~: [V] i O l e T- M o O [N] :~

คู่-คุโร,เชา x ไฟย์

เรท-ตามอารมณ์คนแต่ง

กำหนดเสร็จ-แล้วแต่มันจะเสร็จ(=_=)

คำเตือน- 3p +อีมัมมี่ผีดิบชื่อมิ้นบางตัวไม่ต้องอ่านฟิกนี้ยะ ขี้เกียจได้ยินเสียงโอดครวน

ของขวัญย้อนหลังแด่น้องสาวผู้น่ารัก น้องฝนจ้า ถึงเธอจะมีแฟนแล้วแต่อย่าคิดว่าพี่เล่นเลสซาดิสด้วยไม่ได้นะ อ้าวไม่ใช่เระ (แต่จะแอบทำตอนตามทวงฟิก)

นครแห่งความฝันของเหล่าผู้คน นครที่ไม่มีวันหลับ ดินแดนแห่งซากุระจอมปลอม โอโตะ ราตรีที่แสนยาวกำลังยั่วยวนใจเหล่านักเดินทางอันเหน็ดเหนื่อยอยู่ในพลานี้ แต่หากกลับมีเหล่าชายหนุ่มที่ยังไม่หลับตารับความอาทรแห่งรัตติกาล

เมี้ยวว คุโรปิ๊ปปี้ ขยันกันดีจังเลยน้า>< เสียงหวานใสถูกส่งออกมาจากเรือนร่างสูงโปร่งบอบบางราวกับจะแตกหักเสียได้หากจับแรงๆ นัยน์ตาสีแซฟไฟร์แสนงดงามส่องประกายล้อแสงไฟ ผิวขาวอมชมพูเปล่งปลั่งยิ่งกว่าอิสตรี ดวงหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือน 9 คล้ายกับจะล่อหลอกให้ผู้ชายฝันค้างได้ไม่รู้ตัว ริมฝีปากเอิบอิ่มสีกลีบกุหลาบส่งเสียงหยอกล้อชายตรงหน้าของตนอย่างไม่หยุดยั้ง สมกับเป็นคุณหมาจริงๆ ไหนลองเฮ่าหน่อยสิตะเอง

บอกแล้วว่าอย่าเรียกข้าอย่างงั้นเสียงดุดันถูกเปล่งมาจากชายร่างใหญ่กว่ากระบือที่น่าจับลองไปยืนเทียบไอคิวกับกระบือตัวจริงเสียจริง นัยน์ตาสีแดงเลือดนกฉายแววแห่งความโกรธ มือใหญ่หนาคว้าเอาโซฮีดาบคู่กายแล้วฟาดไปตรงๆหมายจะบั่นจันทราสีทองตรงหน้าให้เงียบเสียมั่ง แต่ก็พลาดประจำจนได้แต่หวนลมอยู่เสมอ

พะ พอเถอะครับคุณคุโรงาเนะเสียงที่ยังไม่ถึงวัยหนุ่มดีเรียกห้าม ร่างที่ดูเล็กทว่าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขยับตาม นัยน์ตากลมโตสีพื้นทรายมองไปอย่างเป็นห่วงกับการเล่นไล่จับของทั้งคู่

พอวันนี้เลิกฝึกได้ ไปนอนได้แล้วไป๊ไอ้หนูร่างใหญ่คำรามเมื่อการฝึกของเขาถูกขัดขวางด้วยจันทราสีทอง แถมยังตามจับตัวกวนไม่ทันซะอีกเนะ นัยน์ตาคมกริบหันมาทางด้านหลังของตนเจ้าก็ด้วยว้อย!ไอ้ตัวก่อกวน 

แหมๆคุโรปู้ละก็ฉันยังไม่อยากนอนสักหน่อย เอ๋ แล้วซากุระกับโมโคน่าไปไหนซะละเชาหลันคุงตัวก่อกวนใช้มือเรียวของตนโอบเกาะคนตัวใหญ่กว่าจากด้านหลัง แล้วหันซ้านหันขวาหาคนที่ตนถามถึง

ดวงตาสีเม็ดทรายก้มหน้าลงกับพื้นหลับไปตั้งแต่เย็นแล้วครับกับโมโคน่า ดูท่าทางขนนกความทรงจำขององค์หญิงจะไม่เพียงพอ เชาหลันกำหมัดแน่น เขาต้องพยายามมากกว่าเพื่อ เพื่อซากุระ เพื่อคนสำคัญที่สุดของเขา ในขณะที่เหม่ออยู่นั้นเองวูบนึงคล้ายกับได้รับสัมผัสไออุ่นอันบางเบาทำให้เด็กหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นไปสบกับเสี้ยวหน้าหวานที่ยิ้มซะจนไม่เห็นตา มือบอบบางถือวิสาสะขยี้ศีรษะที่ฟูฟ่องไปด้วยขนสีน้ำตาลอย่างไม่สนใจ

แต่ถ้าเชาหลันคุงเอาแต่เครียสแบบนี้ ระวังซากุระจังมาเห็นเขาคงเสียใจหรอก ปล่อยวางมั่งก็ได้นะ

ขอบคุณครับ ถ้างั้นผมขอไปดูองค์หญิงก่อนแล้วค่อยนอนนะครับว่าจบร่างของเด็กหนุ่มก็หายไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้ก็แต่แมวกับหมา

แต่เมื่อครั้นที่เจ้าของนัยน์ตาสีเลือดจะได้กลับเข้าไปพักผ่อน อยู่ๆเจ้าแมวน้อยที่เกาะอยู่ก็โถมน้ำหนักเข้ามาเต็มแรงเสียงั้น ดวงหน้าหวานเลื่อนเข้าใกล้อย่างยั่วยวน จนกระทั่งริมฝีปากบางเกือบจะชนเข้ากับอีกฝ่าย พ่อมดหนุ่มขยับยิ้มพราย ฉันบอกแล้วไงคุโรโป้งว่า ยังไม่อยากนอน เพราะงั้นนะช่วยทำให้ฉันเหนื่อยจนหลับทีสิ

นัยน์ตาสีไพลินเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานแล้วใช่ฝ่ามือใหญ่โน้มหัวทุยๆให้เข้ามาใกล้จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกัน ลิ้นสากล่วงล้ำเข้าไปหาความหวามจากโพรงปากทั่วทุกซอกมุม

ดูท่าทางข้าเองก็คงยังไม่อยากนอน

.

อืออ เสียงครางเบาๆที่ลอบออกมาจากเด็กหนุ่มแห่งผืนทรายที่เผลอนั่งหลับทั้งๆที่เกาะกุมมือของคนสำคัญของตนเอาไว้ นัยน์ตากลมปรือขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะผุดลุกขึ้นสุดตัว แย่แล้วสิเผลอหลับไปซะได้ ใบหน้ามุ่งมั่นหันมามองเจ้าหญิงของเขาวูบหนึ่งก่อนที่จะออกจากห้องไปเพื่อกลับไปยังห้องของตน แต่ในขณะที่เท้าของเด็กหนุ่มจะก้าวไปถึงห้องก็พลันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ทำให้ร่างเล็กกว่าต้องตามไปอย่างเสียไม่ได้ด้วยหมายนึกว่าเป็นอสูร

แต่เอาเข้าจริงพอไล่ตามเสียงมาก็กลับเป็นห้องของคุณคุโรงาเนะเสียได้ แต่ทว่าเสียงที่เปล่งอยู่นี่มัน หรือว่าจะเป็นเสียงคุณไฟย์ จะด้วยความสับสนหรืออะไรก็ไม่ทราบได้แต่ระหว่างที่คิดว่าควรย่องหนีเสยดีกว่าร่างเล็กก็สะดุดขาตัวเอง เผลอไปคว้าเอาประตูจนเปิดออก ทำให้เจ้าของห้องทั้ง 2 ที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่ต้องหันขวับมาหาแขก

อะ อ่า เอ่อ ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะใบ้รับประทานไปทันที เมื่อภาพที่ประจักษ์แก่สายตาสีพื้นทรายคือภาพของอาจารย์ดาบที่เขาแสนเคราพ คุณคุโรงาเนะกำลังใช้มือทั้ง 2 ข้างประคองชายผู้แสนดีที่ปลอบใจเขาและคอยช่วยเหลือเสมอมา คุณไฟย์ให้แนบชิดกับร่างของนักดาบหนุ่ม ตามตัวพ่อมดหนุ่มนั้นไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆจะปกปิดอีกทั้งยังมีของเหลวสีขาวขุ่นไม่ระบุสัญชาติเปรอะเปื้อนตามผิวขาวที่แดงระรื่นไปด้วยความรุ่มร้อน แต่ก่อนที่ลูกหมาน้อยจะแข็งเป็นหินไปมากกว่านั้นกลับมีเสียงหวานที่ดูท่าจะเปล่งออกมาอย่างยากลำบากเอ่ยทำลายความเงียบสงัด

...อา คุโรปอนหยุดก่อนเถอะดูเหมือนเราจะมีแขกนะ นัยน์ตาสีฟากฟ้าที่เอ่อไปด้วยแรงแห่งตัฒหาช้อนขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาสีเม็ดทรายที่อ้าปากพะงาบๆ แต่หากผู้ที่ควบคุมร่างกายเขากลับไม่ยอมหยุด คุโรงาเนะช้อนร่างของพ่อมดหนุ่มขึ้นมาแล้วกระแทกทับเรียกเอาเสียงครางหวานออกจากลำคอระหง

ถึงแม้จะถูกรุมเร้าด้วยกามแห่งราคะจนแทบจะทานทนแต่นักเวทย์หนุ่มยังคงใช้ 2 มือบอบบางของตนยันบ่ากว้างของอีกฝ่าย อะ อา ชะเชาหลันคุง..หยะ

เมื่อปราบร่างบอบบางของพ่อมดหนุ่มได้ นัยน์ตาสีเลือดนกแสนดุดันก็หันไปยังประตูที่ถูกเปิดค้างอยู่ พร้อมกับคำพูดง่ายๆที่เรียกเอาสติของหนุ่มน้อยขึ้นมาเข้ามาแล้วปิดประตูซะด้วย

ปากที่อ้าพะงาบๆของหนุ่มน้อยเริ่มหุบเข้าที่ ร่างเล็กเดินเข้ามาตามคำสั่งของผู้เป็นอาจารย์แล้วปิดประตูอย่างว่าง่าย เด็กหนุ่มแห่งทะเลทราบนั่งลงตามมือหนาที่ชี้ แล้วก้มหน้างุด เขาอาย อายเสียจนไม่กล้าจะมองต่อไปได้อีกแล้วหากแต่ผู้เป็นอาจารย์กลับเอ่ยเสียงเรียบ

แค่เรื่องแบบนี้เจ้ายังอายงั้นหรอ ดูท่าทางข้าคงจะต้องสอนอะไรๆให้เจ้าเสียแล้วนักดาบหนุ่มเปรยเสียงเรียบแล้วเชยคางได้รูปของพ่อมดหนุ่มขึ้นมา เจ้าคิดงั้นไหมละไฟย์ สอนให้เขาเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ

พ่อมดหนุ่มเพียงแต่ยิ้มรับคำของชายคนรักแล้วคลานเข่าไปยังเด็กหนุ่มที่ยังหน้าแดงแปร๊ดยิ่งกว่ามะเขือเทศ นี่เชาหลันคุง ฉันจะช่วยตรงนี้ให้เอาไหม ว่าพร้อมกับขยับรอยยิ้มงาม นิ้วขาวนวลลูบไล้ยังส่วนที่เริ่มตื่นตัวของเด็กหนุ่ม ทำเอาเด็กใสซื่อไร้ประสบการณ์แม้แต่ช่วยตนเองอย่างเชาหลันต้องสะดุ้งสุดตัว ไฟย์ยิ้มให้เด็กหนุ่มเล็กน้อยก่อนจะรูดซิปกางเกงสีเข้มลงแล้วใช้ริมฝีปากครอบครองส่วนอ่อนไหวอย่างรวดเร็ว

หยะอย่าครับคุณไฟ.. เสียงร้องห้ามกลับถูกกลืนลงยังลำคออย่างรวดเร็วเมื่อความรันจวนแล่นเข้าสู่โสตประสาท ความรัญจวนที่เขาเพิ่งเคยสัมผัส มันช่างรู้สึกแปลกประหลากยังไงเสียไม่รู้ เด็กหนุ่มได้แต่ทำเสียงอึกอักในลำคอตอบรับกับลิ้นอุ่นของร่างระหงที่ครอบครองแก่นกายของเขา มันช่างเร่าร้อน อะอึก .เด็กหนุ่มเผลอร้องอย่างห้ามไม่ได้เมื่อลิ้นนุ่มที่ตอบรับกับการตื่นตัวของเขาเริ่มรุกอย่างรวดเร็ว ฉับพลันเด็กหนุ่มก็แทบร้องตัวโยนเมื่อรับรู้ได้ถึงการปลดปล่อยบางอย่างออกไป

นัยน์ตาสีเม็ดทรายเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่เล็ดออกมาเมื่อไรไม่ทราบได้ หันมามองยังใบหน้าสวยที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบขาวขุ่นเต็มใบหน้านวล น้ำที่ออกมาจากร่างของเขา คิดได้แบบนั้นใบหน้าผิวสองสีก็แดงระรื่อยิ่งกว่าลูกตำลึง แล้วก็ต้องตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่อเจ้าของร่างงามเลียเอาคราบของเขาเข้าไปในปาก หยุดก่อนครับคุณไฟย์ มัน มันสกปรกนะครับ

แต่พ่อมดหนุ่มกลับยิ้มรับแล้วหัวเราะเบาๆ คิกๆ เชาหลันคุงนี่จริงจังดีนะแต่จริงจังกับทุกเรื่องมันไม่ดีหรอกนะ ว่าแล้วก็ใช้มือเพรียวขยี้หัวเด็กน้อยอย่างมันส์เขี้ยว นัยน์ตาสีอัญมณีเลอค่าก็หันไปทางชายหนุ่มเอ๊า! ตานายแล้วละนะคุโรปิ๊ปปี้

นินจาหนุ่มขยับยิ้มรับแล้วรั้งกายนักเวทย์หนุ่มจากด้านหลัง ลิ้นสากโลมเลียตามใบแก้มขาวเนียลของอีกฝ่ายเจ้าก็ด้วยสิไฟย์ 

ไฟย์ ขยับยิ้มรับแล้วเดินเข้า พลักเจ้า ลูกหมาให้กับพ่อหมาด้วยสายตางุงงของเชาหลัน นินจาหนุ่มล็อกแขนที่เล็กกว่าของตนจากทางด้านหลังแล้วจับลงนั่งตักแกร่ง ส่วนอีกทางพ่อมดหนุ่มก็ช่วยจัดการเปลื้องผ้าเด็กหนุ่มจนเชาหลันแทบดิ้นแต่ก็ รอดพ้นน้ำมือของคนที่อยู่ด้านหลังไปได้

จนในที่สุดเจ้าแมวสีทองก็ปลดเปลื้องอาภรณ์ทั้งหมดของลุกหมาตัวน้อยจนหมดเสียได้ เหลือเพียงร่างอันเปล่าเปลือยผิวสองสีของเด็กหนุ่มพร้อมด้วยใบหน้าแดงแปร๊ดที่ซุกซ่อนความอายไว้ไม่อยู่

"คุ คุ คุณไฟย์ คุณคุโรงาเนะจะจะทำอะไรนะครับ" เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างตื่นตระหนกพลางมองใบหน้าหวานปานเทพธิดาสลับ กับใบหน้าคมคายของชายร่างกระบือนัยน์ตาสีเลือดนกมองเจ้าลูกหมาด้วยความขบขำ "บอกมันหน่อยสิไฟย์ว่าจะทำอะไรดีนะ"

แต่ทว่าพ่อมดหนุ่มกลับยิ้มพราย แล้วจับมือเล็กกว่าให้มาลูบไล้ใบหน้างดงามของตนจนเด็กหนุ่มเริ่มจะหน้าร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกแปลกๆประจวบเหมาะกับนินจาหนุ่มที่อยู่ด้านหลังก็ได้เริ่มใช้นิ้วสอดไปยังช่องทางแคบของเด็กหนุ่มเล่นเอาเจ้าลูกหมาเกือบล้มทั้งยืน แต่โชคดีที่ยังมีมือใหญ่ของนินจาหนุ่มที่โอบประคองร่างเอาไว้

"นี่คุโรโฮ่ง ฉันว่าสภาพยืนคงจะยัง ไม่ไหวละมั้ง" นักเวทย์หนุ่มตาสีไพลินเอ่ย พร้อมกับใช้มือบอบบางของตนประคองร่างลูกหมาน้อยที่ยังนิ่วหน้าด้วยความเจ็บผสานกับความรู้สึกแปลกกับด้านหลังให้ลงมาทาบทับยังเรือนร่างของตนที่นอนอยู่บนพรมสีแดงชาด "เอาสิเชาหลันคุงอยากจะเติมเต็มตัวฉันไหมละ"

เด็กหนุ่มแห่งผืนทราบเบิกตากว้างกับสถาณการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เรือนร่างที่เขาทาบทับนั้นช่างมีสเน่ห์ราวกับประติมากรรมแห่งพระเจ้าชั้นยอด ไม่มีส่วนไหนน่าติเตืยนเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่าเขารับรู้ได้ด้วยสัญชาติญานว่า เจ้าของความงดงามเดินได้ชิ้นนี้คือบุคคลผู้อยู่ด้านหลังของเขา และเจ้าของนินจาหนุ่มแสนแกร่งผู้นี้ก็คือจันทราสีทองแสนงามที่อยู่ภายใต้กายาของเขา แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้ทักท้วงอะไรนิ้วแกร่งก็กลับสอดเข้ามายังช่องทางด้านหลังที่ไม่เคยถูกผ่านการใช้งานเล่นเอาลูกหมาน้อยแทบกรีดร้องไปเป็นภาษา น้ำตาไหลคลอท่วมเม็ดทรายที่ประดับบนดวงหน้าแกร่ง เมื่อเห็นดังนั้นพ่อมดหนุ่มถึงใช้วงแขนโอบศีรษะสีพื้นดินของเด็กหนุ่ม

"ไม่ต้องกลัวนะ เชาหลันคุง"เสียงหวานปลอบประโลมอย่างแผ่วเบาแล้วหันไปมองนัยน์ตาสีพระอาทิตย์ยามเย็นผู้อยู่ข้างบนสุด นินจาหนุ่มพยักหน้ารับแล้วเพิ่มจำนวนนิ้วพร้อมทั้งเร่งการขยับเพื่อให้ร่างเล็กชินกับสัมผัสก่อนที่มันจะต้องรับกับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้หลายเท่า

"อะ อา"เด็กหนุ่มครางตัวโยนเมื่อเริ่มคุ้นเคยกับสัมผัสหวาบหวามนี้ นินจาหนุ่มถึงถอนนิ้วออกและสอดสิ่งที่มันใหญ่กว่านั้นหลายเท่าเข้ามาเล่นเอานัยน์ตาสีพื้นทรายทะลักไปด้วยน้ำตา มือทั้ง 2 ข้างของเด็กหนุ่มโอบกอดตัวพ่อมดคนสวยแน่นราวกับเป็นที่พึ่งที่สุดท้าย พ่อมดหนุ่มยิ้มน้อยๆแล้วจับมือของเด็กหนุ่มให้เลื่อนลงมายังท่อนขาขาวเนียลของเขา "รู้ไหมเชาหลันคุงผู้ชายที่ดีนะต้องรู้จักรุกมั่งนะ" มือขาวนวลยังจับมือของเด็กหนุ่มให้เลื่อนต่ำลงไปอีก"เข้าใจใช่ไหมต้องทำยังไงเชาหลันคุง"

เหมือนจะเข้าใจได้โดยในทันทีถึงแม้จะเก้ๆกังๆอยู่เสียบ้างแต่เด็กหนุ่มก็ยกเรียวขาบอบบางนั้นพากบ่ากว้างของตน และสอดกายดันเข้าไปยงปากทางแสนอบอุ่น จังหวะพอดีกับที่นินจาหนุ่มที่รอมานานกระแทกกายสอดเข้าไปลึกยังผลให้คนที่อยู่เบื้องล่างได้รับอานิสงค์เสียเต็มๆ

(ระรู้สึกแปลกๆไงไม่รู้สิหรือเพราะไม่เคยแต่งคู่นี้นะ =_=''')

"อ๊ะ อา คุโรเร็วเข้าสิแรงให้มากกว่านี้"เสียงหอบปนเซ็กซี่ดังขึ้นเร่งนินจาหนุ่มนัยน์ตาสีไพลินที่ยิ้มรับกับอาการของคนน่ารัก แล้วหันมามองเจ้าลูกหมาที่กรีดร้องครางระงมโดยไม่พูดอะไรเอาเสียเลย (แหงละเด็กมันเพิ่งเคยนิน่า) มือเพรียวคว้าเอาหน้าของเด็กน้อยแห่งพื้นทรายขึ้นมาประกบริมฝีปากเพื่อดับความเร่าร้อนอย่างกระจาย ทำเอานินจาหนุ่มแอบออกอาการหึงเล็กๆ

นินจาหนุ่มยึดสะโพกมลของเด็กหนุ่มเอาไว้อย่างแน่นหนาแล้วเพิ่มแรงกระแทกให้มากตามบัญชาราชินีของตน พร้อมทั้งขยับตัวอย่างรวดเร็วทำให้จุดอ่อนไหวของเด็กน้อยเสียดแทงลึกเข้าไปยังร่างกายของผู้ที่อยู่ด้านล่างแล้วขยับเป็นจังหวะเดียวกับนินจาหนุ่มสีเพลิง

เด็กหนุ่มแห่งทะเลทราบหลับตารับทั้งความเสียดทานแล้ววาบหวามจากทั้งด้านล่างและด้านบน รสจูบและเรือนร่างจากพ่อมดหนุ่มทำเอาเขาแทบเบลออีกทั้งยังแรงกระแทกจากด้านหลังของผู้เป็นอาจารย์ทำเอาเขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มันช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ระคนเสียวซ่าน จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในกายของตนที่กำลังจะออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่นินจาหนุ่มกระแทกเข้าไปครั้งสุดท้ายพร้อมปลดปล่อยบางสิ่งลงในร่างของเด็กน้อย และพ่อมดหนุ่มสีฟากฟ้า

สิ้นกิจกรรมเชาหลันแทบล้มทั้งยืน เขาล้มลงไปทาบทับร่างของพ่อมดหนุ่มโดยที่ยังไม่ถอนกายออก เล่นเอาไฟย์เผลอร้องเสียงหลงจนนักดาบแห่งญี่ปุ่นต้องมาลากตัวออกไปแล้วจัดให้นอนอยู่เคียงข้าง นัยน์ตาสีผืนทราบเริ่มปรือลงอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ภาพสุดท้ายที่เขาจะเห็นก็คือรอยยิ้มแสนงดงามของจันทราสีทอง พร้อมกับรสสัมผัสที่ริมฝีปากและเสียงหวานๆที่เอ่ยราตีสวัสดิ์

เมื่อสิ้นลูกหมาน้อย เจ้าแมวเหมียวก็มองไปยังเจ้าโฮ่งที่ตัวใหญ่กว่า นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ส่งสายตาเย้ายวนมาให้ "ดูท่าว่าแค่นั้นจะไม่พอคุโรตัน ไปส่งเชาหลันที่ห้องก่อนสิแล้วค่อยกลับมาจัดการอาหารหลักต่อดีไหมละ" นินจาหนุ่มยิ้มรับคำพร้อมทั้งคว้าหัวสีทองขึ้นมาจุมพิศอย่างดูดดื่ม ร้อนแรงแตกต่างจากสัมผัสแผ่วเบาที่กระทำกับหมาน้อยโดยสิ้นเชิง "เจ้าเองก็คงจะยังไม่พอสินะ แล้วข้าจะรีบกลับมา

............................................................

"เชาหลันคุงตื่นเถอะจ๊ะ นี่มันสายแล้วนะ"เสียงสดใสราวกับเสียงดนตรีถูกเปล่งออกมาจากเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก พร้อมทั้งเจ้าตัวขาวที่เกาะอยู่บนบ่าเล็กๆของเธอ

"อืม" เด็กหนุ่มแห่งผืนทรายครางเสียงอ่อยสักพักก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจะค่อยปรือขึ้นแล้วก็ต้องเบิกกว้างเมื่อรับรู้ว่าผู้ที่มาปลุกตนคือใคร" อะ องค์หญิงขอโทษครับผมจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ละครับ"แต่พลันที่ขาก้าวลงถึงพื้นเด็กหนุ่มก็ต้องแทบกัดฟันกรอดเมื่อความเจ็บปวดจากสะโพแล่นเข้าโสตประสาท พร้อมกับเรื่องเมื่อคืนที่แล่นเข้ามาพร้อมกันเล่นเอาแก้มขึ้นสีระรื่อจนองค์หญิงน้อยต้องรีบเข้ามาดูอาการ

"เป็นอะไรไปหรอเชาหลันคุงไม่สบายตรงไหนหรอ"ไม่ว่าเปล่าเด็กหญิงยังใช้หน้าผากขาวใสของตนเตะเข้ากับหน้าผากกร้านของเด็กหนุ่ม เล่นเอาเชาหลันแทบร่วงลงไปอีกรอบ ริมฝีปากหนาเอ่ยอย่างตะกุกตะกัดเมื่อทราบดีว่าเจ้าหญิงของตนนั้นทำโดยความเผลอเรอ จนกระทั่งเจ้ามันจูสีขาวกลมป็อกจะชิงเอ่ยแทน

"ฮั่นแน่ หว้านหวานกันดีจริงๆนะ"

แค่นี้ละเล่นเอาทั้งคู่ต้องหน้าแดงราวตำลึงสุก แต่ก็พอจะเรียกรอยยิ้มจากบุคคล 2 คนที่แอบยืนดูอยู่นอกประตูห้องได้เป็นอย่างดี นัยน์ตาสีแซฟไฟร์วาวระยับด้วยความเอ็ดดู พร้อมเอ่ยยั่วร่างสูงข้างตน "แหมคุโรริ้นเนี่ยแค่กับเด็กไม่เห็นต้องเอาจริงเลยดูสิเชาหลันคุงลุกไม่ไหวแล้วเนะ"

แต่อีกฝ่ายกลับกลอกตาขึ้นแทนคำตอบแล้วแอบเอ่ยอย่างเบาบาง "คนที่ข้าเอาจริงด้วยมีแค่เจ้าเท่านั้นเหละ" เท่านั้นเหละคนที่ต้องหน้าแดงระรื่ออีกคนกลับกลายเป็นพ่อมดหนุ่มเจ้าตัวใช้มือเรียวทาบใบหน้าขาวนวลของตนแล้วเปลี่ยนเรื่องโดยฉับพลัน "เอ้อ ฉันคงต้องไปเตรียมกล่องยาให้กับเชาหลันคุงแล้วละ"

.

เนื่องในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ เฮ้ยไม่ใช่เนื่องในวันเกิดของน้องสาวสุดสวย(ถึงมันจะเป็นฟิกวันเกิดย้อนหลังก็เหอะนะ) ขอให้น้องฝนรักมั่งยืนยงกับแฟนมากๆ ขอให้สวยวันสวยคืนคิกอะไรก็สมหวังนะจ๊ะ ขอให้แฟนหลงแบบลืมตาไม่ขึ้น ขอให้ขอให้ต่างๆนาๆดีหมด (คิดไรไม่ออกแล้ววุ้ย)

สุดท้ายนี้พี่รักหนูนะจ๊ะหนูจ๋า