~: [V] i O l e T- M o O [N] :~

ในอดีตผมเอาแต่ร้องไห้แล้วก็โทษโชคชะตาของตัวเอง

ทำไมต้องเกิดมาเป็นมาเฟีย ..

ทำไมต้องเป็นผม..

ทั้งๆที่มีคนอื่นตั้งมากมาย ..

ไม่เอา..ไม่เอานะ..

ไม่อยากที่จะเห็นเลือดของใครอีกแล้ว

 

แต่เสียงกรีดร้องนั้นก็สิ้นความหมาย

เมื่อสุดท้ายแล้วสวรรค์ก็ลิขิตให้ผมได้เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย

หัวหน้าของบัคคาเรโน่..

หรือที่เรียกกันว่า “ม้าพยศ ดีโน่”

 

แต่ทว่าเรื่องของคนเรามันช่างน่าตื่นเต้นได้เสมอเสียจริง..

สิ่งที่ตื่นเต้นและน่าตกใจที่สุดในชีวิตของผมนั่นก็คือ

ชั่วชีวิตนี้ชายชาตรีอกสามศอกที่เก่งกาจเป็นที่หมายปองของสาวๆ

จะมีวันที่โดนคนอื่น “กด” ได้ด้วย!

 

“คุณดีโน่” เสียงร้องเรียกใสๆจากเด็กหนุ่มนัยน์ตากลมโตที่ดูท่าทางหวาดกลัวแต่เป็นเจ้าของหัวใจชายหนุ่มๆหลายคนในแฟมิลี่ตนเอง

 

นัยน์ตาสีทองเป็นประกายล้อกับแสงอาทิตย์เฉกเช่นเดียวกับเรือนผมหันไปตามเสียงเรียก  แล้วแย้มยิ้มให้กับดวงหน้าหวานจัดของเด็กหนุ่มที่ก้าวเข้ามาเขาเช่นกัน

 

ซาวาดะ สึนะ เด็กหนุ่มผู้เป็นว่าที่หัวหน้าของแฟมิลี่วองโกเล่รุ่นที่ 10 ด้วยใบหน้าที่ดูหวาดกลัวนิดๆขับให้หน้าหวานสวยดูน่าปกป้องและน่าแกล้งในทีเดียวกัน พร้อมกับตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่แลจะแกล้งแล้วน่าสนุกทำให้ใครต่อใครอยากจถนุถนอม(หรือแกล้ง)เขาเสียเหลือเกิน แน่นอนหัวหน้าของบัคคาเรโน่คนปัจจุบันก็เป็น 1 ในหลายต่อหลายคนที่อยากจะครอบครองร่างบางอันงดงามนี่เช่นกัน

 

“มีอะไรหรือสึนะ”ริมฝีปากบางขยับตอบแล้วพาเรือนร่างสูงโปร่งเข้าประชิดตัวศิษย์น้องผู้น่ารัก มือเรียวโอบไหล่บอบบางอย่างถือสิทธิ ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าที่เจ้าตัวมั่นใจว่าหล่อเข้าใกล้

 

“อะเอ่ คะคุณดีโน่”น้ำเสียงหวานตะกุกตะกักเมื่ออีกฝ่ายเข้าใกล้จนเสียเกินไป ดวงหน้าขาวขึ้นสีระรื่นทันตาเห็นส่งผลให้คนที่ถือสิทธิก็ยิ่งอยากจะทำอะไรต่อมิอะไรต่ออีกนัก ม้าพยศกระตุกยิ้มแล้วโอบให้แน่นขึ้นจนแทบจะเรียกว่ากอดก็ว่าได้ ฝ่ายสึนะเองก็เริ่มที่จะขยับตัวหนีหากไม่โดนอีกฝ่ายดึงความสนใจในการกอดของเขา

 

“ที่เรียกฉันนี่คงจะมีธุระใช่ไหมสึนะ หืม”

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลสั่นระริกก่อนจะถอนหายใจมาเฮือกหนึ่ง และคงเป็น 1 ในหลายล้านถอนหายใจของเขานับตั้งแต่วันที่ได้รู้จักกับครูสอนพิเศษแสนอันตราย “คือว่าคุณฮิบารินะสิครับ”

 

“หืม เคียวยะหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยทั้งๆที่ยังไม่ปล่อยมือจากศิษย์น้องแสนรัก นับน์ตาสีทองอร่ามหลุบลงพร้อมๆกับคนในห้วงคำนึงที่ลอยเข้ามา เด็กอวดดีแต่เก่งและโหดโครต รูปร่างบอบบางแต่ซ่อนไว้ด้วยความแข็งแกร่งอย่างยากจะหาใครเทียบ เรือนผมที่ดับขลับรับกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ยิ่งยะโส เป็นส่วนผสมที่ทำให้เด็กคนนั้นดูสวยแบบเย็นชาได้เลย

 

แต่ที่แย่ที่สุดนะคือ ฉันที่ต้องกลายเป็นเป็นอาจารย์สอนไอ้ตัวโหดไปวันๆแบบนั้นนะสิ กว่าจะจับมาสอนได้ก็เล่นเอารากเลือด (เลือดจริงๆนะ)

 

“คะคือว่าคุณฮิบามาบะบอกผมว่า”ร่างเล็กเริ่มพูดไม่ออกเมื่อคนตัวโตกว่ากอดตัวเองแน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงผิวกายและไออุ่นของกันและกัน “ผม ผมว่าคุณดีโน่ปล่อยผมก่อนเถอะนะครับ”

 

แต่คนที่กอดกลับแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยิ่งกอดหนักกว่าเดิม “ปล่อยทำไมละอากาศแถวนี้หนาวจะตายนี่นา~”

 

ก่อนที่ศิษย์น้องผู้แสนน่ารักจะดีดศิษย์พี่ด้วยโหมดไฮเปอร์กลับมีวัตถุไม่ระบุนามมาโขกหัวเขาโป๊กเบิ่มเริ่มเสียจนต้องลงไปกองอย่างไร้มาดที่พื้นถนน(หน้าบ้านซาวาดะ)

 

“โอ๊ย อะไรกันเนี่ย”หนุ่มชาวอิตาลีร้องพร้อมกับใช้มือของตนลูบลูกมะนาวเล็กๆบนไรผมสีทองอร่ามของเขา โธ่เอ้ยนี่ถ้ามีลูกน้องอยู่ละก็แค่นี้หลบได้ชัวส์ คิดอย่างเจ็บใจก่อนที่จะหันไปมองผู้ประทุษร้ายที่ไม่แสดงสีหน้าใดๆอย่างเช่นเคย

 

“ฉันเกลียดพวกที่ชอบสุมหัวที่สุด”เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ใดๆเฉกเช่นเดียวกับใบหน้าคมเอ่ยขึ้นพร้อมกับเรือนร่างอันลือชื่อของฮิบาริ เคียวยะ ที่ปรากฏตัวไวราวกับผี

 “ถึงงั้นก็เถอะ ไม่เห็นต้องมาเขกหัวฉันด้วยอาวุธนายเลยนี่” (อีกอย่างฉันเป็นอาจารย์แกนะว้อย) อาจารย์ของเจ้าเด็กอวดดีน่าจับไปถ่วงทะเลแต่ติดอยู่ที่ว่ามันหล่อลากใจสาวเหลือหลายบ่น แต่ดูท่าจะบ่นผิดคนไปหน่อยเมื่อเจ้าลูกศิษย์ที่รักก็แค่ปรายตามองราวกับว่าไอ้ตัวที่บ่นมันเป็นเพียงมดแมลง 

“อะ เอ่อ คุณฮิบาริมาพอดีเลยครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ” ก่อนที่จะโดนลูกหลงจากหัวหน้าซุ่มซ่าม(เมื่อไรลูกน้อง) กับผู้คุมโรงเรียนจอมโหดฮิบาริ ร่างบางก็ขอหลีกโดยไว (ยังไม่อยากตายนะครับ)

 

“อ้าวเดี๋ยวสิสึนะ แล้วธุระกับฉันละ”ร่างสูงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกแมวตัวน้อยๆกำลังจะจากไป  

 

“ไม่ใช่ของผมครับของคุณฮิบาริเขาฝากมานะครับ แต่คุณฮิบาริเขามาแล้วก็คุยกันเลยละกันนะครับ”ก่อนที่จะมีใครจับตัวทัน หรือก่อนที่จะโดนลูกหลง แมวตัวน้อยผู้แสนน่ารักสิ่งป่าราบไปบ้านยามาโตะเพื่อนรักโดยไว (เข้าบ้านตัวเองไม่ได้ไม่งั้นดีโน่อาจขอเข้าด้วยจะซวย)

 

“อะ อ้าวเดี๋ยวสิสึนะ “เสียงทุ้มเอ่ยเรียกแต่ช้าไปแล้วเมื่อเจ้าแมวน้อยวิ่งแบบไม่เห็นฝุ่นเสียแล้ว เมื่อเหยื่อหลุดมือผู้ที่คิดว่าตัวเองคือราชสีห์ก็หันมาหาร่างเล็กกว่าที่ยืนทำหน้าหล่อ “มีธุระอะไรกับฉันละลูกศิษย์ผู้น่ารัก

 

“เบื่อ เลยอยากเล่นด้วย”คำพูดที่ออกจะแลดูดี แต่หากจะตีความหมายจริงๆในแง่ของฮิบาริ เคียวยะผู้นี้ก็คือ ‘อยากจะหาคน(โดน)ซ้อม ลับฝีมือเล่น’

 

“เฮ่ย! ไม่ไหวมั้งงง วันนี้โรมาริไม่ได้มาด้วยนะไม่ค่อยสะดวก”ในเมื่อลูกน้องไม่อยู่หัวหน้าผู้แสนจะเก่งกาจของบัคคาเรโน่ก็กลับเป็นได้แค่ไอ้เซ่อคนนึงเท่านนั้น แล้วไฉนจะอยู่ให้เด็กมันซ้อมเล่นเล่า (ตายสิครับพี่น้อง)

 

ขาเพรียวเตรียมจ้ำอ้าวสุดฤทธิ์แต่อนิจจา เมื่อแถวนั้นไม่มีลูกน้องแม้สักคนให้เขาเก่ง ขาเจ้ากรรมดันสะดุดกันเองล้มไม่เป็นท่าเสียนี่

 

“หึ”เด็กหนุ่มผู้งดงามเย็นชายิ้มมุมปากแล้วคว้ากระบองคู่ใจขึ้นมาก่อนจะย่างสุมไปหาชายหนุ่มผมทองผู้ที่กำลังเริ่มร้องไห้อย่างช่วยไม่ได้

 

“แง้ เคียวยะจ๋าปล่อยฉันไปเตอะนะ”เสียงร้องอย่าน่าสมเพศสุดๆของชายผู้เคยได้ชื่อว่าอาจารย์ ทำให้ลูกศิษย์คนเก่งอย่างฮิบาริแทบเซ็งไปเหมือนกัน

 

แขนผอมบางคว้าเข้าที่คอเสื้อของชายหนุ่มผมทองแล้วกระชากขึ้นอย่างไม่ใยดี  “ลุกขึ้นมาใช้แส้ของแกสิ รึว่าต้องให้เปลี่ยนสถานที่เป็นที่เก่ากันละ”ไม่ว่าเปล่าระเบียบการโรงเรียนมินามิผู้เก่งกาจก็จับการลากคนตัวโตกว่าไปตัวแทบปลิว

 

“เฮ้ยๆๆๆ ช้าก่อนว้อย>0< “หัวหน้าแห่งบัคคาเรโน่ร้องขึ้นพร้อมกับดิ้นพรากราวกับปลาประดี่ขาดน้ำ แต่ก็ดูจะไร้ผลกับแขนผอมบางนั่นเหลือเกิน นัยน์ตาสีทองที่ถูกล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนเหลือบไปมองเสี้ยวหน้างามอย่างเยือกเย็นของคนที่คว้าคอเสื้อตัวเองลอย ให้ตายเหอะทั้งๆที่ตัวก็เล็กกว่า แขนก็ดูบอบบางราวกับจะหัก เตี้ยก็เตี้ย (อย่าไปพูดเข้าหูคนหิ้วเด็ดขาดละ) ตั้งแต่ตอนที่ฝึกพิเศษด้วยกันแล้ว ทำไม ทำไม

 

ทำไม...มันแรงกระบือเช่นนี้ฟระ!

 

แต่ทว่าคิดได้ไม่นานเจ้าของร่างโปร่งก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆตัวเองก็โดนโยนลงบนดานฟ้าโรงเรียนมินามิ อันเป็นสถานที่ที่เขาใช้ฝึกพิเศษให้ฮิบาริทุกค่ำคืนนั่นเอง (มันลากมาถึงนี่เลยรึ)

 

“แง้ๆ เคียวยะปล่อยฉันไปเถอะนะ อุ๊บ!”เสียงร่ำร้องขอชีวิตกลับถูกสะบัดอย่างไม่ไยดีด้วยกระบอง ใช่แล้วท่านชายโหดประเคนอาวุธคู่ใส่ริมฝีปากเรียวบางจนเลือดกลบ มือสีขาวซีดกุมที่ริมฝีปากตนเองอย่างเจ็บใจ

 

ถ้าเกิดเขามีลูกน้องอยู่ด้วยสักคนละก็นะ ..แกไม่เหลือแน่เคียวยะ

 

แต่คิดไปก็เท่านั้นเมื่อในวันนี้เขาผิดเองที่อยากจะอยู่กับสึนะสุดรักแค่ 2 ต่อ 2 ก็เลยกลายมาเป็นคราวซวยเมื่อลูกศิษย์สุดรักดันเจือกอยากจะซ้อมมือกับท่านอาจารย์สุดหล่อเช่นเขา

 

นิ้วเรียวปาดเลือดสีแดงฉานตัดเข้ากับสีผิวขาวจัดของเขาอย่างดูดี ก่อนที่จะเม้มปากเล็กน้อย มือเรียวคว้าเอาแส้คู่ใจออกมาก่อนที่จะตวัดด้วยท่วงท่าอย่างเท่ แต่ทว่า ที่เท่นะมันแค่ท่านะ

 

และแล้วก็เป็นไปอย่างอารมณ์หมาย เมื่อแส้ที่ร่วมเป็นร่วมตายมานัดต่อนัดสะบัดเข้าใส่หน้าเรียวของตนเองจนแทบมึน ขาเรียวทั้งสองทรุดลงไปนั่งโอดโอยอย่างไม่อายสายตาคมๆของผู้อยู่ด้วย ก่อนที่จะบ่นออกมาอย่างเสียไม่ได้

 

“โอ๊ยๆๆ ไม่ไหวหรอกเคียวยะ ฉันนะถ้าไม่มีลูกน้องก็สู้กับนายไม่ได้หรอกนะ” ..ถึงแม้ว่ามันจะน่าละอายอย่างสุดซึ้งที่ตัวเองถ้าไม่มีลูกน้องอยู่ด้วยมันจะซุ่มซ่ามได้ขนาดนี้ แต่ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ ก็นี่นะมันต่อหน้าเคียวยะนะไม่ใช่ต่อหน้าสึนะซะหน่อย

 

“สู้ไม่ได้ ?”บุรุษผู้รักโรงเรียนเป็นชีวิตจิตใจเอ่ยทวนสิ่งที่ได้ยินอย่างราบเรียบ แล้วนัยน์ตาสีดำขลับแฝงด้วยสิเน่หาก็หรี่ลงก่อนที่จะนิ่งไปสักพักหนึ่ง

 

“ใช่แล้วเคียวยะฉันนะสู้ไม่ได้หรอกนะ เพราะงั้นนะปล่อยฉันไปเถอะน้า”ผู้ที่(เคย)เป็นอาจารย์ร่ำร้องก่อนที่จะส่งสายตาหวาดเยิ้มราวกับขออาการเห็นใจจากลูกศิษย์

 

ฮิบาริหันมามองร่างเพรียวที่กำลังทำหน้าตาออดอ้อนเขาเสียสุดฤทธิ์ก่อนที่จะเขยิบเข้ามาใกล้ร่างสีทอง”สู้ไม่ได้ แล้วก็ซุ่มซ่าม?”

 

“อื้อๆ”ดีโน่ตอบรับพร้อมกับผงกหัวจนปอยผมสีอาทิตย์พริ้วไปตามแรงลม นัยน์ตาสีทองสุกสว่างส่งสายตาออดอ้อนไปหาคนเหนือกว่า ริมฝีปากบางที่แต่งแต้มด้วยสีเลือดแย้มยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าเด็กอวดดีตรงหน้าเริ่มไม่มีทีท่าจะฆ่าเขาแล้ว (เอ่อฆ่าเลยรึ อาจจะไม่ฆ่านะแค่นอนรพ.ไป 7 วัน)

 

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีนิล ดีโน่ก็แทบผงะเมื่อแอบเห็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก และเป็นรอยยิ้มที่แปลกมากจนทำให้เขาเสียวสันหลังวาบยังไงก็ไม่ทราบได้

 

“คะเคียวยะ”ร่างเพรียวว่าเสียงหลงเมื่อผู้ถูกเรียกเดินเข้ามาจนแทบจะแนบชิดเข้ากับเรือนร่างของเขา มือเล็กเชยคางมลให้เงยขึ้นก่อนที่ใบหน้าคมคายติดจะสวยจะเลื่อนเข้ามาจนประชิด ร่างสูงหมายจะขยับหนีแต่ก็สายไปแล้วเมื่อพบว่าขายาวๆทั้งสองข้างของตนเองถูกตรึงไว้ด้วยหัวเข่าเล็กของอีกฝ่าย

 

“ไม่เห็นต้องหนีนี่”เจ้าลูกศิษย์ตัวดีเอ่ยพร้อมทั้งกดบ่าคนตัวโตกว่าให้นอนราบลงไปได้อย่างง่ายดายราวกับจิ้มตุ๊กตา ลิ้นอุ่นเข้าเลียคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรังจากฝีมือของเขา จนอาจารย์สะดุ้งสุดตัวแล้วเผลอพลักคนตัวเล็กจนหลุด

 

“วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย”ถึงปากจะบ่นแต่หัวหน้าผู้ยิ่งใหญ่สมชายของเหล่าลูกน้องก็รีบตั้งท่าวิ่งก่อนที่จะไม่เหลือความเป็นชายไว้กดสึนะยอดรัก แต่มีหรือจะไวเท่าคนที่เก่งกาจอีกคน  ฮิบาริกระโดทีเดียวก็มาดักหน้าคนตัวสูงกว่าก่อนที่จะเอื้อมมือไปกระชากแขนของอีกฝ่ายแล้วพลักลงกับกำแพงดานฟ้าโรงเรียน

 

ดวงหน้าติดสวยชะโงกเข้ามาก่อนจะแย้มยิ้มที่เป็นยิ้มที่ทำให้ดีโน่แทบร้องไห้ ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้าเน้นทีละคำ “โทษที่ทำให้ฉันเจ็บมันต้องเอาคืนเป็นหมื่นเท่านะ”

 

“โหสินะเคียวยะทำบุญวันละนิดจิตแจ่มใสนะเฮีย”น้ำเสียงเอ่ยหยอกพร้อมกวาดตามองหาทางหนีแต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อเขาถูกจับพลิกหลังจับหน้าสวยแนบกับกำแพงเย็นเฉียบ มือทั้งสองข้างกลับถูกรวบไว้ด้วยมือเล็กๆเพียงแค่ข้างเดียวอย่างไม่น่าเป็นไปได้  พร้อมกับร่างเล็กที่ทาบทับเข้ามาจากด้านหลัง ใบหน้าติดจะสวยลอดจากด้านหลังมาก่อนที่จะแลบลิ้นเลียเข้าซอกคอขาวจัด

 

(D-ขอขัดนิด ฉันตัวโตกว่ามันน้าทำไมสู้แรงไม่ได้ละ!

H- นายใช้แส้แต่ฉันใช้ทอนฟาคิดเอาเองแล้วกัน

D-เฮ้ย เดี๋ยวแด่ มันยังไม่เคลียร์เลย) 

“อึก”เสียงครางหลุดรอดไรฟันที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบเมื่อริมฝากซุกซนนั่นงับเข้าที่ต้นคอขาวผ่องจนเลือดไหลลงมาตามทาง

 

ฮิบาริมองดวงหน้าที่เริ่มขึ้นสีแล้วก็แย้มยิ้มออกมาก่อนจะซบหน้าลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู “รู้ไหมว่าเมฆาอยากได้อะไร”

 

ใบหน้าของผู้เป็นอาจารย์หันขวับมาทันที “อะเอ๋ ต้องการอะไรงั้นหรอ”สีหน้าเอ๋ประกอบกับเสียงยังกับคนไม่เต็มบาทก็เล่นเอาท่านผู้รักษากฎของโรงเรียนมินามิแทบหลุดมาดไปกระทืบได้เหมือนกัน แต่ถึงยังงั้นเด็กหนุ่มผู้เย็นชาตลอดศกก็ยังเย็นชาอยู่เช่นเคย ขาเล็กๆดันเข้ามายังหว่างขาของดีโน่จากทางด้านหลังแล้วทาบตัวให้แนบแน่นขึ้น จนคนที่ถูกดันติดกำแพงรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากกาย

 

“คะเคียวยะ”หัวหน้าหนุ่มแห่งแก๊งบัคคาเรโน่ร้องห้ามเมื่อหัวเข่าของลูกศิษย์ตัวเองมันเริ่มจะดันผิดที่เสียแล้ว อีกทั้งตัวอุ่นๆของเด็กหนุ่มยังแนบเข้ามาจนรู้ได้ถึงว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหนกัน อึก! ให้ตายเถอะถึงเขาจะไม่ได้ชอบแบบนี้แต่ว่าเขาเองก็เป็นผู้ชายนะ โดนรุกเร้าแบบนี้จะไม่ให้รู้สึกเลยมันก็กระไรอยู่

 

“ถ้านายบอกได้ฉันจะเลิกทำสิ่งที่นายไม่ชอบ แล้วก็จะเรียกชื่อนายด้วยว่าไงละ” คำพูดเรียบๆดังขึ้นมาทำเอาหัวสมองอันน้อยนิดของชายหนุ่มแทบลิงโลด แต่ทว่ามันติดอยู่เพียงอย่างเดียว

 

แล้วไอ้เฆกเนี่ยมันต้องการอะไรละเฟ่ย!

มันคือไอ้ที่ลอยตุ๊บป่องบนฟ้าสินะก้อนเฆก ลอยตุ๊บป่องๆ ...อืมมมม

แล้วมันจะเอาแบบไหนละเนี่ย

 

ดวงหน้าหวานเล็กน้อยคิดเสียจนคิ้วโก่งจนกันยุ่ง ริมฝีปากห้อเลือดเอ่ยถามด้านหลังเบาๆ “นี่เคียวยะนายจะเอาแบบไหนหรือรูปธรรมหรือนามธรรม ...หรือว่าจะเป็นคน”

 

รอยยิ้มที่แสนหายายิ่งผุดขึ้นฝบหน้าคมคายน้อยๆ ทำเอานัยน์ตาสีทองอร่ามต้องมองจนแทบหยุดหายใจไปนิดหนึ่ง

 

เจ้าเคียวยะมันยิ้มอย่างเป็นผู้เป็นคนกับเขาเป็นด้วยว้อย!

 

แต่ทว่าคำตอบหลังรอยยิ้มเล่นเอาชายหนุ่มสีทองคันส้นเท้าขึ้นอย่างจัง“นึกว่าข้างในนั้นจะโล่งโจ้งเสียอีก”

 

ด่าได้เจ็บแสบเหลือเกิน เจ้าเด็กอวดดีเอ้ยยย

แต่ว่าถ้าบอกว่าเป็นคนงั้นก็!

เจ้าเคียวยะมันกำลังให้ฉันทายว่าใครคือคนที่มันชอบงั้นหร้ออ

 

“จริงๆอยากจะบอกว่าแค่ครั้งเดียว แต่สำหรับของกลวงๆข้างในจะต่อให้เป็นสองครั้งละกันนะ”

 

คำพูดที่บอกมาช่างน่ากระโดดสกายคิดเสียจริง  แต่หากคิดในแง่ดี(รึ)ก็ดูจะเป็นผลดี

นึกว่าตัวโหดอย่างเจ้านี่จะซัดคนแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเสียอีก

อืมมมม อาไรที่มันอยู่บนฟ้าบ้างละนี่ สิ่งที่อยู่บนฟ้าก็มีท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ ลม?

(ทำเป็นโง่นะดีโน่สิ่งที่อยู่บนฟ้าก็แก๊สวองโกเล่ทั้งก๊กเลยไงเล่า)

อะเอ๋หรือว่า รู้แล้วละ

 

“ท้องฟ้าก็ต้องคู่กับก้อนเฆก งั้นเคียวยะชอบสึนะใช่ไหมละโห—อุ๊ก” เสียงที่กำลังจะเอ่ยแซวหลังจากทายเสร็จกลับถูกกลืนหายไปเมื่อถูกฝ่ากระบาทงามๆของท่านฮิบาริเสยเข้าให้จนลงไปกองกับพื้นด่านฟ้า

 

“ผิด” เสียงอันราบเรียบพร้อมด้วยใบหน้าที่เริ่มทะมึนขึ้นเล็กน้อยเอ่ยเบาๆก่อนที่ใส้สันเท้าคู่เดิมกระแทกลงลี้นปี่อย่างแม่นยำ

 

“งะงั้นคะคงเป็นพระอาทิตย์ใช่ไหมละ”ก่อนที่จะถูกกระทืบตายคาเท้างามๆ ชายหนุ่มวัยล่วงเลย20ไปเสียแล้วก็รีบขอใช้สิทธิตอบในทันที แต่ทว่าในขณะที่หลับตารอการซ้อมละลอก 2 มาอยู่ๆอีกฝ่ายก็กลับหยุดมือเสียยังงั้น ดีโน่แย้มยิ้มเมื่อรู้ว่าวันนี้ตัวเองมีสิทธิรอด(รึ?)

 

“ยังมีสมองอยู่นี่”เด็กหนุ่มผู้โหดเหี้ยมเอ่ยชมเบาๆก่อนจะเอื้อมมือยื่นให้กับคนผมทอง นัยน์ตาสีอาทิตย์มองตาปริบๆอย่างหวาดก่อนจะรับมาอย่างโดยดี

 

“แหมไม่น่าเชื่อเลยนะว่านายจะชอบเรียวเฮ แบบนี้อนาคตก็อาจจะได้เป็นพี่เขยของสึนะแล้วสินะ ยินดีด้วยนะว่าที่ภรรยาของพี่ชายวองโกละ.แอ๊ก” มือเรียวที่หมายจะฉุดคนตัวโตให้ลุกขึ้นด้วยความเป็นมิตรกลับเปลี่ยนเป็นกระชากแล้วเหวี่ยงลงผนังที่เดิมก่อนมืออีกข้างจะเข้ากดศีรษะสีทองเสียแทบแบน

 ชายหนุ่มผู้อยากจะเป็นว่าที่สามีของวองโกเล่ที่10 แทบร้องไก้เมื่อนึกว่าของที่ตัวเองเกือบตอบถูกมันผิด ทั้งๆที่เรียวเฮก็ออกจะสมกับยังกับกิ่งทองกับใบแย้แท้ๆเชียว (ที่แท้แกก็เชียร์3318รึดีโน่) 

 ทำไมละ.. ถ้าผิดแล้วตอนนั้นทำไมมันชะงักไปแวบหนึ่งละ แล้วไฉนมันมาให้ฉันทายละนี่ รึนี่จะเป็นอารมณ์แบบในโรงเรียน ลูกศิษย์ที่เพิ่งเคยมีความรักครั้งแรก ด้วยความเยาว์วัยและอ่อนประสบการณ์เลยมักจะมาปรึกษาครูประจำชั้นในบางคราว และในบางทีด้วยความเป็นวัยรุ่นก็เลยเผลอลงไม้ลงมือไปนิดกับท่านอาจรย์โป๊ะเชะเลย

 “เคียวยะๆ”เสียงร้องอย่างร่าเริงผิดกับตอนแรกลิบลับเรียกเอามือของคนตัวเล็กเผลอคลายไปแวบหนึ่ง ฮิบาริมองมายังนัยน์ตาสีทองลุกวาวที่เริ่มมีเค้าน่าจะเข้าใจผิดอยู่ “นี่เคียวยะนายนะอยากปรึกษาฉัน อยากให้ฉันบอกว่าควรทำอะไรกับคนคนนั้นใช่ม้า” 

“แล้วนายว่าฉันควรทำอะไรดีละ”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกประดับมุมปากของผู้คุมโรงเรียนมินามิ หัวสีทองผงกลงเล็กน้อยก่อนจะเอียงคออย่างน่ารัก(ที่ไม่เหมาะกับอายุ) แล้วอ้าปากบอกสิ่งที่เขาคงจะเข็ดไปอีกนานแสนนานแน่

 

“โอยง่ายจะตาย การจีบหญิงนะ ตอนแรกเลยก็ก็จีบเขาก่อน แนะนำตัวนะรู้ไหมหลังจากนั้นก็ปิดปากเจ้าหล่อนเสียแล้วก็กดลงไปเลย รับรองด้วยหน้าตาแบบนายเจ้าหล่อนเคลิ้มแน่นอน”ดีโน่บอกโดยไม่สังเกตถึงบรรยากาศมาคุที่เริ่มจับเค้าด้านหลังเลยสัดนิด

 

“หึ นายบอกเองนะ”ฮิบาริปล่อยมือจากอาจารย์ตัวแล้วแล้วคว้าข้อมือกระชากให้เข้าหาอ้อมอกตัวเอง (ทั้งๆที่ดีโน่มันสูงกว่านี่นะ) ด้วยความไม่บรรลาดของความสูงทำให้หนุ่มร่างทองต้องลงไปกองหงายอยู่บนพื้น ก่อนที่มัจจุราชสีดำจะตามลงมาพร้อมกับปิดริมฝีปากที่ชุ่มไปด้วยโลหิตเสียมิด

 

“อื้อ!”เสียงประท้วงที่ลอดผ่านลำคอเมื่อลิ้นอุ่นชอนไชเข้าควานหาความหอมหวานจากโพรงปาก มือเล็กๆทั้งสองข้างก็พยายามถอดเสื้อคลุมตัวโตออกไป เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียลกับเสื้อกล้ามสีส้มสดใส กับร่องอกที่เผยให้เห็นวับๆแวมๆ

 

“อุ๊ป!”เสียงอุทานของบุรุษสีดำผู้ย่ามใจ เมื่อริมฝีปากบางของตนเองโดนกัดอย่างจังจนเลือดอาบ นัยน์ตาสีดำสนิทอันแสนดุดันมองไปยังชายหนุ่มสีทองที่บริเวณปากก็มีบาดแผลเช่นกัน ดวงตาสีอาทิตย์ทอแสงประกายกร้าวราวกับจะไม่ยอมแพ้ ก่อนที่มือทั้ง 2 ข้าง(ที่ถูกลืม)ของคนตัวโตจะพยายามพลักคนตัวเล็กกว่าให้ห่างออกไป แต่ดูเหมือนว่าไหล่บางๆนั่นจะมีแรงมากกว่าที่คิด

 

หมัดเล็กๆของท่านระเบียบการคนเก่งซัดเข้าอย่างจังที่ท้องน้อยของท่านอาจารย์ ดีโน่เผลอปล่อยมือจาการเกาะกุมแล้วไปกุมที่ท้องอย่างเจ็บปวดแต่นั่นก็เป็นโอกาสอันดีให้กับร่างเล็กที่จะคว้าบางสิ่งที่เขาจิ๊กมันมาจากชายหนุ่ม

 

“อ๊ะ ! เดี๋ยว”ผู้เสียเปรียบร้องห้ามเมื่อมือเล็กรวบข้อมือเขาไว้แล้วมัดมันด้วยอะไรบางอย่างที่เหนียวๆ ซึ่งเขาที่จำสัมผัสของมันได้ดีกล้าฟันธงเลยว่ามันคือแส้อันเก่งของเขานี่เอง

 

โฮ..ไม่นะ อย่าเอาสิ่งที่ฉันหวังพึ่งพาสุดท้ายมาทำแบบนี้ แล้วไอ้นี่มันอาวุธฉันไม่ใช่ของแกน้า T0T

                 ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีระเรื้อเมื่อจมูกซุกซนของลูกศิษย์ตนเองก้มลงมาสูดเอากลิ่นกายของเขาที่ศอกคอก่อนที่จะหายใจรดต้นคอให้เสียววาบเล่นๆ มือบางถลกเสื้อกล้ามตัวเก่งขึ้นเพื่อจะได้สัมผัสเข้ากับผิวขาวเรียบลื่น มือเล็กๆไล้ไปเรื่อยๆตั้งแต่หน้าท้องราบเรียบก่อนที่จะหยุดที่ยอดอกสีชมพูเปล่งปลั่งแล้วบีบมันเบาๆ ทำให้ร่างภายใต้สะดุ้งเล็กน้อย ลิ้นเล็กก้มลงไปโลมเลียมันราวกับลูกเชอรี่แสนน่ากิน ดีโน่พยายามขยับขายาวๆของตนเองแต่มันดูไร้ค่าเมื่อถูกหัวเข่าของอีกฝ่ายโถมใส่เต็มที่แบบนี้  

                “เคียวยะอย่า!”เสียงทุ้มร้องห้ามเมื่อมือข้างที่ว่างของคนร้ายปลดเข็มของเขาแล้วถอดกางเกงทั้งสองตัวไปพร้อมๆกัน ฮิบาริละจากลูกเชอรี่ที่เปียกช่ำไปด้วยฝีมือของเขาก่อนที่ริมฝีปากจะประกบเข้ากับอาจารย์ผู้น่ารักอีกรอบแต่ทว่าคราวนี้กลับไม่โดนปฎิเสธตามที่คาด เพราะด้วยมือที่ซุกซนกลับจับแก่นกายแล้วไล้มันเบาๆสร้างความเสียวซ่านให้กับบุคคลผู้ถูกรุกราน

 

                “อื้อ..อื้อ” เสียงหวานครางออกมาเมื่อรับรู้ได้ว่าความเป็นชายของตนกำลังตื่นตัวอย่างเต็มที่ ความเสียวซ่านเริ่มพุ่งขึ้นสูงอย่าห้ามไม่ได้ พร้อมๆกับลิ้นอุ่นที่แทรกสอดเข้าในโพรงปากมอบความหอมหวาน มือเล็กที่มอบความรันจวนให้เริ่มเร่งจังหวะเพิ่มมากขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงความพองตัวของมัน

 

                เด็กหนุ่มปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระก่อนที่จะหยุดมือของตนทำเอานัยน์ตาสีทองที่ถูกแต่งแต้มด้วยตัณหาหวานเชื่อมหันมามองด้วยความเว้าวอนเมื่ออีกฝ่ายหยุกก่อนที่เขาจะได้รับการปลดปล่อยจากความทรมานแสนหอมหวาน มือเล็กกระชากคนตัวโตจับหันหลังให้ร่างอันอ่อนแอพิงเข้ากับกำแพงแสนเย็นแล้วจับเข้ากับสะโพกมลที่ยังไม่มีผู้ใดได้ใช้งานมาก่อน ก่อนที่จะรูดซิบกางเกงของตนแล้วดึงเอาของของตนออกมา ทำเอาดีโน่ที่แอบหันมามองเสียวสันหลังกับขนาดของมันได้เหมือนกัน

 

                “ไม่เอานะเคียวยะ” ร่างสูงร้องห้ามแต่ช้าไปแล้วเมื่ออีกฝ่ายไม่สนคำทัดทานใดๆ มือทั้งสองของเขายึดสะโพกของท่านอาจารย์ที่เคราพรักด้วยฝ่าเท้าแล้วสอดใส่เข้าไปเต็มแรงอย่างไม่มีการหล่อลื่นใดๆ เรียกเสียงกรีดร้องของร่างสูงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงพลอยลงมาอย่างไม่ขาดสายจากดวงตาสีอาทิตย์สุกใส

 

                “จะเจ็บ อึก..”ดีโน่ครางด้วยความอึดอัดปนทรมาน ขาเรียวสีขาวผ่องของเขาถูกย้อมไปด้วยสายโลหิตที่ไหลลงมาเป็นสาย ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ฉักขาดมากขึ้นเรื่อยเมื่อสิ่งที่รุกรานดึงตัวของมันแล้วกระแทกลงมาอีกครั้งพร้อมความลึกที่มากกว่าเดิม ทุกๆครั้งที่ต้องรองรับตัวตนของเขาราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆด้วยความบ้าคลั่งของเมฆสีดำสนิทนี้ มือทั้งสองที่ถูกมัดด้วยแส้คู่ใจตระกายกำแพงอย่างหาที่พึ่งพิงจนนิ้วเรียวสวยถูกขูดกับกำแพงจนเลือดอาบ แต่ถึงอย่างงั้นบาดแผงจากทางด้านหลังมันกลับดึงสติไปมากกว่า

 

                “อ๊าๆ! “ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่ถูกกลบด้วยสีแดงชาดของเลือดอ้าออกหวังจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดแต่ไม่เลย คนที่อยู่ข้างหลังไม่เคยคิดถึงเขา ได้แต่มอบความเจ็บปวดมาให้เสมอมา นับแต่วันที่เจอกันไม่เคยเลยแม้จะเพียงเสี้ยวนาทีที่จะเรียกชื่อของเขา ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่เพียงความทรมานจากเมฆาสีรัตติกาล นัยน์ตาสีทองที่เคยส่องกระกายสดใสราวกับพระอาทิตย์ กลับถูกกลบไปด้วยหยาดธาราเสียแทบมิด แพขนงามกระพริบถี่ก่อนที่จะหลุบลงเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกต่อมา 

 

                “ฮึก อึก!”เสียงร้องไห้ที่เริ่มครางออกมาปนกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำเอาคนด้านหลังหยุดชะงัดได้เช่นกัน มือเล็กคว้าไหล่ขาวเนียลที่สะท้านไปทั้งตัวให้หันกลับมา แล้วดวงตาสีรัตติกาลก็ต้องตกใจเมื่อเห็นดวงหน้าที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสและหาเรื่องกวนประสาทเขาได้ทุกวันกลับอาบไปด้วยน้ำตา นัยน์ตาที่เคยส่องประกายราวกับอาทิตย์ที่เจิดจ้ากลับหม่นหมองลงไปอย่างฉับพลัน

 

                มือขาวนวลเกาะกุมเข้ากับชุดนักเรียนของลูกศิษย์ตัวเองก่อนที่จะลงไปทรุดนั่งเนื่องด้วยพยุงตัวเองไม่ได้ ริมฝีปากบางสั่นระริกก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงบางเบา”..ยะ ..”

 

                คิ้วเรียบขมวดเล็กน้อยเมื่อไม่ได้ยินถึงเสียงจากอาจารย์ของตนร่างเล็กลงไปนั่งระดับเดียวกันก่อนที่โน้มใบหน้าคมคายติดสวยเข้าใกล้ ฝ่ายดีโน่เองก็พิงเกศาสีทองเข้ากับไหล่เล็ก แล้วจูบเข้าที่พวงแก้มของร่างบาง

                 “เคียว.ยะ .เบาๆหน่อยเถอะ..”เสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างเย้ายวนพร้อมกับเอื้อมมือของตนไปประคองใบหน้าของผู้ที่อยู่เหนือกว่าแล้วซบเข้า “ไอ้โปรด..นะ.เคียวยะ” เมฆาสีดำสนิทเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่น้อยคนนักจะมีบุญลูกตาได้ยล มือเล็กพยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้นเหนือตักของตนเองก่อนที่จับมือที่ถูกมัดของอีกฝ่ายให้คล้องรอบคอเล็ก ปากเล็กพรมจูบเข้าที่ใบหน้าสวยเซ็กซี่ของอีกฝ่ายมือบางลูบไรผมสีทองอร่ามอย่างรักใคร “ขอโทษที เรามาเริ่มกันใหม่เถอะ”