[fic rebornHalloweenday]Love[END], 18D SMจนตาย NC-18
posted on 02 Nov 2008 09:38 by clover74321 in Fic
ฉันก็เพียงแค่ ‘รัก’
‘รัก’ เธอจนสุดหัวใจ
มิมีสิ่งใดจะห่วงหาอาทรเท่าเพียงเธอ
เพียงแค่รักเท่านั้นเอง
“อึก” เสียงครางอันหวานซึ้งทั้งๆที่อดกลั้นมันเอาไว้แล้วแท้ๆ ร่างทั้งร่างล้มลงกระแทกพื้นกระเบื้องอันเย็นเชียบ ผมสีทองที่เคยสลวยงดงาม และเจิดจ้า กลับชโลมไปด้วยเลือด
“ร้องสิ ร้องเข้าไป ร่ำร้องให้ฉันสาใจสิ” น้ำเสียงจากคนใจร้ายที่กระชากไหมพรมสีสวยขึ้นแล้วจับมันกระแทกลงกับพื้น “แกมันก็แค่ของเล่นของฉัน”
ดวงตาสีทองอร่ามที่เคยทอประกายร่าเริงพลันวูบไหวล้นเอ่อไปด้วยหยาดแห่งความเสียใจ มือทั้งสองที่เคยองอาจกลับพลันถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เงินอันแน่นหนาเสียจนขยับไม่ได้ ขาทั้งสองข้างที่เคยวิ่งได้รวดเร็วบัดนี้ถูกท่อเหล็กยาวเสียบแทงทะลุปักติดกับพื้นจนเขาขยับไม่ได้
เจ็บ... น้ำตาหลั่งรินอย่างหักห้ามไม่ได้
ปวดไปทั้งทั้งร่างกาย..และจิตใจ
ฉันมันก็แค่ของเล่นงั้นหรือ..เคียวยะ
รองเท้าของคนที่คุ้นเคยกระแทกทับลงมาบนร่างกายอันบอบช้ำแล้วซ้ำเล่า สองมือที่เคยอ้ารับคนคนนี้พยายามพลักไสอย่างสุดความสามารถ
นัยน์ตาสีทองเบิกกว้างเมื่ออาภรณ์ที่เคยติดกายกลับถูกมีดเล่มเล็กฉีกกระชากไปอย่างง่ายดาย นัยน์ตาสีนิลกวาดตาเรือนร่างอันขาวพิสุทธิ์ ยอดอกสีเชอรี่เปล่งปลั่งราวกับจะเย้ายวน จนอดใจไม่ไหวที่อยากจะทำให้ความบริสุทธิ์นี้ต้องแปดเปื้อนด้วยน้ำมือเขา
ใช่แล้วด้วยน้ำมือของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น......
“อ๊ากก!”ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มเปรอะไปด้วยคราบเลือดและบวมช้ำจากการถูกซ้อมกรีดร้องเมื่อสัมผัสอันเย็นเฉียบจากโลหะกรีดไล่ลงมาจากลำคอระหง ลากไล้มายังหน้าท้องแบนราบ เรียกเอาเลือดสีชาดให้ไหลพรมทั่งแผ่นอกสีขาวราวงาช้าง
ช่างงดงาม..งดงามราวกับหิมะที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือด
หิมะเจ้าเอ๋ย เจ้าช่างบริสุทธิไร้ความโสมม เป็นดุจดั่งความไร้มนทันของโลกา
หิมะเจ้าเอ๋ย เจ้าจักจะรู้ไหมหนอว่ายามที่เจ้าจักได้แปดเปื้อนด้วยความสกปรกอันดำมืดนี้เจ้านั้นเจ้าช่างโดดเด่นเสียนี่กระไร
หิมะเจ้าเอ๋ย ในยามที่เจ้าได้แปดเปื้อนด้วยสีแดงอันหอมหวาน เจ้านั้นช่างงดงามเหลือเอ่ยจะเปรียบ
ลิ้นสากเลียเอาความหอมหวานสีชาดของร่างบางที่กรีดร้องยามที่เขาใช้มือนั่นแทงทะลุยังแขนซ้าย ..อาช่างงดงาม ..ช่างงดงาม
“ฮึก ฮึก “เสียงร่ำไห้กระตุ้นสันชาติญานดิบของผู้ทำร้ายให้เพิ่มมากขึ้น มือหนากวาดเล่นของเหลวสีชาดที่ไหลพรมตัดกับผิวสีขาวที่โดดเด่นแม้ในยามที่มืดมิดเช่นนี้
สว่างไสว เจิดจ้า และงดงาม
สีขาว สีขาว ที่ฉันแสนเกลียด เพราะมันตัดกับสีของฉัน
มีดเล่มใหม่ถูกชักขึ้นก่อนที่จะตัดกางเกงสีเขียวอ่อนของม้าพยศให้ขาดสะบัด เรียกเอาคนที่หวาดกลัวกลัวมากขึ้น ก่อนที่มือหยาบจะยึดสะโพกมลได้รูปไว้เสียแน่น
“สวยดีนี่” ชมเบาๆเมื่อยามที่ช่องทางแคบสีกลีบกุหลาบที่ยังมิมีผู้ใดได้รุกรากมาก่อนปรากฏต่อหน้าของเรา ดีโน่พยายามดิ้นโดยใช้ขาข้างขวาที่ยังเหลืออยู่แต่สิ่งเดียวที่ยังดิ้นอยู่ไหนเลยจะต้านทานความรุนแรงที่โหมกระหน่ำนี่ได้
“อ๊า!”กรีดร้องยามที่สัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่เข้าพรวดจนเกือบสุดจากช่วงล่างของเรา ด้านหลังที่ถูกทะลวงอย่างไร้ความเคยชินส่งเสียงประท้วงเจ้าของร่างที่ทำได้แต่ร่ำไห้และกรีดร้อง กลิ่นคาวเลือดที่ส่งมาจนหื่นเหียนจมูกทำให้ดีโน่แห่งคาวัลโลเน่ เดาได้เลยว่าด้านล่างของเขาตอนนี้คงมีสภาพไม่ต่างอะไรกับของเล่นที่พังไปแล้ว....
‘รัก’ ก็แค่ ‘รัก’ เท่านั้นเอง
ใดๆในโลกานี้ล้วนไม่สำคัญเท่าเพียงเธอ
“อ๊ากกก ฮึก”เสียงครางระงมปนกับเสียงแห่งกรีดร้องยามเมื่อทั้งร่างกายและจิตใจมันถูกถาโถมด้วยความป่าเถื่อน ถูกฉีกกระชากอย่างไม่ใยดีจนสูญสลาย สองมือที่ถูกล่ามพร่ำไสขับไล่แต่มิอาจจะพลักออกไปได้ ได้แต่ทนกลั้นฝืนรับสัมผัสที่รุนแรงจนแทบแตกสลาย..ช่างโหดร้ายจริงๆ
แรงกระแทกจากบุรุษผู้เป็นดั่งซาตานยังคงเพิ่มเข้ามาเรื่อย ทำให้สิ่งที่ฉีดขาดอยู่แล้วฉีดเข้าไปอีก เลือดที่แสนหอมหวานไหลรินออกมาเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งมันได้ มือหยาบกระชากเรือนผมที่เขาคิดว่ามันเจิดจ้าเกินไปขึ้นมา บีบบังคับให้รับรสสัมผัสอันลื่นชื้นจากลิ้นร้อน ฟันขาวขบกัดราวกับสิ่งสนุก
เจ้าหิมะเอ๋ย เจ้ารู้ตัวไหมว่าเจ้าช่างบริสุทธิ์เกินไป
เจ้าหิมะเอ๋ยเจ้ารู้ตัวไหมว่ายามที่เจ้าตกอยู่ในคาวโลกีย์มันงดงามเพียงใด
เจ้าหิมะเอ๋ยเจ้ารู้ตัวไหมว่ายามที่เจ้าแปดเปื้อนนั้นเจ้าน่าหลงใหลเพียงไร
ใช่แล้ว..จงแปดเปื้อนซะ!
หิมะที่มิมีผู้ใดได้แตะต้อง หิมะที่ไม่มีผู้ใดได้ครอบครองมาก่อน
จงสยบแทบเท้าฉัน จงแปดเปื้อนด้วยน้ำมือฉันคนนี้ซะ !
“ฮือ อึก!”เสียงร้องไห้ดังระงมแต่หาได้เข้าไปในจิตใจที่แสนโหดร้ายของชายตรงหน้าได้เลย ซาตานสีดำเพิ่มกระกระแทกเป็นครั้งสุดท้ายแก่ร่างกายที่บอบช้ำจนกระทั่งของเหลวขาวขุ่นไหลลงอาบต้นขาขาว หลอมรวมเข้ากับโลหิตสีแดงย้อมให้สีขาวนั้นเด่นขึ้น
เจ้าหิมะที่แสนบริสุทธิ์ เจ้าหิมะสีขาวเอ๋ย
เจ้าช่างโดดเด่นเหลือเกินในรัตติกาลของข้านี้
ช่างงดงาม..งดงามเสียจนอยากจะขย้ำให้แหลกคามือ!
อำพันเม็ดงามอาบไปด้วยหนองน้ำบางๆ ช้อนขึ้นมองคนซาตานในคราบเทพบุตรแต่สิ่งที่ได้รับคือมือหนาที่ตบแก้มซีกขวาเสียจนชา มือที่ถูกตราตรึงพยายามจะดิ้นร้นให้พ้นจากคมมีดที่ยึดเอาไว้แต่หากผลที่ได้คือจำนวนเลือดที่เพิ่มขึ้น
เจ็บ..เจ็บเหลือเกิน
เจ็บทั้งกายทั้งใจเหลือเกิน
เจ็บจนชาด้านไปทั้งร่างกาย
แต่หากทำไม ทำไม ดวงใจดวงนี้ถึงไม่ยอมชาตามไปด้วย...
ลิ้นสากเลียท่อนเหล็กที่ตราตรึงเรียวขาสวยเอาไว้ ก่อนที่ลิ้นจะโลมเลียเลือดอันหอมหวนราวกับมันคือน้ำทิพย์ ใบหน้าที่เขาพร่ำคิดถึงอยู่ทุกเมื่อชื่นวันหันกลับมามอง สายตาสีนิลที่ทอดลงมามันช่างราวกับการมอง แมลงสักตัวที่จะเหยียบแล้วข้ามเอาไปจริงๆ
“เอ้อ ลืมไปแกยังไม่ปลดปล่อยสินะ”คำพูดที่เหมือนจะใจดีแต่หากเขาคิดว่ามันคงจะเคลือบไปด้วยความร้ายกาจอย่างสุดจะหยั่งถึงแน่ๆ มือกร้านเกาะกุมส่วนอ่อนไหวที่สั่นไหวก่อนที่จะกำมันจนจุก อำพันเม็ดงามรื้อไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น ฟันคมกัดกลั้นเสียงตัวเองจนริมฝีปากอาบไปด้วยเลือด เสริมความงดงามให้น่าจูบเพียงไร
รองเท้านักเรียนชายดำคลับเฉกเช่นเดียวกับสีผมและนัยน์ตาของเจ้าของเหยียบย่ำลงใบหน้าหันข้างซีกขวาของร่างบาง ก่อนที่จะกดมันลงไปอย่างไม่สนใจเสียงโอดครวนเอาเสียเลย “หือ ว่างไงลองขอร้องฉันดูสิ” ชายหนุ่มใช้ปลายรองเท้าเชยคางได้รูปขึ้นมา
หยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่ได้ช่วยเพิ่มความสงสารให้แก่เขาแม้แต่น้อย มือที่ย่ำยีส่วนล่างกลับเพิ่มแรงมากขึ้นจนเขาคราวเบาๆ ริมฝีปากบวมช้ำสั่นระริก “ได้โปรด..ขอร้อง..เคียวยะ”
รอยยิ้มยักขึ้นมาก่อนที่มือจะเร่งเร้าเบาๆหยาดน้ำขุ่นก็ไหลท่วมท้นออกมาเสียแล้ว นิ้วเรียวที่เปรอะไปด้วยคราบสีขาวยกขึ้นจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่มก่อนที่จะยัดมันเข้าไป “เลียซะ ..เจ้าของเล่น”
ฉันก็เพียงแค่ ‘รัก’
‘รัก’ เธอจนสุดหัวใจ
‘รัก’ ของฉันไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน
‘รัก’ ของฉันคือการให้ ขอเพียงเธอมีความสุขเท่านั้น
แต่แล้วทำไมเล่า
เธอถึงต้องพร่ำแต่ทำให้ฉันแหลกสลาย...
ลิ้นอุ่นโลมเลียก่อนที่มือเด็กหนุ่มจะดึงกระชากออกมา ส่วนมืออีกข้างก็ตวัดมาชกเข้าที่โหนกแก้มซ้าย เรียกเอาสติที่แทบจะกระเจิงของอีกฝ่ายให้กลับคืนมา ร่างบอบบางกองลงกับพื้นอีกครา แต่หากคราวนี้ต้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายคลายพันธนาการที่มือทั้งสองของเขาให้
เคียวยะ...ทำไม
สิ่งที่พูดมาทั้งหมด สิ่งที่กระทำอย่างร้ายกาจนั่นมันคือเรื่องล้อเล่นใช่ไหม
“เคียวยะ..”เรียกชื่อด้วยความปิติ ดวงหทัยหมายมาดนึกว่าคนใจร้ายตรงหน้าจะยอมปล่อยตนไปแล้ว ถึงแม้จะกระทำหยาบโลนกับตนมากมายเพียงไร แต่หากก็ต้องล้มกลิ้งลงไปนอนกับพื้นเช่นเดิมเมื่อฝ่าเท้าอัดเข้าตรงกลางตัวเต็มที่
ฉึก! เสียงของโลหะทั้งสองที่ปุกลงกลางมือตราตรึงกับพื้นเรียกเสียงกรีดร้องอย่างสุดแทนทรมาน ฮิบาริแย้มยิ้มอย่างหาดูได้ยากก่อนที่จะคว้ามีดอีโต้(ใช้หั่นหมูมาใช้เสียบม้าสักวัน)ขึ้นมาเสียบแทงทะลุขาข้างขวาติดพื้นกระเบี้อง
“อ๊ากกกกกกกกก” เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด เลือดไหลชโลมไปทั่วร่าง ขาข้างซ้ายที่เคยถูกเสียบด้วยท่อเหล็กยังเป็นรูโหว่พร้อมเลือดที่ไหล แล้วไหนจะบาดแผลที่คนคนนั้นทำเอาไว้ ช่างเจ็บ ช่างทรมาน แต่ไหนเลยจะทรมานเท่ากับสิ่งนี้
“กรีดร้องซะสิ ...แกนะมันไร้ค่า”
ฉันก็เพียงแค่ ‘รัก’
‘รัก’ เธอจนสุดหัวใจ
รักเพียงแต่เธอเท่านั้น
คำพูดของคนไหนเลยจะสำคัญและกรีดใจฉันได้เท่าเธอ
“เคีย..ว..ยะ” เสียงเรียกที่ยากยิ่งเมื่อยามที่สติที่เคยมีกำลังไปจากอาการขาดเลือดแต่หากเขาก็ยังฝืนทรงตัว ริมฝีปากซีกสั่นระริก “เคียว..ยะ..เคย..เห็น..ฉันในสา..ย..ตา..บ้างไหม”
กลั้นใจถามออกไปทั้งๆที่รู้คำตอบดีเพียงรู้แล้ว แต่หากหัวใจมันกลับไม่ยอมเลิกที่จะหวังสักที นัยน์ตาคมตวัดมาทำเอาเขาพอจะรู้คำตอบลางๆเมื่อสายตาที่มองมา มันไม่ใช่ของคนรักกัน..เป็นเพียงแค่เศษขยะไร้ค่าที่ต้องกำจัดทิ้งเท่านั้นเอง
ฉันก็เพียงแค่ ‘รัก’
‘รัก’ เธอจนสุดหัวใจ
ทั้งๆที่รู้ว่าควรตัดใจ
แต่มันก็ทำไม่ได้สักที..ได้โปรดตอนนี้เธอจะบอกฉันสักคำว่ารักได้ไหม
“สมองกลับหรือไง แกนะมันสำคัญปานนั้นเชียวหรือไงไอ้สัตว์กินพืช”มือหนาคว้ามีด(ทำไมมีดมันเยอะจังเพิ่งรู้พี่ท่านพกมีดแทนทอนฟา) ก่อนที่จะเสียบจนทะลุแขนขวา แล้วลากลงไปลากเอากระดูกสีสวยออกมาดูเล่น “แกนะมันก็แค่ของเล่นฆ่าเวลา”
“อ๊ากกกกกกกกกก !”กรีดร้องพร้อมสะดุ้งทั้งๆที่ถูกตรึงเอาไว้ยามเมื่อท่อนเหล็กที่เคยตราตรึงขางามกลับพลันถูกสอดใส่ในช่องทางที่อัดแน่นไปด้วยเลือด ปลายแหลมของมันบาดไปทั่วผนังอ่อนบางให้เกิดบาดแผลจนแทบจะกัดลิ้นตาย
ทั้งกรีดร้อง ทั้งร่ำไห้ ทั้งอ้อนวอน
แต่เธอก็ไม่เคยจะเหลียวแลแม้เพียงเสี้ยวสินะ
เจ็บ ..เจ็บ..เจ็บ
แต่ที่เจ็บที่สุดคือหัวใจดวงนี้
ทั้งๆที่รู้ว่าคนคนนี้เป็นของผืนนภาอันอบอุ่น
ทั้งๆที่รู้ว่าเรามันเป็นได้เพียงเศษขยะ
อำพันสีเหลืองร่ำร้องจนน้ำตาเหือดแห้งไปเมื่อไรไม่ทราบได้ เสียงกรีดร้องที่เคยระงมเสมอกลับแห้งลงเรื่อยจนกระทั่งอ้าปากกลับพานพบแต่ความว่างเปล่า ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวทั่วทั้งร่างพลันด้านชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ..
เด็กหนุ่มผู้เป็นซาตานของค่ำคืนนี้ดึงเข็มลงมากดตรงเส้นประสาทที่อยู่ใต้ไหมพรมสีหวาน ส่งผลให้ร่างที่กำลังจะหมดสติด้วยความเจ็บปวดและอาการขาดเลือดต้องตื่นขึ้นมาอีกครา
อยากจะร่ำไห้แต่หากมันไม่เหลืออีกแล้ว
อยากจะกรีดร้องแต่หากไม่มีอีกแล้วเสียงของฉัน
ฮิบาริยังคงสนุกสนานกับการกระหน่ำแทงม้า (เอ้าเร่เข้ามา แทงตัวไหนดีจ๊ะ --) มีดที่เคยเงาวับมันเลื่อมไปด้วยเลือดสีสวย ก่อนที่มันจะถูกหยุดที่ใต้รักแร้ของชายหนุ่มร่างบาง เด็กหนุ่มดึงแขนข่างนั้นขึ้นแล้วกระชากก่อนที่จะฟันมีดเข้าไปกระชากมันออกมา
อยากจะดิ้นรน แต่ไม่มีอีกแล้วเรี่ยวแรงของฉัน
ดวงตาสีอำพันเลอค่าจ้องมองชายผู้ทำร้ายเขาไม่กระพริบ...หาใช่ความเคียดแค้น..หาใช่ความโกรธา..หาใช่ความหวาดกลัว..แต่นี่คือภาพของชายอันเป็นที่รัก
จะรัก จะรัก จะรัก แต่เอเท่านั้นตลอดไป
จะเก็บภาพของเธอเอาไว้ในจิตใจของฉันจนวันตาย
นิ้วหยาบกร้านมาหยุดที่ดวงตาเรียวหวานฉ่ำด้วยน้ำตา ก่อนที่จะจิกมันลงไปในเบ้าตาควักดวงตาสีสวยขึ้นมาเชยชมทีละข้าง ทีละข้าง..
นัยน์ตาของเธอ ฉันจะเก็บเอาไว้ เพื่อที่จะได้มองเพียงแค่ฉัน
จงมองเพียงแค่ฉัน จงอย่าได้มองใครนอกจากฉัน
เท่านี้แกก็จะได้มองเพียงแค่ฉันคนเดียวตลอดกาล..
สิ้นดวงตาข้างสุดท้าย มือเรียวที่ถูกตรึงตราไว้ด้วยคมมีดแหลมขยับพยายามที่จะดิ้นหลุดพ้น ก่อนที่จะกระชากด้วยแรงสุดท้ายก่อนที่ตาย ดีโน่ยันกายลุกขึ้นแขนทั้งสองโผกอดผู้เป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะแย้มยิ้ม ช่างเป็นความงดงามครั้งสุดท้าย เพียงชั่ววิตานีแห่งความตาย เจ้างดงามงามเหลือจะเอ่ย
“ลาก่อนนะเคียวยะ ฉันจะรักเธอตลอดไป”
รู้ตัวไหม เธอคือคนแรกที่ฉันจะไปหา
รู้ตัวไหมเธอคือคนสุดท้ายที่ฉันอยากจะบอกลา
รู้ตัวไหมทุกๆวันฉันคิดถึงเธอมากเพียงใด
แต่หากในตอนนี้ฉันที่ไร้ค่ากำลังจะต้องจากเธอไปเสียแล้ว
ขออวยพรให้เธอมีความสุข
ขออวยพรให้เธอนั้นมีคนรักที่เธอรัก
ขออวยพรให้คนที่เธอรักนั้นรักเธอ อย่าได้เป็นแบบฉัน
อย่าร้องได้เพื่อฉันเลย เพราะฉันนั้นมีความสุขแล้วละ
ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเธอ อีกทั้งยังได้ตายด้วยน้ำมือของคนที่ฉันรักที่สุด
โลกที่ไร้เธอเคียงข้างมันไร้ค่า
ให้ฉันตายไปเสียจะดีกว่าการได้เห็นเธอนั้นเดินเคียงคู่กับคนอื่น
แบบนั้นมันเจ็บเสียยิ่งกว่าการตายเสียอีก
ลาก่อน....เคียวยะ..คนที่ฉันรักที่สุด
มือเรียวที่เคยโอบกอดบุคคลที่รักกลับตกลงพร้อมๆกับร่างสีทองอันแสนงดงามที่นอนแน่นิ่ง ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะจ้วงมีดลงไปเท่าไร หรือจะกระทืบซ้ำลงไปอีก แต่ร่างนั้นก็แค่กระตุกตามแรงกระทำ แต่หาใช่จิตวิญญานไม่
บุรุษผู้ได้ชื่อว่าม้าพยศทอดกายาลงบนพื้นผนังอันเย็นเชียบเฉกเช่นเดียวกับจิตใจของบุรุษผู้ทำร้ายเขา ถึงแม้จะเจ็บช้ำเกินจะทานไหวแต่วาระสุดท้ายของเขาก็พลันสดใส ดวงหน้าหวานล้ำที่ไร้ดวงตาแต่กลับโชกไปด้วยโลหิตของเจ้าตัวแย้มยิ้ม มันช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามอย่างที่สุด..เพราะมันคือรอยยิ้มที่มอบให้กับคนที่รักที่สุดหัวใจในวาระสุดท้ายของลมหายใจ
ฮิบาริแย้มยิ้ม ก่อนที่มือทั้งสองจะโอบอุ้มคนที่เขาเพิ่งทำร้ายไปทั้งร่างกายและจิตใจไปหมาดๆ เรือนร่างที่อาบนวลไปด้วยสีแดงชาดมันช่างงดงาม“ของของฉัน”
เท่านี้สิ่งนี้ก็จะหลายเป็นของของฉันคนเดียว
ตาคู่นี้จะมองเพียงแต่คนเดียว
เรือนร่างอันชวนให้หลงใหลนี่ก็จะเป็นของฉันคนเดียว
จะมิมีผู้ใดได้สัมผัสมันอีกนอกจากฉัน
เสียงกรีดร้องนี่ก็จะกลายเป็นของของฉันเพียงคนเดียว ไม่ไปคุยกับใครอีก
หัวใจนี่ก็จะเป็นของฉันคนเดียว ไม่ไปหวั่นไหวกับใครอีกนอกจากฉัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นดีโน่ แห่งคาวัลโลเน่ จะกลายเป็นของฉันตราบนิรันดร์ดร
ใช่แล้วแค่ของของฉันคนเดียวเท่านั้นตลอดไป!
ชายหนุ่มตระกองกอดร่างแสนสวยที่เขารักสุดหัวใจอุ้มขึ้นแนบอกอย่างหวนแหนก่อนที่จะเปิดประตูบ้านแล้วค่อยๆเดินลงไปในท้องทะเลอันบ้าคลั่ง
ขายาวจมลึกลงไปจนถึงช่วงเอว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่สนใจยังคงเดินต่อไปจนกระทั่งน้ำทะเลนั้นพัดโหมเอาจมศีรษะสีเฉกเช่นเดียวกับยามนี้
รอก่อนนะ ฉันนะไม่ปล่อยแกง่ายหรอก
แม้จักเป็นวิญญาณก็จักตามไปทุกหนแห่ง
เพื่อสองเราจะได้อยู่ด้วยกัน
เธอจะเป็นของฉันตราบนิรันดร
“เคียวยะๆ “เสียงสดใสพร้อมการปรากฏตัวของใบหน้าน่ารักที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เขารอคอยให้มันมา เจ้าม้าพยศที่ไม่ว่าเมื่อไรก็น่าหมั่นไส้จนเขาอยากจะจับฟัด
“หนวกหูจะไปไหนก็ไปไป้” ไล่ไปทั้งๆที่ในใจห่วงหา แต่หากเขาก็ต้องจำใจทำงานมั่ง “ฉันมีงานไม่เห็นหรือไง”
เจ้าตัวดีหน้าหงอลงอย่างน่ารักลงทันใด ก่อนที่ขาเพรียวจะเดินอย่างประชดประชันอย่างกับสาวน้อยออกไป ฮิบาริเหลือบมองเจ้าม้าตัวดีที่บัดนี้เดินออกไปจนถึงสวนหย่อมของโรงเรียนเสียแล้ว
เอาแต่มาหา เอาแต่มายุ่ง
แต่ถึงกระนั้นไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เราเกิดชอบขึ้นมา
หลังจากก็คอยแต่จะรอคอยเวลาที่มันมา
รอคอยแต่การได้พบกับดวงหน้างดงามนี่
แต่หากการมาของสิ่งที่เรารอคอยไม่ใช่เพื่อเราละ
หากว่าน้ำเสียงสดใสนี่ไม่ได้คอยแต่จะเรียกขานชื่อเรา
หากว่าสัมผัสอันอบอุ่นไม่ได้กอดเราแค่เพียงคนเดียว
หากว่าแกไม่ใช่ของฉัน..มันจะเป็นเช่นใดกัน
“อ๊า~ สควอโล่ >0< มาได้ไงอะเนี่ย”น้ำเสียงที่แสนร่าเริงพร้อมกับการเข้าไปโผกอด จนถูกเพื่อนนตัวดีเขกหัวเอาให้
“มาส่งใบแอกสารว้อย ให้ตายเหอะนี่มันหน้าที่บอสชัดๆ” บ่นไปก่อนที่จะถูกมือของเพื่อนสนิทสมัยก่อนคว้าเอาไว้ แล้วลากไปส่งให้ทูน่าในท้องทะเล
“งั้นเดี๋ยวฉันพาไปอ๊ะ”ว่าแล้วก็หอมแก้มของคนผมเงินเบาๆฟอดหนึ่งเรียกเอาเสียงแปดหลอดจนคนที่โดนส่งเอกสารต้องแจ้นมาหาก่อนที่หน้าต่างโรงเรียนจะพัง
หากว่าแกไม่ใช่ของฉัน..มันจะเป็นเช่นใดกัน
ความดำมืดนี้มันมาจากไหนกัน
ความรู้สึกอันโสมมนี้มันคือสิ่งใดกัน
ความคิดอยากครบครองทุกสิ่งนี้มันคือสิ่งใดกัน
ในท้องทะเลสีนิลที่ร่ำร้องหวีดสะท้อนของสายลมแสบแก้วหู แต่หากเงี่ยหูดีๆชายหนุ่มผู้จมลงสู่ก้นบึ้งของนทีกาลอาจจะได้ยิน
จะรักแค่เธอ จะโหยหาแค่เธอ จะคิดถึงแต่เธอ
ฉันรักเธอเสมอเคียวยะ
เพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
************************************************
************************************************
ถ้าหากบอกว่าพล็อตฮาโลวีนตอนแรกที่คิดคือดีโน่แต่งชุดแวมไพร์ไปเคาะประตูเคียวยะแล้วทริกแอนด์แท็ก ขอขนมเคียวยะก็เลยจับม้าลากเข้าห้องแล้วป้อนลูกอมด้วยปากพร้อมทั้งเอาเค้กป้ายตามตัวแล้วเลียกิน แล้วก็ยัดเค้กใส่ช่องแคบก่อนที่จะเอาลิ้นกวาดกินแล้วให้ขนมจากร่างกายตัวเองตามทั้งๆที่ตอนแรกพล็อตมันน่ารักนะแต่ทำไม ทำไม มันถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ไม่รู้อะสงสัยผีเข้าแน่ๆ 555+ ฮาโลวีนนี่นะใจจริงอยากจะเล่น G ด้วยคะ (smจนตายแล้ว Y ศพ)แต่ว่าอันนี้ลองๆเขียนๆใส่ sm ไม่มากดูกระแสตอบรับก่อนเคอะ ว่าจะโดนแฟนคลับฆ่าไหมว่าแล้วก็โกยหนี แฟนคลับ 18 กับแฟนคลับดีโน่ สุดชีวิต
edit @ 2 Nov 2008 10:06:35 by ~: [V] i O l e T- M o O [N] {จอย} :~
ถึงปกติจะชอบขย้ำสัตว์กินพืชแต่ก็ไม่โหดร้ายปานนี้ไม่ใช่เรอะ! แว็กกก=[]=!!~
โหดมากอ่ะ สงสัยดีโน่สุด T T
คนแต่ง แต่งได้เจ็บปวดร้าวมากมาย T T
เท่าที่ดูความจริงน้องโน่คงตายตั้งแต่ยังไม่ถูกxxxด้วยซ้ำ
แค่โดนมีดปักก็น่าจะเลือดออกหมดตัวไปนานแล้ว
น่าสงสารT Tจะได้ไม่ต้องทรมาน อ๊ากกก!!
ว่าแต่งงตอนจบอ่ะ- -a
ตกลงมันอะไรยังไง???
กำลังจะลงทะเลไม่ใช่หรอ??
แล้วไมอยู่ๆมีดีโน่มาเรียก เดินไปที่สวนหย่อม
อ่ะงง- -
#1 By Shakure[シャクレ] on 2008-11-02 10:13