแข็งแกร่งนี่มองร่างอันเปลือยเปล่าของตน
คุโรระบายยิ้มบนใบหน้าอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางเอียงอาย มือหนาเชยคางของร่างบางขึ้นมารับจุมพิตดูดดื่ม ส่วนมือที่ว่างก็เคล้นคลึงยอดอกสีชมพูระรื่นอย่างเมามันส์
นั่นสินะข้าจะเอาแต่มองคงไม่ได้ ในเมื่อเจ้ามาทอดร่างอยู่ใต้ข้าทั้งที ไม่เล่นก็เสียทีเมื่อจบจากการเกี่ยวพันของลิ้นเจ้าชายหนุ่มก็กระเซ้าแหย่เล่นอย่างอดไม่ได้ ลิ้นสากโลมเลียไล้ผิวกายอันอ่อนนุ่ม ปลายนิ้วจรดลากไปทั่ว ริมฝีปากขบกัดเอาที่ผิวสีชมพูระรื่อจนเป็นรอยแดงราวกับจะตีตราจองเอาไว้เสียให้ได้
อะไอ้บ้า ใครทอดกายให้ไอ้หื่นกามอย่างแกกั.. อ๊ะ!เมื่อเสียงด่าที่ถูกตอบโต้กลับถูกกลบด้วยเสียงครางกระเส่าแสนหวานอย่างทันที เมื่อริมฝีปากที่ขบกัดไปยังผิวนวลทั่วร่างของเขาบัดนี้มันลากลงมาถึงจุดอ่อนไหวของเขาเสียแล้ว
อ๊ะ อือ อยะอย่าเสียงร้องห้ามปนเสียงครางแสนหวานที่อบอวลไปด้วยความเสียวซ่านร้องห้ามปลายลิ้นสากที่ตอนนี้ได้ครอบครองแก่นกายของเขาและกำลังทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยมเสียด้วย
คุโรงาเนะใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดยังจุดอ่อนไหวของอีกฝ่ายแล้วเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยาดน้ำแห่งกามรมณ์ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจนเต็มปาก ซึ่งเจ้าชายหนุ่มก็กลับกลืนมันลงไปราวกับน้ำผึ้งแสนหวาน
คนบ้า กลืนลงไปได้ ฮึก แม้จะยังมีน้ำตาเอ่อล้นอยู่ที่นัยน์ตาสีแซฟไฟร์งดงาม พร้อมด้วยเสียงหอบหายใจ แต่ปากก็ยังหาเรื่องได้อย่างไม่มีหยุด
หึ เดี๋ยวต่อไปก็ตาเจ้ากลืนข้ามั่งแล้วละพูดจบมือแกร่งก็แยกท่อนขาเรียวงามให้แยกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางแคบที่ยังไม่เคยถูกสัมผัส เนียลสวยสีชมพูระรื่อ เจ้านี่สวยทุกส่วนจริงๆเลยนะหือ ไฟย์คุโรงาเนะกระซิบข้างหูพร้อมพรมจูบที่ใบหูของร่างบางที่ตอนนี้กำลังหันหลบใบหน้าแดงๆของตน แต่ถึงงั้นก็ไม่วายมีเสียงบ่นอุบอิบมาเสียได้
เจ้าชายหนุ่มยิ้มให้กับความน่ารักของเจ้าตัวเล็กนี่ แล้วนิ้วแกร่งควานเอาวาสลีนมาชโลมจนทั่วแล้วสอดอย่างเชื่องช้าเข้าไปในช่องทางแคบ จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง
มะ ไม่เจ็บ ฮึกไฟย์ประท้วงพร้อมน้ำตา ทำให้ผู้กระทำต้องใจอ่อนมาปลดกุยแจมืออกแล้วใช้ลิ้นของตนซับน้ำตางามเอาไว้
ใจเย็นๆ ผ่อนคลายลงหน่อยสิถึงปากจะปลอบประโลมแต่นิ้วกลับทำหน้าที่ตรงข้ามโดยการเพิ่มจำนวนและเริ่มขยับอย่างรวดเร็วขึ้น จนทำให้ไฟย์ต้องเผลอจิกเล็บลงบนแขนเสื้อของเจ้าชายหนุ่ม
อึก อา.. เสียงครางกระเส่าที่เริ่มจะคลายจากความเจ็บปวดกลายเป็นความเสียวส่านแบบแปลกๆเรียกอารมณ์ที่คุกกรุ่นของอีกฝ่ายอยู่แล้วให้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
เหมือนความอดทนของเจ้าชายหนุ่มจะขาดผึงลงเมื่อลมหายใจอุ่นๆของร่างบางพรมลงรดใบหูของตน แค่นั้นก็เรียกเอาอารมณ์ที่กำลังอดกลั้นของเขาให้ทลายลงได้อย่างไม่มีชิ้นดี
ขอนะไฟย์ ท่าจะไม่ไหวแล้วละ เจ้าชายหนุ่มกระซิบข้างหู แล้วถอนนิ้วออกจากช่องทางที่ตอนนี้ถูกล่อลื่นเอาไว้อย่างดี
อึก จะมาขออะไรกันละ จะมาก็มา เสียงด่าที่มาพร้อมน้ำตาเล็กๆของร่างเล็ก เรียกเอาคะแนนความเอ็นดูเพิ่มขึ้นโข
เจ้าเองก็ยังมีส่วนน่ารักนะเจ้าชายหนุ่มกระซิบข้างหู พร้อมทั้งจัดการปิดปากจัดๆนั่นก่อนที่จะโดนด่ากลับมา และดันกายของตนเข้าไปข้างในช่องแคบ
ถึงแม้จะโดนหล่อลื่นมาแล้วแต่ทว่าตัวตนของคุโรงาเนะก็ยังใหญ่เกินไปสำหรับร่างบางนี้ จึงทำให้ไฟย์ต้องจิกเล็บเพิ่มลงไปในแขนเสื้อของอีกฝ่ายเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นท่วมทุ่งข้าวสาลี เฮ้ย(โทษทีพอดีกำลังดูโมษณาเลยเผลอ) เอ่อรอบๆอัญมณีสีฟ้าแสนงดงาม แต่ถึงจะเห็นเช่นนั้นเจ้าชายหนุ่มก็กลับสอดกายของตนรุกเข้าไปเรื่อยๆ ให้ช่องทางแคบของร่างบางกลืนกินตนจนหมด
ไฟย์พร้อมนะข้าจะขยับแล้วนะ
ก่อนที่จะร่างเล็กๆข้างใต้จะส่งเสียงบ่นกลับมา เจ้าชายหนุ่มก็ไม่รอช้าเริ่มขยับส่วนที่ถูกอีกฝ่ายบีบรัดเสียแน่นเป้นจังหวะ จากช้าๆและเริ่มเร่งขึ้นภายในทีหลัง ส่งผลให้จากคำด่าต้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาจากปากงามนี้ได้เท่านั้น
ไฟย์เพิ่มแรงจิกลงบนไหล่กว้างของเจ้าชายหนุ่มเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ตอนนี้กลับกลายเป็นความเสียวซ่าน และสุขสม ส่วนคุโรงาเนะเมื่อรู้ว่าตนใกล้จะไปแล้วจึงเพิ่มจังหวะการออกกำลังกายขึ้นพร้อมทั้งเอื้อมมือไปปลุกกับส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่าย
จนกระทั่งหยาดน้ำได้ไหลเปรอะทั่วทั้งกายของทั้งสอง เจ้าชายหนุ่มจึงค่อยๆถอนตัวออกจากร่างที่บอบช้ำเล็กน้อยจากการกระทำของเขา
นี่นะเป็นการแก้แค้นคืนงั้นหรอเมื่อตนได้พักจนมีกำลังบ้างแล้วร่างบางก็เงยหน้าถามเจ้าชายของตน แต่คำตอบที่ได้รับคือรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งสำหรับเจ้าชายหนุ่มเท่านั้น
คุโรงาเนะโอบกอดร่างบางที่นอนอย่างเหนื่อยล้าจากด้านหลัง แล้วกระซิบคำบางอย่างลงไปที่ใบหู เรียกเอาสีหน้าสูบฉีดเลือดจากผิวขาวนั่นได้ดี และตามมาด้วยอาการผลักออกของร่างบาง
ดูท่าเจ้าจะนอนไม่สบายเพราะเปรอะไปทั่วสินะคุโรงาเนะพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากที่ชักชวนเอาหัวใจของอีกฝ่ายเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ (ด้วยความกลัว)
ไม่เพคะ หม่อมฉันคงไม่รบกวนองค์ชายหรอเพคะ ไม่พูดเปล่าไฟย์ยังพยายามรวบรวมกำลังที่เหลือค่อยๆคลานย่องหนี แต่มีหรือจะพลาดจากสายตาอีกฝ่ายไปได้
คุโรงาเนะรวบทีเดียวก็คว้าเอาของสำคัญของเขาอุ้มไว้ในอ้อมอกได้สบายแล้วพา(ลาก)เข้าห้องน้ำ ดดยมีเสียงโหยหวนหวานๆตามมา
และแล้วนับจากนั้นเป็นต้นมา ไฟย์เรล่าก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข(รึเปล่าเพราะโดนใช้แรงงานทุกคืน)ภายในปราสาทกับเจ้าชายตลอดไป
ม่ายยยน้า ไม่เอาจบแบบนี้ม่ายยย ไม่อยู่น้าไอ้นี่มันหื่นจะตาย 0{}0เสียงหวานๆที่คาดเดาได้ว่าจะเป็นเสียงของใครลอยมาตามลม
....................................................................................................................................................อวสาน
ที่เขียนอวสานไม่มีไรหรอกเพราะว่าเดี๋ยวจะมีผีดิบมัมมี่วิญญาณหลอนตัวใดตัวหนึ่ง มันจะขอให้เขียนภาค 2 เลยดักคอไว้ซะเลย
รู้สึกเขียนไปเขียนมา ไฟย์นิสัยไม่เหมือนไฟย์ตัวจริงเลยงะ
ประมาณว่าสงสัยมันมาจากความบ้าของผู้แต่งแล้วละมั้ง
สุดท้ายนี่ขอบคุณทุกๆท่านมากมายคะที่ทนอ่านมาจนจบ
แล้วพบกับซีรี่จับมายำกับนิยายตอนต่อไปนะคะ
เรื่อง คุโรในดินแดนมหัสจรรย์
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ขอบอกว่า ล้อเล่นนะคะ เหอๆๆ ทุกท่านคงไม่อยากเห็นคุโรในชุดอลิสวิ่งไล่ตามกระต่ายใช่ไหมคะ หุหุ
ปล.ซีรี่ต่อไปที่จะวางออกมาให้ท่านผู้อ่านได้เบื่อกัน คือเรื่อง แวมไพร์คะ
ด้วยเนื่องจากถึงจะไม่ใช่เด็กใสซื่ออินโนเซนต์ แต่ทว่าจวบจนปัจจุบันก็ยังมิมีผู้ใดกล้ามาลองของ จึงตกใจกับการกระทำของชายตรงหน้า มือบางที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระเริ่มยันกายแกร่งที่โอบกระชับตนไว้เสียแน่น
แต่ช่องว่างเพียงแค่นั้นกลับเพียงพอเหลือเกินสำหรับคุโรงาเนะ ลิ้นสากได้โอกาสเข้าไปรุกรานภายในโพรงปาก กวาดหารสหวานละไมแทบทุกซอกมุม และเนิ่นนานเสียจนอีกฝ่ายแทบขาดอากาศหายใจตาย จนต้องรัวกำปั้นใส่อกกระบือแรงๆ จนอีกฝ่ายต้องจำใจละจากรสหวานนี้ไปเสียเอง แต่ถึงงั้นก็ไม่วายหาเศษหาเลยตามข้างแก้มใสๆระรื่น จนไฟย์เองถึงกับหน้าขึ้นสีแต่ไอ้ครั้งจะถองไปก็กลับโดนจับได้เสียได้
ไอ้หื่นเอ๊ย! ปล่อยฉันซะทีสิเว้ยย >W<
เหมือนจะรับรู้ความคิดจากนัยน์ตาสีฟ้าสดใสที่วาวระริก แต่ทว่าชายหนุ่มเพียงแค่ส่งยิ้มแล้วโอบร่างบางให้กระชับแทน ลิ้นสากลวนลามด้วยการโลมเลียเข้าที่กกหูขาวจนผู้ถูกกระทำสั่นระริกด้วยความรู้สึกวาบวาม มือแกร่งลูบขึ้นจากจุดเดิมที่มันอยู่ขึ้นมาเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด (พวกแก๊ ยังอยู่กลางฟลอนะว้อยยย)
อะ อา ยะ เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อในตอนนี้นะมือแสนซนมันลูบขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับลิ้นสากที่ลามมาเลียถึงต้นหอระหงของเขา แต่การกระทำทั้งหมดก็ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงๆ เสียงหนึ่งขัดจังหวะการกิน
แก๊ง แก๊ง แก๊ง
ใช่แล้วมันคือเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนนั่นเอง
คนถูกลวนลามไม่รอช้า อาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีที่ไอ้หื่นกามเผลอ เข่าเรียวงามถองเข้าไปที่จุดลับดานล่างเสียเต็มแรง พร้อมกับแถมด้วยตบหน้าเสีย 1 ฉากเสียงดังลั่น แล้วอาศัยจังหวะนี้ โกยเถอะโยม
เดี๋ยวร่างสูงหลังจากตั้งตัวได้ก็ร้องเรียกร่างบางที่วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปทางประตูหน้าเสียสุดเสียง เท่าหนาไม่รอช้าวิ่งตามไปในทันใด
ใครอยู่ก็โง่แล้วไอ้หื่น
ร่างบางหันขวับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากระบือเข้ามาใกล้
อ้ายย 0_0 มันจะถึงตัวแล้วอะ เอาไงดีขืนถูกจับได้ต้องตกเป็นเมียไอ้หื่นนี้แน่เลย
แต่ก่อนที่จะคิดอะไรจบไอ้หื่นกาม เอ้ย องค์ชายก็เข้ามาประชิดตัวแล้วคว้าข้อมือหญิงสาวได้เป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว
ครั้งที่ 3 แล้วนะที่... คำพูดตวาดได้เพียงแต่หยุดไปเท่านั้นเมื่อหน้าฉาบปูนซีเมนต์ถูกเฉาะกบาลด้วยรองเท้าแก้วส้นเข็มสูง 3 นิ้วเต็มๆพระพักตร์
ควายน้อยล้มลงเสียทันใด โดยที่หน้ามีส้นรองเท้าแทงอยู่มิหาย
ดีสมน้ำหน้า หื่นนัก
และแล้วนางซินของเราก็ได้กลับบ้านไปโดยสวัสดิภาพ โดยทิ้งเจ้าชายไว้กับรองเท้าส้นเข็ม 3 นิ้วปักอยู่ที่หน้าแต่ทว่าเมื่อเธอกลับถึงบ้านกลับพบสิ่งที่น่าตกใจ
กริ๊ดด ม่ายยยน้า เตียบอกี้จบแล้วอะ T_T
......................................................................................................................................................
จากเหตุการณ์วันนั้นเจ้าชายสีทมิฬก็พักรักษาหน้าและส่วนล่างเสีย 3 วัน จึงได้มีรับสั่งให้มหาดเล็ก(เด็กในสังกัด)ออกตะเวนตามหาเจ้าของรองเท้าที่ฝากรอยแค้น(รอยรัก)ไว้บนใบหน้าคมคาย
มหาาดเล็ดน้อยแล้วเจ้าชาย(ซึ่งรักษาส่วนล่างเรียบร้อยพร้อมใช้ได้ทุกเมื่อ)ได้ตะเวนตามบ้านเพื่อมอบหลักฐาน เฮ้ย รองเท้าให้เหล่าสุภาพสตีทั้งหลายได้สวมใส่ แต่ทว่าลองบ้านแล้วบ้านเล่าก็ยังสตีที่สวมรองเท้าได้พอดีไม่ จนมาถึงบ้านสุดขอบชานเมือง นั่นคือบ้านของไฟย์เรล่านั่นเอง
คร๊าบๆๆ ใครครับ เสียงนุ่มหวานร้องรับเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูรัว แต่ครั้นพอเปิดเท่านั้นเหละ มือเรียวงามกลับปิดประตูใส่หน้าหนุ่มน้อยหน้าใสทันทีจนล้มลงไปกองเสียทันที (โธ่สงสารเชาเล็กๆ)
มันหาไม่ใช่เพราะหน้าตาน่าจับมาทำโชตะแบบมหาดเล็กหนุ่มเสียหรอกที่ทำให้ร่างบางต้องเผลอปิดประตูกระแทกหน้า แต่มันเป็นเพราะไอ้ร่างบักกระบือลางๆที่เห็นข้างหลังต่างหาก แม้ไม่ต้องเห็นหน้าก็จำได้จากการสัมผัสอย่างลึกซึ้งเมื่อครั้งก่อน มันคือ ไอ้เจ้าชายหื่นวิปริตนั่นเอง
แล้วจะรอช้าอยู่ให้มันจับปล้ำรึ ไม่มีวันซะละ ร่างบางรีบใส่เกียร์หมาโกยอ้าววิ่งไปหลังบ้าน หากไม่ติดว่ามือมือยักษ์โผล่มาคว้าเอวบอบบางของเขาไว้นะ
จะไปไหนรึ แม่สาวน้อย เจ้าชายหื่นวิปริตกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชวนสยอง โชคยังดีของไอ้หื่นที่พอเห็นท่าพิฆาตประตูใส่เด็กในสังกัด เอ้ย มหาดเล็กจนจำความรุนแรงที่แสนจะหอมหวานได้ เลยใช้มือเร่งมาคว้าตัวไว้ ไม่งั้นได้หายเข้ากลีบเมฆแหงๆ
ซวยแล้วสิตู นี่มันไอ้หื่นนี่หว่า
อะเฮ้อ เจ้าชายมีธุระอะไรหรือคะ ร่างบางตอบพร้อมใช้มือเรียวเกาะการเกาะกุมของมือหนา พลางหวังไว้ในใจว่าไอ้บ้ากามนี่มันคงจำเราไม่ได้หรอก
แต่ใครจะหารู้ไม่ว่า เจ้าชายคุโรงาเนะผู้นี้ ไม่เคยลืมหน้าตารูปร่างศัตรูไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นใดก็ตาม
หึหึ อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น
เอ่อ พวกเรามาหาหญิงผู้ที่สวมรองเท้าข้างนี้ได้พอดีนะครับมหาดเล็กผู้โชคร้ายกลับเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเสียเอง
ไม่ต้องแล้วละเสียงเข้มปราม มือใหญ่ตวัดเอาร่างบอบบางพาดขึ้นบ่า ข้าหาเจอแล้วละ
เดี๋ยวก่อนสิเพคะ ไม่ลองให้สวมรองเท้าก่อนเลยหรอ แล้วต้องหาคนที่มีรองเท้าอีกข้างไม่ใช่หรือค้าร่างบางห้ามเสียรวดเร็วพร้อมใช้สองมือบางๆยันไอ้หื่นออกไปให้ได้ แต่มีหรือจะสู้แรงกระบือของคุโรงาเนะได้ จึงได้กลายสภาพเป็นแค่ ปลาไหลบนบ่าเท่านั้นเอง
หึหึหึ หาเซ่ เมื่อวานกลับมาอุตส่าไปเอาผ้ามามัดเท้าคุณพี่แล้วเอารองเท้าแก้วอีกข้างซ่อนไว้ใต้เตียง ถ้าทำตามทริกบทซินเดอเรล่าละก็ ฉันรอดชัวส์ๆ
(ทำไมไฟย์ชั่วจังเฮะ)
หึหึหึ ข้าว่าชั่วๆอย่างเจ้านะคงเตรียมการณ์ไว้แล้วสิ ขืนข้าเล่นด้วยความแค้นนี้จะลงที่ใครเล่า
เอ๋ ความแค้นหนุ่มน้อยหน้าใสหันมามององค์ชายของตนอย่างงๆ ที่ให้ตะเวนหาคนใส่รองเท้าไม่ใช่เพราะหลงรักรึ
เปล่าๆ ข้าพูดผิด ความรักนะ เผอิญข้าตกหลุมรักนางผู้นี้เสียแล้วละ ทางด้านครอบครัวเจ้านี่ฝากเจ้าจัดการด้วยนะว่าจบร่างใหญ่ก็ลากปลาไหลที่ดิ้นมิยอมหยุดขึ้นรถม้าไปทางพระราชวัง
ม่ายยยยน้าตามด้วยเสียงกรีดร้องของนางซินผู้โชคร้ายปลิวไปกับสายลม
.................................................................................................................................................จบงับ
จริงๆมันจบแล้วตามข้างบนแต่เรารู้ว่ามันไม่สะใจท่านเพราะฉะนั้นเราจะต่อฉากที่บางคนอยากอ่านและบางคนไม่อยากอ่านให้คะ
ใครไม่ชอบฉากเรทก็ข้ามไปได้เลยคะมันจบแล้ว
แอ๊ก !เสียงหวานอุทานเมื่อร่างหนาที่จับตนมัดมือพาดบ่าและลักพาตัวมา อยู่ๆก็โยนลงบนเตียงใหญ่เสียนี่
จะทำอะไรนะไฟย์กรีดร้องดังกว่าเดิมเมื่อมือใหญ่ที่คว้าเอามีดมาตัดเชือกให้กับตน แต่แทนที่โล่งใจได้ไม่นานก็คว้าข้อมือไปล็อกเข้าที่กุญแจมือแล้วพาดไขว้กับหัวเตียง
0{}0 ทำไม ทำไมเตียงมันถึงมีกุญแจมือไว้พร้อมขนาดนี้ ม่ายยน้า
ทีนี้ก็หนีไม่รอดแล้วสินะ ไม่งั้นก็เสียแรงที่ข้าอุตส่าสั่งให้คนทำกุญแจมือเงินอย่างดีเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ
ถึงแม้จะดูน่าดีใจที่มีคนทำอะไรให้ แต่สำหรับร่างบางที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกรูปแบบอยู่แบบนี้ มันไม่น่าดีใจสักนิดเดียว!
แต่ก่อนที่จำพลันได้คิดอะไรไปมากมายกว่านั้นริมฝีปากอุ่นก็ถูกทาบทับด้วยความร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนในคราเดียวกัน ลิ้นสากรุกไล้เข้ามาในโพรงปากอุ่นของเขา ควานทุกวอกมุมอย่างดูดดื่ม ซึ่งตัวเขาเองก็เผลอเคลิ้มและตอบกลับด้วยลิ้นเกี่ยวตวัดพันกันไปเช่นกัน
แล้วปลายลิ้นแกร่งก็กลับเป็นฝ่ายผละออกมาเอง ไล้โลมเข้าตามแก้มเนียลใส มือสากก็ลากไล้จากคอลงมาเรื่อยๆ ยังความเสียวซ่านอย่างไม่ทราบสาเหตุให้ร่างบางยิ่งนัก
เฮ้ย จะทำอะไรนะร่างที่กำลังเคลิ้มจู่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อร่างข้างบนเขากำจัดจัดการกับเสื้อผ้านี่สิ เท้างามพยายามถีบใส่ แต่เมื่อเจอบักอึกแบบนี้แรงเตะมันก็ราวกับลมน้อยๆ ก็ไม่ปาน
ก็ แก้แค้นคืนไงร่างสูงยิ้มมุมปากที่ชวนพาเอาหัวใจดวงน้อยๆหล่นวูบอย่างไม่เป็นท่า ว่าจบไม่รอช้าเจ้าชายหนุ่มก็กระชากเอาทั้งอาถรณ์ทั้งหมดของสาวน้อย(ปลอมๆ)ออกจากร่างกาย เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าสีงาช้างชวนหลงใหลแก่สายตาเท่านั้น
นัยน์ตาสีเพลิงที่ตอนนี้เริ่มวาวโรทธ์ด้วยอารมณ์ใดก็ไม่ทราบมองร่างชวนหลงใหลอย่างเนิ่นนานเสียจนฝ่ายถูกมอง (ลวนลามทางสายตา)ต้องเป็นฝ่ายเปิดปากเสียเอง
จะมองไปถึงไหนครับองค์ชายหื่นกามไฟย์ร้องพร้อมสะบัดหน้าของตนไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงที่ระบายบนหน้าเมื่อครั้งเห็นสายตาแสนแข็งแกร่งนี่มองร่างอันเปลือยเปล่าของตน
คุโรระบายยิ้มบนใบหน้าอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางเอียงอาย มือหนาเชยคางของร่างบางขึ้นมารับจุมพิตดูดดื่ม ส่วนมือที่ว่างก็เคล้นคลึงยอดอกสีชมพูระรื่นอย่างเมามันส์
นั่นสินะข้าจะเอาแต่มองคงไม่ได้ ในเมื่อเจ้ามาทอดร่างอยู่ใต้ข้าทั้งที ไม่เล่นก็เสียทีเมื่อจบจากการเกี่ยวพันของลิ้นเจ้าชายหนุ่มก็กระเซ้าแหย่เล่นอย่างอดไม่ได้ ลิ้นสากโลมเลียไล้ผิวกายอันอ่อนนุ่ม ปลายนิ้วจรดลากไปทั่ว ริมฝีปากขบกัดเอาที่ผิวสีชมพูระรื่อจนเป็นรอยแดงราวกับจะตีตราจองเอาไว้เสียให้ได้
อะไอ้บ้า ใครทอดกายให้ไอ้หื่นกามอย่างแกกั.. อ๊ะ!เมื่อเสียงด่าที่ถูกตอบโต้กลับถูกกลบด้วยเสียงครางกระเส่าแสนหวานอย่างทันที เมื่อริมฝีปากที่ขบกัดไปยังผิวนวลทั่วร่างของเขาบัดนี้มันลากลงมาถึงจุดอ่อนไหวของเขาเสียแล้ว
อ๊ะ อือ อยะอย่าเสียงร้องห้ามปนเสียงครางแสนหวานที่อบอวลไปด้วยความเสียวซ่านร้องห้ามปลายลิ้นสากที่ตอนนี้ได้ครอบครองแก่นกายของเขาและกำลังทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยมเสียด้วย
คุโรงาเนะใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดยังจุดอ่อนไหวของอีกฝ่ายแล้วเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยาดน้ำแห่งกามรมณ์ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจนเต็มปาก ซึ่งเจ้าชายหนุ่มก็กลับกลืนมันลงไปราวกับน้ำผึ้งแสนหวาน
คนบ้า กลืนลงไปได้ ฮึก แม้จะยังมีน้ำตาเอ่อล้นอยู่ที่นัยน์ตาสีแซฟไฟร์งดงาม พร้อมด้วยเสียงหอบหายใจ แต่ปากก็ยังหาเรื่องได้อย่างไม่มีหยุด
หึ เดี๋ยวต่อไปก็ตาเจ้ากลืนข้ามั่งแล้วละพูดจบมือแกร่งก็แยกท่อนขาเรียวงามให้แยกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางแคบที่ยังไม่เคยถูกสัมผัส เนียลสวยสีชมพูระรื่อ เจ้านี่สวยทุกส่วนจริงๆเลยนะหือ ไฟย์คุโรงาเนะกระซิบข้างหูพร้อมพรมจูบที่ใบหูของร่างบางที่ตอนนี้กำลังหันหลบใบหน้าแดงๆของตน แต่ถึงงั้นก็ไม่วายมีเสียงบ่นอุบอิบมาเสียได้
เจ้าชายหนุ่มยิ้มให้กับความน่ารักของเจ้าตัวเล็กนี่ แล้วนิ้วแกร่งควานเอาวาสลีนมาชโลมจนทั่วแล้วสอดอย่างเชื่องช้าเข้าไปในช่องทางแคบ จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง
มะ ไม่เจ็บ ฮึกไฟย์ประท้วงพร้อมน้ำตา ทำให้ผู้กระทำต้องใจอ่อนมาปลดกุยแจมืออกแล้วใช้ลิ้นของตนซับน้ำตางามเอาไว้
ใจเย็นๆ ผ่อนคลายลงหน่อยสิถึงปากจะปลอบประโลมแต่นิ้วกลับทำหน้าที่ตรงข้ามโดยการเพิ่มจำนวนและเริ่มขยับอย่างรวดเร็วขึ้น จนทำให้ไฟย์ต้องเผลอจิกเล็บลงบนแขนเสื้อของเจ้าชายหนุ่ม
อึก อา.. เสียงครางกระเส่าที่เริ่มจะคลายจากความเจ็บปวดกลายเป็นความเสียวส่านแบบแปลกๆเรียกอารมณ์ที่คุกกรุ่นของอีกฝ่ายอยู่แล้วให้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
เหมือนความอดทนของเจ้าชายหนุ่มจะขาดผึงลงเมื่อลมหายใจอุ่นๆของร่างบางพรมลงรดใบหูของตน แค่นั้นก็เรียกเอาอารมณ์ที่กำลังอดกลั้นของเขาให้ทลายลงได้อย่างไม่มีชิ้นดี
ขอนะไฟย์ ท่าจะไม่ไหวแล้วละ เจ้าชายหนุ่มกระซิบข้างหู แล้วถอนนิ้วออกจากช่องทางที่ตอนนี้ถูกล่อลื่นเอาไว้อย่างดี
อึก จะมาขออะไรกันละ จะมาก็มา เสียงด่าที่มาพร้อมน้ำตาเล็กๆของร่างเล็ก เรียกเอาคะแนนความเอ็นดูเพิ่มขึ้นโข
เจ้าเองก็ยังมีส่วนน่ารักนะเจ้าชายหนุ่มกระซิบข้างหู พร้อมทั้งจัดการปิดปากจัดๆนั่นก่อนที่จะโดนด่ากลับมา และดันกายของตนเข้าไปข้างในช่องแคบ
ถึงแม้จะโดนหล่อลื่นมาแล้วแต่ทว่าตัวตนของคุโรงาเนะก็ยังใหญ่เกินไปสำหรับร่างบางนี้ จึงทำให้ไฟย์ต้องจิกเล็บเพิ่มลงไปในแขนเสื้อของอีกฝ่ายเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นท่วมทุ่งข้าวสาลี เฮ้ย(โทษทีพอดีกำลังดูโมษณาเลยเผลอ) เอ่อรอบๆอัญมณีสีฟ้าแสนงดงาม แต่ถึงจะเห็นเช่นนั้นเจ้าชายหนุ่มก็กลับสอดกายของตนรุกเข้าไปเรื่อยๆ ให้ช่องทางแคบของร่างบางกลืนกินตนจนหมด
ไฟย์พร้อมนะข้าจะขยับแล้วนะ
ก่อนที่จะร่างเล็กๆข้างใต้จะส่งเสียงบ่นกลับมา เจ้าชายหนุ่มก็ไม่รอช้าเริ่มขยับส่วนที่ถูกอีกฝ่ายบีบรัดเสียแน่นเป้นจังหวะ จากช้าๆและเริ่มเร่งขึ้นภายในทีหลัง ส่งผลให้จากคำด่าต้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาจากปากงามนี้ได้เท่านั้น
ไฟย์เพิ่มแรงจิกลงบนไหล่กว้างของเจ้าชายหนุ่มเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ตอนนี้กลับกลายเป็นความเสียวซ่าน และสุขสม ส่วนคุโรงาเนะเมื่อรู้ว่าตนใกล้จะไปแล้วจึงเพิ่มจังหวะการออกกำลังกายขึ้นพร้อมทั้งเอื้อมมือไปปลุกกับส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่าย
จนกระทั่งหยาดน้ำได้ไหลเปรอะทั่วทั้งกายของทั้งสอง เจ้าชายหนุ่มจึงค่อยๆถอนตัวออกจากร่างที่บอบช้ำเล็กน้อยจากการกระทำของเขา
นี่นะเป็นการแก้แค้นคืนงั้นหรอเมื่อตนได้พักจนมีกำลังบ้างแล้วร่างบางก็เงยหน้าถามเจ้าชายของตน แต่คำตอบที่ได้รับคือรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งสำหรับเจ้าชายหนุ่มเท่านั้น
คุโรงาเนะโอบกอดร่างบางที่นอนอย่างเหนื่อยล้าจากด้านหลัง แล้วกระซิบคำบางอย่างลงไปที่ใบหู เรียกเอาสีหน้าสูบฉีดเลือดจากผิวขาวนั่นได้ดี และตามมาด้วยอาการผลักออกของร่างบาง
ดูท่าเจ้าจะนอนไม่สบายเพราะเปรอะไปทั่วสินะคุโรงาเนะพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากที่ชักชวนเอาหัวใจของอีกฝ่ายเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ (ด้วยความกลัว)
ไม่เพคะ หม่อมฉันคงไม่รบกวนองค์ชายหรอเพคะ ไม่พูดเปล่าไฟย์ยังพยายามรวบรวมกำลังที่เหลือค่อยๆคลานย่องหนี แต่มีหรือจะพลาดจากสายตาอีกฝ่ายไปได้
คุโรงาเนะรวบทีเดียวก็คว้าเอาของสำคัญของเขาอุ้มไว้ในอ้อมอกได้สบายแล้วพา(ลาก)เข้าห้องน้ำ ดดยมีเสียงโหยหวนหวานๆตามมา
และแล้วนับจากนั้นเป็นต้นมา ไฟย์เรล่าก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข(รึเปล่าเพราะโดนใช้แรงงานทุกคืน)ภายในปราสาทกับเจ้าชายตลอดไป
ม่ายยยน้า ไม่เอาจบแบบนี้ม่ายยย ไม่อยู่น้าไอ้นี่มันหื่นจะตาย 0{}0เสียงหวานๆที่คาดเดาได้ว่าจะเป็นเสียงของใครลอยมาตามลม
....................................................................................................................................................อวสาน
ที่เขียนอวสานไม่มีไรหรอกเพราะว่าเดี๋ยวจะมีผีดิบมัมมี่วิญญาณหลอนตัวใดตัวหนึ่ง มันจะขอให้เขียนภาค 2 เลยดักคอไว้ซะเลย
รู้สึกเขียนไปเขียนมา ไฟย์นิสัยไม่เหมือนไฟย์ตัวจริงเลยงะ
ประมาณว่าสงสัยมันมาจากความบ้าของผู้แต่งแล้วละมั้ง
สุดท้ายนี่ขอบคุณทุกๆท่านมากมายคะที่ทนอ่านมาจนจบ
แล้วพบกับซีรี่จับมายำกับนิยายตอนต่อไปนะคะ
เรื่อง คุโรในดินแดนมหัสจรรย์
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ขอบอกว่า ล้อเล่นนะคะ เหอๆๆ ทุกท่านคงไม่อยากเห็นคุโรในชุดอลิสวิ่งไล่ตามกระต่ายใช่ไหมคะ หุหุ
ปล.ซีรี่ต่อไปที่จะวางออกมาให้ท่านผู้อ่านได้เบื่อกัน คือเรื่อง แวมไพร์คะ
edit @ 2007/03/31 15:56:43
สงสัยเราจะเป็นผีดิบก้อคราวนี้ล่ะเน่อ
แต่พอทั่นจะเขียนเรื่อง แวมไพร์
ก้อขอนั่งนับเข็มวินาทีรอแวมไพร์คร้าบบบบบบ
#1 By Game Master Psycho on 2007-03-31 21:08