[Fic vocaloid]Fascinated(มาสเตอร์xไคโตะ)ตอนแรก
posted on 02 Jan 2009 00:44 by clover74321 in Fic
Fascinated
Fic vocaloid
คู่ มาสเตอร์/ไคโตะ
เรท –NC-15 เด็กๆอ่านได้ ตอนแรกจะเอา NC-18 แต่ทว่า เราเป็นพวกภาษาฉ่อยคะ แต่งเรทให้ดุซึ้งปนโศกไม่ได้ ได้แต่รั่ว หื่น ฮา (เวงกาม) อยากจะทำให้มันดูโรแมนติกเลยตัดฉับๆๆๆ ท่าจะเปนการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในตอนนี้ แล้วจะไปพยายามเรียนรู้ให้มากๆคะ
แรงบันดาลใจ-ชอบหนุ่มไอติม 55+
คุณเคยมีความรักไหม?
คุณคิดว่ามันเป็นสิ่งเช่นไรหรือ?
สนุก ขมขื่น โศกเศร้า ดุจใจดวงนี้จะแตกสลายราวกับฝุ่นผง
ไหนคนคนนั้นเคยบอกว่ามันช่างงดงาม
เป็นสิ่งที่คอยค้ำจุนโลกนี้เอาไว้
เขาโกหกงั้นหรือ?
ผมไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รุ้ด้วยว่ามันคืออะไร ผมรู้แต่เพียงว่ามันช่างมืดมิดและไร้ซึ่งสิ่งใด มองไปทางไหนก้มีแต่ความมืดที่ห้อมล้อมตัวเราไปหมด ทั้งเหน็บหนาวและน่าหวาดหวั่น แต่ทว่าในความหวาดกลัวนั้นเองผมได้ยินเสียงใครบางคนเรียกผม เสียงนั้นมันช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน
“เธอจะมากับฉันไหม”เสียงนั้นเอ่ยกับผมเบาๆ มือที่ยื่นมานั้นช่างสว่างเจิดจ้าจนผมต้องหยีตามอง ผมค่อยๆเอื้อมมือไปหาเขา พอเขารับมือของผมรอยยิ้มนั้นก็ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า เขาบีบมือของผมเบาๆแล้วฉุดผมออกมาจากความมืดมิดนั่น
และแล้ว...ผมก็ได้พบแสงสว่าง...และโลกของผม
“ไคโตะ ต่อไปนี้เธอชื่อว่าไคโตะนะ”น้ำเสียงที่อ่อนโยนพุดเช่นนั้นกับผม เมื่อผมลืมตาขึ้นมาจากเศษซากของความมืดมิดผมก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่ดุแล้วน่าจะ 20 ต้นๆ เรือนผมสีนิล นัยน์ตาคมสีรัตติดาล ดวงหน้าหล่อเหลา ร่ายการที่ดูสมส่วนเฉกเช่นบุรุษเพศและสูงกว่าผมมากนัก
“ไคโตะ?”ผมทวนชื่อนั้นเบาๆ ในสักที่ห้วงหฤทัยผมบังเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกมาก่อน ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมกำลังสูบฉีดเลือดแล้วพองโตขึ้น เพราะเขาคนนี้ตั้งชื่อให้กับผมงั้นหรือ
เขายิ้มให้กับผม รอยยิ้มของเขาช่างดุจดวงตะวันที่ชักพาเอาผมถอนตัวไม่ขึ้น มือใหญ่ของเขาประคองร่างกายที่บอบบางกว่ามากของผมขึ้น ผมพยายามลองใช้ขาของตนเริ่มเดิน แต่ทว่าของที่ไม่เคยใช้มาก่อนมันช่างลำบากมากกว่าที่คิด แต่ในยามที่ผมจะล้มก็จะได้มือคู่นี้ประคองตลอด
....ไม่นานนักผมก็ได้รับรู้ว่าคนคนนี้นั้นคือเจ้าชีวิตของผมอย่างไม่มีวันผันแปร... เขาคือมาสเตอร์ของผม
“มาสเตอร์”ผมเอ่ยเรียกเขาเบาๆ อา..นั่นไงพอผมเรียกเขาเขาก็จะหันมาแย้มรอยยิ้มให้กับผมเสมอ
มาสเตอร์..มาสเตอร์...ผมต้องเชื่อฟังเขา ต้องเคราพเขา ต้องทำทุกอย่างตามที่เขาเอ่ย มันเป็นโปรแกรมที่ถูกลงมาในตัวของผม แต่ทว่า มาสเตอร์ ความรู้สึกแปลกๆในอกของผมนี่มันคืออะไรครับ มันจะเกิดทุกครั้งที่เห็นหน้ามาสเตอร์ แล้วพอมาสเตอร์ไม่อยู่ผมก็จะรุ้สึกว่าในใจมันหนาวเหลือเกินมาสเตอร์...มาสเตอร์...มาสเตอร์..สิ่งนี้มันคืออะไรกันครับมาสเตอร์
“นกคานาเรีย~ ลืมเพลงเสียแล้วเราควรจะทำยังไง”เวลาไม่นานผมก็รับรู้ว่าตัวตนของผมนั้นมีไว้เพื่อร้องเพลง ผมคือสิ่งที่เรียกว่าวอลคัลลอย์ เป็นตุ๊กตาคล้ายมนุษย์ที่มีเอาไว้ร้องเพลงขับกล่อมเหล่าเจ้านาย แต่ทว่าเสียงของผมนั้นมันไม่ได้ไพเราะ “จะเอาไปฝังที่พุ่มไม้ดีไหม ไม่ดี ไม่ดี เราทำแบบนั้นไม่ดะ”
“ไคโตะ! ร้องพลงผิดคีย์อีกแล้วนะเรา”
“ขอโทษครับมาสเตอร์” นัยน์ตาสีน้ำเงินเฉกเช่นเดียวกับเรือนผมหรี่ลงด้วยความรุ้สึกผิด ร่างบอบบางภายใต้ชุดคลุมยาวสีขาวสลับน้ำเงินดูเข้าได้อย่างเหมาะเจาะกับความงดงามแห่งห้วงทะเล เจ้าตัวช้อนใบหน้านวลงามที่ตราตรึงใจขึ้นมามองมาสเตอร์ของตนที่ส่งยิ้มอย่างระอาให้ มือใหญ่จากผู้ชายคนนั้นส่งเข้ามาประคองใบหน้าอันเศร้าสร้อย
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันนะไม่ได้ว่าเธอผิดหรอกนะ กินไอ้นี่ไหม”นัยน์ตาสีนิลยิ้มจนหยี เขาช้อนร่างของวอลคัลลอย์ของตนขึ้นมาวางบนตัก พร้อมส่งไอศรีมฮาเก้นดาชถ้วยเล็กให้กับร่างเล็กที่ยิ้มร่ารับมัน “ชอบไหมไคโตะ”เสียงอ่อนโยนถูกส่งให้คนในอ้อมกอดอีกครั้ง ไคโตะรีบพยักหน้ารัว มือใหญ่ถูกวางลงบนหัวสีน้ำเงินเป็นประกายของตุ๊กตาแล้วยีมันจนเสียยุ่ง “ชอบจังเลยนะไอ้นี่เนี่ย”
“ก็เพราะว่ามันหวานนะฮะ”...เพราะว่ามันคือสิ่งแรกที่มาสเตอร์ยื่นมาให้แก่ผม มันคือของกินชิ้นแรกที่มาสเตอร์ป้อนให้ผม มาสเตอร์บอกกับผมว่าสิ่งนี้อร่อย เพราะนั้นผมจะเชื่อครับมาสเตอร์
มาสเตอร์...มาสเตอร์...มาสเตอร์ช่างใจดีกับผมเสียเหลือเกิน ทุกครั้งที่มาสเตอร์มาเตะผม ผมรุ้สึกว่ามันร้อนมากเสียจนต้องทานไอศกรีมเพื่อกลบไอร้อนนั้นเลยครับมาสเตอร์ แต่ผมกลับคิดว่าความร้อนนั้นมันชวนให้รุ้สึกดี ทำไมก็ไม่รู้ครับมาสเตอร์
“เรามาลองกันใหม่เถอะนะไคโตะ”อ้อมกอดอันแข็งแก่งกอดจากทางด้านหลังมอบความไออุ่นให้กับตุ๊กตาที่เย็นเชียบ “เธอคือคนสำคัญของฉันนะ”
ดวงหน้างดงามแย้มยิ้มอย่างสว่างไสวที่สุดตราบที่ตนจะทำได้ “ผมจะพยายามครับเพื่อคุณ..มาสเตอร์” ...อามาสเตอร์ผมคือคนสำคัญของคุณจริงๆหรือ เพียงผมคนเดียวเท่านั้นจริงๆหรอครับมาสเตอร์
ทว่าสิ่งที่ผมเคยคิดมาตลอดนั้นมันกลับผิด มาสเตอร์ไม่ได้ใจดีแค่กับผม มาสเตอร์ไม่ได้มองแค่ผม มาสเตอร์ไม่ได้มีคนสำคัญแค่ผมเท่านั้น....อา...มาสเตอร์ทำไม ท่านถึงใจร้ายนักละครับ
“นี่ไคโตะรู้จักกันไว้นะ นี่เมย์โกะเป็นวัคัลลอย์เหมือนกับเธอ ต่อแต่นี้ไปจะมาอยุ่บ้านนี้ด้วย “มือใหย่ที่เคยจับแต่ไหล่ของผมบัดนี้กลับวางลงบนไหล่เล็กอันบอบบางของเด็กสาวทรงสะบึ้มในชุดสีแดงสด เจ้าหล่อนมีหน้าสละสลวยและความงามอย่างที่หญิงสาวควรจะมี สายตาของมาสเตอร์ที่เคยส่องทางสว่างให้แก่ผมคนเดียวนั้น กลับสาดส่องไปยังเธอ เสียงทุ้มที่เคยมอบความอ่อนโยนให้แก่ผมคนเดียวนั้น กลับพุดคุยกับเธอ
“เมย์โกะก็เป็นสมาชิกคนสำคัญเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไคโตะเป็นพี่แล้วดีกับน้องให้มากๆนะ” ราวกับ้าที่ผ่าลงกลางอกอันไร้หัวใจของผม...ในวันนั้น วินาทีนั้นผมก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกอื่นที่ไม่ใช่ความดีใจ มาสเตอร์ครับมาสเตอร์
มาสเตอร์...คุณจะรู้ไหมครับว่าความรู้สึกในตอนนี้ของผมคืออะไรครับ มันเจ็บจังเลยครับ เจ็บจนกับจะหยุดทำงานลงไปเลย...แต่ทว่ามาสเตอร์ในความเจ็บปวดมากมายที่ทิ่มแทงผมนั้นมันกลับมีบางสิ่งบางสิ่งอยู่ด้วยครับ ...ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน คิดว่ามันน่ากลัวมาก รู้สึกแต่เพียงว่ามันลึกล้ำยิ่งกว่าความมืดใดๆ พอคิดถึงความรู้สึกอันนั้นมือของผมมันจะเลื่อนไปหาเธอคนนั้นเองละครับมาสเตอร์
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรครับมาสเตอร์....
“ไคโตะกินไอ้นี่ไปนอนก่อนนะเดี๋ยวฉันจะเทรนเสียงกับเมย์โกะ”เสียงทุ้มที่ไม่ใช่ของผมแต่เพียงคนเดียวอีกแล้วพูดขึ้น มือที่ไม่ใช่เกาะกุมแต่ผมคนเดียวเท่านั้นยื่นไอศรีมถ้วยโปรดมาให้ก่อนที่ประตูห้องที่เคยเป็นที่อาศัยบ่อยๆของผมจะปิดลง
มาสเตอร์ครับ มาสเตอร์ครับ...ผมเจ็บเหลือเกินครับมาสเตอร์ ...ผมร้อนเหลือเกินครับมาสเตอร์ ราวกับว่าผมยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงอันโชติช่วงที่มิมีวันจะดับลง แม้จะกินไอศกรีมไปสักเท่าไร มันก็ไม่ได้ผลเลยมาสเตอร์ ในปากของผมทั้งๆที่จะต้องมีรสหอมหวานของไอศกรีมกลับมีแต่ความขม
ผมทนไม่ไหวแล้วครับมาสเตอร์ .....ยิ่งคุณคุยกับคนอื่นเท่าไร ยิ่งคุณโอบปลอบประโลมกับคนอื่นสักเพียงไร ยิ่งคุณแย้มยิ้มที่ราวกับตะวันให้กับคนอื่นเท่าไร...ผมก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น ...ช่วยด้วยเถอะครับ ผมไม่ไหวอีกแล้ว...ความรู้สึกนี้มันคืออะไร...ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ครับ....เจ็บจังเลยครับมาสเตอร์...เจ็บที่สุดเลยครับ
“ไคโตะเป็นอะไรไปนะ”ชายหนุ่มสีรัตติกาลร้องอุทานอย่างตกใจ เมื่อเขาเทรนเสียงกับตุ๊กตาตัวใหม่เสร็จแล้วหมายจะดื่มน้ำสักแก้วหนึ่งแต่กลับตุ๊กตาตัวเก่าของเขามีหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย นัยน์ตาสีน้ำเงินที่แฝงไว้ด้วยสิเน่หากลับล้นเอ่อไปด้วยหยาดหยดสีพิสุทธิ์ ดวงหน้างดงามที่เคยแย้มยิ้มอย่างน่ารักให้เขาเสมอมากลับแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความโศกเศร้า
ร่างบอบบางหันกลับมามองชายที่ตนยกให้ทั้งห้วงหฤทัยก่อนที่มือเรียวบางจะโผเข้าจับที่อกเสื้อของคนร่างสูงกว่า “มาสเตอร์ครับ...ช่วยด้วย”ร่างเล็กสะอื้นไห้ด้วยความเศร้าอย่างไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี “ทำไงดีครับมาสเตอร์ ไอ้นี่ต้องพังแน่ๆเลย..ไหลไม่หยุดเลย มันคืออะไรมาสเตอร์ครับ”
************************************
เป้นฟิกสั้นๆจบนะคะ แต่ว่าตอนนี้ยังแต่งไม่จบ รออีกช่วงมานะคะ ช่วงนี้แต่งไม่ค่อยออก ทั้งๆที่อยากจะเห็นเลือดแท้ๆเลยแต่ว่าทำไมมันแต่งเลือดไม่ออกน้า
สำหรับใครที่ไม่เคยดูเรื่องนี้อยากบอกว่าวัคคัลลอยคือโปรแกรมเสียงเอาไว้ร้องเพลงได้คะ แต่เราดันไปหลงคาแรกเตอร์มันซะนี่ ฮุฮุ
สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นว่านังไคโตะนี่มันคือใครอยากบอกว่ามันคือวัคคัลลอยตัวแรกคะ เป็นหนุ่มตัวสูงเสียงนุ่มทุ้ม เป็นพี่ชาที่บ็องๆบวมๆสำหรับน้องๆ และเป็นไอติมมาเนียสุดๆ ชื่นชอบไอติมมากๆโดยเพราะฮาเก้นดาช (กินของแพงนะยะ) กิจนท้องเสียไปหลายรอบก็ไม่เคยเข็ด วันใดขาดไอตมวันนั้นไคโตะคงตาย
ส่วนเป็นเป็นรูปคะ (เฟนอารก์นะคะ) คนผมน้ำเงินตาสน้ำเงิน ได้ฉายาว่า ไอ้บ้าผ้าพันคอเคอะ =_= ช่างน่าเศร้าไคโตะ ใครๆก้ชอบรุมแกล้งแก
http://image.dek-d.com/15/666932/14297742
http://image.dek-d.com/15/666932/14297709
http://image.dek-d.com/13/666932/14286538
http://image.dek-d.com/13/666932/14286526
http://image.dek-d.com/13/666932/14286525
http://image.dek-d.com/13/666932/14276590
http://image.dek-d.com/13/666932/14276570
http://image.dek-d.com/13/666932/14276568
http://image.dek-d.com/13/666932/14263136
http://image.dek-d.com/13/666932/14262842
http://image.dek-d.com/13/666932/14262733
มีภาพอีกเพียบเลยคะ (อีนี่ก็บ้าเอาภาพอยู่ได้เหอๆ)
ฟิกนี้มี 2 ตอนคะ
Fic vocaloid
คู่ มาสเตอร์/ไคโตะ
เรท –NC-15 เด็กๆอ่านได้ ตอนแรกจะเอา NC-18 แต่ทว่า เราเป็นพวกภาษาฉ่อยคะ แต่งเรทให้ดุซึ้งปนโศกไม่ได้ ได้แต่รั่ว หื่น ฮา (เวงกาม) อยากจะทำให้มันดูโรแมนติกเลยตัดฉับๆๆๆ ท่าจะเปนการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในตอนนี้ แล้วจะไปพยายามเรียนรู้ให้มากๆคะ
แรงบันดาลใจ-ชอบหนุ่มไอติม 55+
คุณเคยมีความรักไหม?
คุณคิดว่ามันเป็นสิ่งเช่นไรหรือ?
สนุก ขมขื่น โศกเศร้า ดุจใจดวงนี้จะแตกสลายราวกับฝุ่นผง
ไหนคนคนนั้นเคยบอกว่ามันช่างงดงาม
เป็นสิ่งที่คอยค้ำจุนโลกนี้เอาไว้
เขาโกหกงั้นหรือ?
ผมไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รุ้ด้วยว่ามันคืออะไร ผมรู้แต่เพียงว่ามันช่างมืดมิดและไร้ซึ่งสิ่งใด มองไปทางไหนก้มีแต่ความมืดที่ห้อมล้อมตัวเราไปหมด ทั้งเหน็บหนาวและน่าหวาดหวั่น แต่ทว่าในความหวาดกลัวนั้นเองผมได้ยินเสียงใครบางคนเรียกผม เสียงนั้นมันช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน
“เธอจะมากับฉันไหม”เสียงนั้นเอ่ยกับผมเบาๆ มือที่ยื่นมานั้นช่างสว่างเจิดจ้าจนผมต้องหยีตามอง ผมค่อยๆเอื้อมมือไปหาเขา พอเขารับมือของผมรอยยิ้มนั้นก็ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า เขาบีบมือของผมเบาๆแล้วฉุดผมออกมาจากความมืดมิดนั่น
และแล้ว...ผมก็ได้พบแสงสว่าง...และโลกของผม
“ไคโตะ ต่อไปนี้เธอชื่อว่าไคโตะนะ”น้ำเสียงที่อ่อนโยนพุดเช่นนั้นกับผม เมื่อผมลืมตาขึ้นมาจากเศษซากของความมืดมิดผมก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่ดุแล้วน่าจะ 20 ต้นๆ เรือนผมสีนิล นัยน์ตาคมสีรัตติดาล ดวงหน้าหล่อเหลา ร่ายการที่ดูสมส่วนเฉกเช่นบุรุษเพศและสูงกว่าผมมากนัก
“ไคโตะ?”ผมทวนชื่อนั้นเบาๆ ในสักที่ห้วงหฤทัยผมบังเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกมาก่อน ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมกำลังสูบฉีดเลือดแล้วพองโตขึ้น เพราะเขาคนนี้ตั้งชื่อให้กับผมงั้นหรือ
เขายิ้มให้กับผม รอยยิ้มของเขาช่างดุจดวงตะวันที่ชักพาเอาผมถอนตัวไม่ขึ้น มือใหญ่ของเขาประคองร่างกายที่บอบบางกว่ามากของผมขึ้น ผมพยายามลองใช้ขาของตนเริ่มเดิน แต่ทว่าของที่ไม่เคยใช้มาก่อนมันช่างลำบากมากกว่าที่คิด แต่ในยามที่ผมจะล้มก็จะได้มือคู่นี้ประคองตลอด
....ไม่นานนักผมก็ได้รับรู้ว่าคนคนนี้นั้นคือเจ้าชีวิตของผมอย่างไม่มีวันผันแปร... เขาคือมาสเตอร์ของผม
“มาสเตอร์”ผมเอ่ยเรียกเขาเบาๆ อา..นั่นไงพอผมเรียกเขาเขาก็จะหันมาแย้มรอยยิ้มให้กับผมเสมอ
มาสเตอร์..มาสเตอร์...ผมต้องเชื่อฟังเขา ต้องเคราพเขา ต้องทำทุกอย่างตามที่เขาเอ่ย มันเป็นโปรแกรมที่ถูกลงมาในตัวของผม แต่ทว่า มาสเตอร์ ความรู้สึกแปลกๆในอกของผมนี่มันคืออะไรครับ มันจะเกิดทุกครั้งที่เห็นหน้ามาสเตอร์ แล้วพอมาสเตอร์ไม่อยู่ผมก็จะรุ้สึกว่าในใจมันหนาวเหลือเกินมาสเตอร์...มาสเตอร์...มาสเตอร์..สิ่งนี้มันคืออะไรกันครับมาสเตอร์
“นกคานาเรีย~ ลืมเพลงเสียแล้วเราควรจะทำยังไง”เวลาไม่นานผมก็รับรู้ว่าตัวตนของผมนั้นมีไว้เพื่อร้องเพลง ผมคือสิ่งที่เรียกว่าวอลคัลลอย์ เป็นตุ๊กตาคล้ายมนุษย์ที่มีเอาไว้ร้องเพลงขับกล่อมเหล่าเจ้านาย แต่ทว่าเสียงของผมนั้นมันไม่ได้ไพเราะ “จะเอาไปฝังที่พุ่มไม้ดีไหม ไม่ดี ไม่ดี เราทำแบบนั้นไม่ดะ”
“ไคโตะ! ร้องพลงผิดคีย์อีกแล้วนะเรา”
“ขอโทษครับมาสเตอร์” นัยน์ตาสีน้ำเงินเฉกเช่นเดียวกับเรือนผมหรี่ลงด้วยความรุ้สึกผิด ร่างบอบบางภายใต้ชุดคลุมยาวสีขาวสลับน้ำเงินดูเข้าได้อย่างเหมาะเจาะกับความงดงามแห่งห้วงทะเล เจ้าตัวช้อนใบหน้านวลงามที่ตราตรึงใจขึ้นมามองมาสเตอร์ของตนที่ส่งยิ้มอย่างระอาให้ มือใหญ่จากผู้ชายคนนั้นส่งเข้ามาประคองใบหน้าอันเศร้าสร้อย
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันนะไม่ได้ว่าเธอผิดหรอกนะ กินไอ้นี่ไหม”นัยน์ตาสีนิลยิ้มจนหยี เขาช้อนร่างของวอลคัลลอย์ของตนขึ้นมาวางบนตัก พร้อมส่งไอศรีมฮาเก้นดาชถ้วยเล็กให้กับร่างเล็กที่ยิ้มร่ารับมัน “ชอบไหมไคโตะ”เสียงอ่อนโยนถูกส่งให้คนในอ้อมกอดอีกครั้ง ไคโตะรีบพยักหน้ารัว มือใหญ่ถูกวางลงบนหัวสีน้ำเงินเป็นประกายของตุ๊กตาแล้วยีมันจนเสียยุ่ง “ชอบจังเลยนะไอ้นี่เนี่ย”
“ก็เพราะว่ามันหวานนะฮะ”...เพราะว่ามันคือสิ่งแรกที่มาสเตอร์ยื่นมาให้แก่ผม มันคือของกินชิ้นแรกที่มาสเตอร์ป้อนให้ผม มาสเตอร์บอกกับผมว่าสิ่งนี้อร่อย เพราะนั้นผมจะเชื่อครับมาสเตอร์
มาสเตอร์...มาสเตอร์...มาสเตอร์ช่างใจดีกับผมเสียเหลือเกิน ทุกครั้งที่มาสเตอร์มาเตะผม ผมรุ้สึกว่ามันร้อนมากเสียจนต้องทานไอศกรีมเพื่อกลบไอร้อนนั้นเลยครับมาสเตอร์ แต่ผมกลับคิดว่าความร้อนนั้นมันชวนให้รุ้สึกดี ทำไมก็ไม่รู้ครับมาสเตอร์
“เรามาลองกันใหม่เถอะนะไคโตะ”อ้อมกอดอันแข็งแก่งกอดจากทางด้านหลังมอบความไออุ่นให้กับตุ๊กตาที่เย็นเชียบ “เธอคือคนสำคัญของฉันนะ”
ดวงหน้างดงามแย้มยิ้มอย่างสว่างไสวที่สุดตราบที่ตนจะทำได้ “ผมจะพยายามครับเพื่อคุณ..มาสเตอร์” ...อามาสเตอร์ผมคือคนสำคัญของคุณจริงๆหรือ เพียงผมคนเดียวเท่านั้นจริงๆหรอครับมาสเตอร์
ทว่าสิ่งที่ผมเคยคิดมาตลอดนั้นมันกลับผิด มาสเตอร์ไม่ได้ใจดีแค่กับผม มาสเตอร์ไม่ได้มองแค่ผม มาสเตอร์ไม่ได้มีคนสำคัญแค่ผมเท่านั้น....อา...มาสเตอร์ทำไม ท่านถึงใจร้ายนักละครับ
“นี่ไคโตะรู้จักกันไว้นะ นี่เมย์โกะเป็นวัคัลลอย์เหมือนกับเธอ ต่อแต่นี้ไปจะมาอยุ่บ้านนี้ด้วย “มือใหย่ที่เคยจับแต่ไหล่ของผมบัดนี้กลับวางลงบนไหล่เล็กอันบอบบางของเด็กสาวทรงสะบึ้มในชุดสีแดงสด เจ้าหล่อนมีหน้าสละสลวยและความงามอย่างที่หญิงสาวควรจะมี สายตาของมาสเตอร์ที่เคยส่องทางสว่างให้แก่ผมคนเดียวนั้น กลับสาดส่องไปยังเธอ เสียงทุ้มที่เคยมอบความอ่อนโยนให้แก่ผมคนเดียวนั้น กลับพุดคุยกับเธอ
“เมย์โกะก็เป็นสมาชิกคนสำคัญเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไคโตะเป็นพี่แล้วดีกับน้องให้มากๆนะ” ราวกับ้าที่ผ่าลงกลางอกอันไร้หัวใจของผม...ในวันนั้น วินาทีนั้นผมก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกอื่นที่ไม่ใช่ความดีใจ มาสเตอร์ครับมาสเตอร์
มาสเตอร์...คุณจะรู้ไหมครับว่าความรู้สึกในตอนนี้ของผมคืออะไรครับ มันเจ็บจังเลยครับ เจ็บจนกับจะหยุดทำงานลงไปเลย...แต่ทว่ามาสเตอร์ในความเจ็บปวดมากมายที่ทิ่มแทงผมนั้นมันกลับมีบางสิ่งบางสิ่งอยู่ด้วยครับ ...ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน คิดว่ามันน่ากลัวมาก รู้สึกแต่เพียงว่ามันลึกล้ำยิ่งกว่าความมืดใดๆ พอคิดถึงความรู้สึกอันนั้นมือของผมมันจะเลื่อนไปหาเธอคนนั้นเองละครับมาสเตอร์
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรครับมาสเตอร์....
“ไคโตะกินไอ้นี่ไปนอนก่อนนะเดี๋ยวฉันจะเทรนเสียงกับเมย์โกะ”เสียงทุ้มที่ไม่ใช่ของผมแต่เพียงคนเดียวอีกแล้วพูดขึ้น มือที่ไม่ใช่เกาะกุมแต่ผมคนเดียวเท่านั้นยื่นไอศรีมถ้วยโปรดมาให้ก่อนที่ประตูห้องที่เคยเป็นที่อาศัยบ่อยๆของผมจะปิดลง
มาสเตอร์ครับ มาสเตอร์ครับ...ผมเจ็บเหลือเกินครับมาสเตอร์ ...ผมร้อนเหลือเกินครับมาสเตอร์ ราวกับว่าผมยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงอันโชติช่วงที่มิมีวันจะดับลง แม้จะกินไอศกรีมไปสักเท่าไร มันก็ไม่ได้ผลเลยมาสเตอร์ ในปากของผมทั้งๆที่จะต้องมีรสหอมหวานของไอศกรีมกลับมีแต่ความขม
ผมทนไม่ไหวแล้วครับมาสเตอร์ .....ยิ่งคุณคุยกับคนอื่นเท่าไร ยิ่งคุณโอบปลอบประโลมกับคนอื่นสักเพียงไร ยิ่งคุณแย้มยิ้มที่ราวกับตะวันให้กับคนอื่นเท่าไร...ผมก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น ...ช่วยด้วยเถอะครับ ผมไม่ไหวอีกแล้ว...ความรู้สึกนี้มันคืออะไร...ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ครับ....เจ็บจังเลยครับมาสเตอร์...เจ็บที่สุดเลยครับ
“ไคโตะเป็นอะไรไปนะ”ชายหนุ่มสีรัตติกาลร้องอุทานอย่างตกใจ เมื่อเขาเทรนเสียงกับตุ๊กตาตัวใหม่เสร็จแล้วหมายจะดื่มน้ำสักแก้วหนึ่งแต่กลับตุ๊กตาตัวเก่าของเขามีหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย นัยน์ตาสีน้ำเงินที่แฝงไว้ด้วยสิเน่หากลับล้นเอ่อไปด้วยหยาดหยดสีพิสุทธิ์ ดวงหน้างดงามที่เคยแย้มยิ้มอย่างน่ารักให้เขาเสมอมากลับแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความโศกเศร้า
ร่างบอบบางหันกลับมามองชายที่ตนยกให้ทั้งห้วงหฤทัยก่อนที่มือเรียวบางจะโผเข้าจับที่อกเสื้อของคนร่างสูงกว่า “มาสเตอร์ครับ...ช่วยด้วย”ร่างเล็กสะอื้นไห้ด้วยความเศร้าอย่างไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี “ทำไงดีครับมาสเตอร์ ไอ้นี่ต้องพังแน่ๆเลย..ไหลไม่หยุดเลย มันคืออะไรมาสเตอร์ครับ”
************************************
เป้นฟิกสั้นๆจบนะคะ แต่ว่าตอนนี้ยังแต่งไม่จบ รออีกช่วงมานะคะ ช่วงนี้แต่งไม่ค่อยออก ทั้งๆที่อยากจะเห็นเลือดแท้ๆเลยแต่ว่าทำไมมันแต่งเลือดไม่ออกน้า
สำหรับใครที่ไม่เคยดูเรื่องนี้อยากบอกว่าวัคคัลลอยคือโปรแกรมเสียงเอาไว้ร้องเพลงได้คะ แต่เราดันไปหลงคาแรกเตอร์มันซะนี่ ฮุฮุ
สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นว่านังไคโตะนี่มันคือใครอยากบอกว่ามันคือวัคคัลลอยตัวแรกคะ เป็นหนุ่มตัวสูงเสียงนุ่มทุ้ม เป็นพี่ชาที่บ็องๆบวมๆสำหรับน้องๆ และเป็นไอติมมาเนียสุดๆ ชื่นชอบไอติมมากๆโดยเพราะฮาเก้นดาช (กินของแพงนะยะ) กิจนท้องเสียไปหลายรอบก็ไม่เคยเข็ด วันใดขาดไอตมวันนั้นไคโตะคงตาย
ส่วนเป็นเป็นรูปคะ (เฟนอารก์นะคะ) คนผมน้ำเงินตาสน้ำเงิน ได้ฉายาว่า ไอ้บ้าผ้าพันคอเคอะ =_= ช่างน่าเศร้าไคโตะ ใครๆก้ชอบรุมแกล้งแก
http://image.dek-d.com/15/666932/14297742
http://image.dek-d.com/15/666932/14297709
http://image.dek-d.com/13/666932/14286538
http://image.dek-d.com/13/666932/14286526
http://image.dek-d.com/13/666932/14286525
http://image.dek-d.com/13/666932/14276590
http://image.dek-d.com/13/666932/14276570
http://image.dek-d.com/13/666932/14276568
http://image.dek-d.com/13/666932/14263136
http://image.dek-d.com/13/666932/14262842
http://image.dek-d.com/13/666932/14262733
มีภาพอีกเพียบเลยคะ (อีนี่ก็บ้าเอาภาพอยู่ได้เหอๆ)
ฟิกนี้มี 2 ตอนคะ
#1 By love27xx on 2009-01-02 01:38