แค่อยากประชาสัมพัธ์ (อยากให้อ่านคะ)
posted on 02 Apr 2009 12:37 by clover74321 in Fic
ชีวิตนี้มีค่าเท่าใดกัน?...จักหนักแน่นราวขุนเขา หรือเบานุ่มราวขนนก...สิ่งใดกันที่จักกำหนดความหนักเบาของชีวิตไม่ใช่ว่า..ชีวิตของเราเท่าเทียมกันนั้นหรือ?...โลกนี้ช่างไร้ความยุติธรรมยิ่งนัก...
..
...
ท่ามกลางความรุ่มร้อนของไอแดดและควันเขม่าของท่อไอเสียรถยนต์ ฉันเดินไปเรื่อยๆแม้ว่ามันจัดเหน็ดเหนื่อยเพียงไร แม้ว่าขาของฉันมันจะมิอาจจะฝืนทนได้แล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ
.
ฉันทำของหายไป....สิ่งนั้นเป็นดุจดั่งแก้วตาดวงใจ..เปรียบประดุจชีวิตทั้งชีวีของฉัน....เป็นดั่งแสงสว่างอันรำไรในยามที่อยู่ในม่านหมอก แต่ไม่ว่าจะทำเช่นไร ...ฉันก็หามันไม่เจอเสียที...ได้โปรดเถอะก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายนี้จะลาลับไป ....พระเจ้าแห่งโลกอันโหดร้ายได้โปรดเถิด ...โปรดบันดาลให้มันเจอเขาแม้เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความตาย...
.
กาลครั้งหนึ่งท่ามกลางวังเวแห่งความโหดร้ายอันตรอมตรม หญิงสาวนางหนึ่งผู้อยู่ในจุดอับจนแห่งชีวาพลันรับรู้ถึงแสงวันใหม่ของชีวิตของเธอ
......
เธอท้อง! ..ท้องโดยไม่มีพ่อ บางทีอาจจะไม่มีแม้แต่การยินยอม ในชีวิตที่อาทิตย์หนึ่งไม่มีอะไรตกถึงท้อง ทว่า แม้จะเป็นเช่นนั้น เธอกลับดีใจ มิได้วิตกยังความยากลำบากที่จักตามมา มิได้กังวลกับความยุ่งยากที่อาจทำให้ตนเองตายได้ ณ วินาทีนี้ มีเพียงความห่วงหาอาวรณ์ รอคอยวันเวลาที่ทารกน้อยๆนั้นจะลืมตาดูโลกในวันข้างหน้าเท่านั้น เธอตัดสินใจแล้ว ... ว่าแม้จะต้องลำบากเพียงไร เธอก็จะไม่มีวันทิ้งลูกน้อยของเธอ
.
เธอต้องกล้าแข็งขึ้น ต้องเข้มแข็งขึ้น เพื่อที่จะปกปักษ์ยังลูกน้อยด้วยตนเอง....แม้บางวันจะไม่มีแม้เศษอาหารตกถึงท้องแต่กระนั้นเธอก็ยังมีชีวิตอยู่ เพื่ออีกหลายชีวิตที่จะได้กำเนิดในตัวตนของเธอ
.
และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่อีกชีวิตหนึ่งจะได้ลืมตามองยังโลกใบใหม่ วันที่เธอนั้นรอคอยมานานแสนนาน วันที่ลูกน้อยของเธอจะได้คลอดออกมา
...
ท่ามกลางสายลมพัดผาเอาม่านน้ำฝนไหลชโลมกายให้เปียกปอน เสียงดังอึ้ออึงแต่กระนั้นเสียงร้องบ่งบอกความหิวโหยของลูกน้อยก็ชักพาสติของเธอได้เป็นอย่างดี ...ความสุข...ใช่นี้หรือเปล่านะที่มันก่อเกิดขึ้นมา...ตัวของเธอที่พักอาศัยตามข้างถนน ไร้ซึ่งชาติตระกูลและทรัพย์สินมีค่าใดๆ อีกทั้งความพิการยังมารบกวนกายา แต่ถึงเช่นนั้น ในตอนนี้เธอได้มีสินทรัพย์อันมีค่าที่สุดในโลกแล้ว เหล่าลูกน้อยของเธอร้องด้วยความหิวโหย เออยากร่ำไห้เพราะเธอเองก็มิมีสิ่งใดให้ลูกยากินได้นอกจากน้ำนมของแม่ที่ไม่มีอาหารกินเท่านั้นเอง
.
ที่เขากล่ากันไว้ว่า ..ความสุขมันไม่จีรังนั้นช่างเหมาะสมเสียนี่กระไร....
...
ตัวตนอันลางเรือนที่ไม่เป็นที่สนใจของผู้คนของเธอกลับถูกจับตามองขึ้นมาโดยพลัน เหล่ามนุษย์ที่น่าชิงชังกลับค่อยๆมาพรากสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตที่สุดของเธอไป เธอพยายามพาลูกหนี คนแล้วคนเล่า หากแม้แว้งกัดก็กลับโดนรุมทำร้ายอย่างทารุณ มนุษย์ใจร้ายเหล่านั้นกำลังลักพาตัวลูกของเธอไป ตัวแล้วตัวเล่า เธอวิ่งหนีทั้งน้ำตา หวังเพียงปกป้องให้ได้แม้สักตัวก็ยังดี ยิ่งไปเท่าใด กลิ่นของลูกเธอก็จางหายไปเท่านั้นกลับแทนที่ด้วยกลิ่นของเหล่าสิ่งมีชีวิตอันประเสริฐนามว่ามนุษย์เพียงเท่านั้นเอง
.
หญิงสาวหนีเท่าที่ขาพิการของเธอนั้นจะทำได้ เธอเหลือเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้นลูกน้อยที่คาบหนีมาได้เหลือเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น สมบัติของเธอ ความเสียใจของเธอ ทำไมกันถึงมิมีใครได้รับรู้
...
เลียยังกายาของลูกน้อยที่เหลือเพียงคนเดียว สมบัติเพียงชิ้นเดียวของเธอที่เธอคิดว่าจักได้อยู่ร่วมกันไปโดยตลอด ในชีวิตที่ผ่านการกระทำอันโหดร้ายของเธอนั้นมีเพียงความสุขนี้นั้น กระนั้นฟ้าก็ยังบันดานกลั่งแกล้งเธอ สับติอันมีค่าที่สุดในชีวิตของเธอกลับโดนกลุ่มเด็กๆมาอุ้มไปเล่น เธอพยายามจะนำของเธอคืนแต่กลับโดนหาว่าเป็นตัวอันตราย
.
ไม่นะ! ...ไม่นะ!..กลิ่นของลูกเธอกำลังจะหายไป ..ไม่นะ
.
น้ำตาที่มิอาจรินไหล ความโศกเศร้าที่มิเคยมีมนุษย์ผู้ใดจะสนใจ หากเป็นสัตว์ประเสริฐการถูกพรากยังลูกน้อยนั้นมันโหดร้ายแต่กลับเธอเล่า การถูกพรากลูกเป็นเพียงแค่เรื่องน่าขำ ..ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย...ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี...โลกของนั้นมันเป็นเช่นนี้เองหรือ!
...
ขาทั้งสองข้างของเธอเดินไปตามท้องถนนยามที่กลิ่นของลูกของเธอได้จากไป เฝ้าตามหาเพียงลูกน้อยของเธอ มิได้สังเกตยังเด็กน้อยที่เดินตามหลังของเธอมาเรื่อยๆ เพราะเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเธอ
.
...อยู่ไหน...อยู่ไหน...ลูกของฉัน
.
นัยน์ตากลมใสกับขาเล็กๆที่ยังเดินไม่ค่อยคล่องวิ่งตามแม่ของตนอย่างรวดเร็วเขาไม่เข้าใจเลย แม่ที่คอยปกป้อง แม่ที่แสนจะใจดีกับเขาทำไมกัน เพียงแค่เขาถูกมนุษย์อุ้ม ถูกมนุษย์นำไปเล่น แม่ถึงได้ทำราวกับว่าเขาเป็นคนอื่น ทำราวกับว่าเขาไม่ใช่ลูกของแม่อีกต่อไปแล้ว
.
..นี่แม่ฮะจะไปไหนหรอ...นี่แม่ฮะทำไมถึงไม่มองผมละ...นี่แม่ฮะ..ทำไมต้องรีบเดินขนาดนั้น....ผมอยู่นี่ไงแม่...หันมามองผมหน่อยเถอะ...ผมรักแม่นะ....
.
ได้โปรดมองเห็นผมเป็นลูกของแม่ทีเถอะครับ...
.
เปรี้ยง! เสียงลั่นท่ามกลางถนนที่จอแจก ทั้งๆที่รถยนต์คันหรูเพิ่งชนสิ่งมีชีวิตเข้าไปเต็มที่ แต่กระนั้นกลับสถบเสียว่าต้องกลับไปทำความสะอาดรถ ท่ามกลางผุ้คนที่เดินขวักไขว่ไม่มีแม้สักคนที่จะหยุดยืนมอง เรือนร่างโชกเลือกของเด็กน้อยรวบรินในห้วงลมหายใจสุดท้าย
.
ชีวิตของเขามันไร้ค่า...ชีวิตของเขามันเป้นได้เพียงของเล่นเท่านั้น...ศพของเขาเป็นเพียงแค่ของเกะกะบนท้องถนน...แล้วชีวิตนี้ฟ้าจักบันดานให้เขาเกิดมาทำไมกัน
...
ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำพร้อมคราบเลือดมองไปยังแผ่นหลังของผู้เป็นแม่เป็นครั้งสุดท้าย เจ้าหล่อนยังคงเดินต่อไปราวกับ สิ่งมีชีวิตที่เมื่อก็ถูกชนจนใกล้ตายมิใช่ลูกของเธอ
.
แม่..ครับ...ได้โปรดเถอะ...มองเห็นผมบ้าง...
.
ชีวิตสุดท้ายของเด็กน้อยได้ถูกพรากไปเสียแล้ว ชีวีตสุดท้ายของสมบัติเพียงหนึ่งเดียวของหญิงสาวได้หายลับราวกับสายลม สุดท้ายแล้วนั้นชีวิของสิ่งที่ไม่ใช่สัตว์ประเสริฐมันก็เป็นแค่ของเล่นเท่านั้นเองสินะ
...
ในมุมหนึ่งของถนนยามราตรี เธอยังคงเดินต่อไป การตามหาที่ไม่มีที่สิ้นสุด แต่เธอนั้นคงมิได้มีวันรู้ ที่ตอนแรกที่เธอถูกพรากลูกไป เด็กมนุษย์ผู้แสนใจร้ายนำลูกเธอเป็นของเล่นจนช้ำมือตาย ในอีกมุมหนึ่งของถนนลูกอีกสามคนของเธอถูกเธอทอดทิ้งเพราะมิได้กลิ่นของเขาอีกแล้วหิวโหยอดตายเป็นอาหารแมลงวัน ลูกคนสุดท้ายของเธอถูกรถชนตายเพราะเดินตามเธอมิทัน
.
ชีวิตหนึ่งก่อเกิดให้อีกหลายชีวิตได้เกิดขึ้นมา มันเหมือนจะเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจ แต่ทว่า เพียงเพราะพวกเขาเหล่านั้นมิใช่สัตว์ประเสริฐ ชีวิตของพวกเขาถึงเป็นเพียงของเล่นของมนุษย์เท่านั้นเองหากชีวิตมนุษย์หนักดังขุนเขาชีวิตของพวกเขาก็เป็นเพียงแค่ใยสังเคราะห์ที่ไร้ค่า อะไรละคือสิ่งกำหนดอะไรละคือสิ่งลิขิตสุดท้ายแล้วคำว่าชีวิตมันก็น่าหัวร่อสิ้นดี
...
ลืมตาพียงไม่กี่ราตรี กลับจากจรกลับไปลับยังภูมินรก
รู้สึกมีค่าไม่กี่ทิวา กลับสูญหายมลายพลัน
ทุกสิ่งไม่จีรัง ทุกสิ่งไม่ไร้ค่าแต่กระนั้นมนุษย์ก็กลับทำให้มันไร้ค่าสิ้นดี
...
...ลูกของฉันไปอยู่ที่ไหนนะ.....
สุดท้ายแล้วเธอก็ยังคงตามหาไปโดยมิได้รู้ถึงความจากจรของลูก
ฟิกนี้เป็นฟิกประชาสัมพันธ์คะ ฟิกนี้แต่งโดยอิงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆจากข้างถนนสดๆร้อนๆจะมาประชาสัมพันธ์ว่า หากเจอลูกหมา แมว ยังเด็กๆ กรุณาอย่าเอามาอุ้มเล่นนะคะ คืนให้แม่มันไปเถอะคะ เพราะหากติดกลิ่นมนุษย์แล้ว แม่หมา/แมวเหล่านั้นจะคิดว่านี่ไม่ใช่ลูกของตนเองอีกต่อไปแล้ว มันจะทิ้งลูกนะคะ ทิ้งให้ตายอย่างอนาจเลยละคะ มีกี่ตัวก็ทิ้งหมดเห็นสดๆร้อนๆแม่หมาพยายามคาบลูกหนีคนที่มาเล่นลูกมัน ส่วนลูกที่โดนเล่นบางตัวช้ำมือตาย เคยได้ยินไหมคะว่าเวลาโดนจับมากๆสัตว์มันช้ำมือตาย บางตัวอดตาย เพราะโดนแม่ทิ้ง บางตัวถูกรถชนตายเพราะพยายามเดินตามแม่เพราะแม่ไม่สนใจ ไม่ใช่ความผิดของแม่หมาคะที่ทิ้งลูก สัตว์ถึงแม้จะไม่ใช่สัตว์ประเสริฐแต่พวกนี้รักลูกตัวเองมากนะคะ ไม่ทิ้งลูก เว้นแต่จะไม่ใช่ลูกมันแล้วเท่านั้นเองไม่อยากเห็นตายอีกแล้วละคะ ใจดีให้ข้างน้ำมันได้คะแต่ว่าอย่าเอาลูกมันมาเล่นมากๆเลยนะคะ ถ้าสัตว์มันพูดได้มันคงอยากจะบอกเราว่าคืนลูกให้มันเถอะละมั้งคะเราเองถ้าเจอก็ตามเก็บลูกที่โดนทิ้งเหมือนกันคะ แต่ว่าเราเองก็ได้แค่ 3 ตัวเท่านั้นคะ สุนัขตัวเก่าที่ตายไปก็มาจากข้างถนนเช่นเดียวกัน ฟิกนี้แต่งสด 15 นาทีคะ เนื่องจากไปเจอบ่อยมาก บ่อยจนทนไม่ไหวขอแต่งระบายสักนิด (ถึงอาจจะโดนถีบมาว่าไปยุ่งอะไรกับหมามันก็เถอะ)
ปล.ขอแอบคงไว้สักวัน 2 วันนะคะ อยากประชาสัมพันธ์จริงๆคะ
มนุษย์เรานี่ช่างแสนทำบาปไม่รู้ตัวกันจริง
(ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบเล่นลูกแมว...แต่ตอนที่แม่มันทิ้งลูกแล้วนะ...)
#1 By -:-Rin-Ray Nightray-:- on 2009-04-02 13:12