~: [V] i O l e T- M o O [N] :~

Fic Hatalia

คู่ หึหึ คู่แปลกพิสดารคาดว่ายังไม่มีคนเขียนฟิกเป็นแน่แท้คะ

R-PG เพราะคนแต่งไม่ว่าง

You are my sunflower

                        หนาว.... หนาวเหน็บเหลือเกิน ....ทุ่งหิมะสีขาวโพลน....ช่างเงียบสงบงดงาม...และแสนอ้างว้างเหลือเกิน

 

                “คะคุณอีวาน”เสียงน่ารักร้องลั่นด้วยความหวาดหวั่นด้วยรู้ดีว่าคนผู้นี้กำอำนาจและยิ่งใหญ่เพียงไร เด็กหนุ่มผู้ตกเป็นเพียงเมืองขึ้นเล็กๆเฉกเช่นเขาทำได้เพียงแค่คอยเอาอกใจคนผู้นี้เท่านั้น “จะไปไหนคะ..ครับ”

 

                “ผมว่าจะไปฆ่าคนเล่นละลัตเวีย”ร่างสูงโปร่งที่ถูกครอบคลุมไปด้วยอาภรณ์แสนหนาแย้มยิ้มที่มิว่าผู้ใดเห็นต้องชื่นใจแต่หากสำหรับคนที่รู้แจ้งเท่านั้นจึงจะรู้ว่ามันน่าหวาดหวั่นมากขนาดไหน

 

                “กริ๊ดดดดดดดดด ยกโทษให้ผมด้วยคร๊าบบบบ”

 

                        มหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่และทรงอำนาจ...รัสเซีย... ด้วยความเข้มแข็งของนายพลแห่งฤดูหนาวที่จะมาช่วยในทุกคราที่ร่างตรงหน้าทำสงคราม และอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลทำให้ยากนักที่จะมีคนคิดจะลองทาบรัศมีกับเขา..

 

                ยิ่งใหญ่...ทรงอำนาจ...หากแต่ว่า...ไม่มีเลย...ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะยืนอยู่ข้างๆ...หิมะที่แสนน่ารังเกียดนี่คอยปกปักษ์ร่างกายนี้มายาวนาน ....ความหนาวเหน็บที่แช่แข็งศัตรูและโอบอุ้ม...แต่ทว่ามันทำให้ผมต้องโดดเดี่ยวอ้างว้าง ...

 

                ความฝันบางครั้งมันก็ช่างยากเย็นเหลือเกินแม้มันจะเป็นแค่ความฝันเล็กๆก็ตามที

 

                จะมีไหมนะสักวัน...สักวันที่จะได้อยู่ในที่อบอุ่นไม่เหน็บหนาว...มีดอกทานตะวันห้อมล้อมเต็มไปหมดและ....มีคนเพียงสักคนที่คอยกุมมือเอาไว้

 

                “อ้าว หิมะนี่นา”เครื่องหน้าอันแทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบแหงนหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นที่มากระทบยังตัวตน เรือนผมสีทองอร่ามราวกับทุ่งตะวันที่วาดฝันพลิ้วไหวน้อยๆ ดวงตาเรียวคมประดับด้วยขนตางอนสีม่วงชวนหลงใหลแต่หากแฝงความสุดจะหยั่งถึงหรี่ลง ริมฝีปากแย้มยิ้มราวกับจะเย้ยหยันตนเอง “ผมหนาวจัง.....”

 

                “เฮ้ถ้านายหนาวขนาดนั้นจะแวะพักบ้านฉันก่อนไหม”เสียงทักจากด้านหลังทำให้ร่างโปร่งหันขวับไปแทบจะในทันที แค่เขาเผลอเหม่อลอยก็ทำให้มีคนมาอยู่ด้านหลังได้เชียวหรือ ท่าทางเขาจะยังต้องฝึกอีกไกล...อย่างน้อยก็ให้เท่าเบล่าก็ยังดี  ...

 

                สีเงิน...สีเงินของหิมะหากทว่าสิ่งนี้กลับอบอุ่นยิ่งนักยามที่มือของสิ่งนี้เอื้อมมมาเตะตัวเขาเบาๆ “แกจะยืนเหม่อทำบ้าอะไรอีกวะ ท่านกิลผู้นี้เอ่ยปากชวนพวกไพร่สามาณ์เชียวนะเว้ย”

 

                นอกจากจะปากเสียแล้วก็ยังโง่อีกต่างหาก ...มิน่าละเยอรมันถึงได้ลำบากอยู่ทุกวัน

 

                แต่บางทีความโง่มันก็ไม่เลวหรอกนะ.....

 

                “หึหึ คุณปรัสเซียจะชวนผมไปเที่ยวบ้านหรอครับเนี่ย”แย้มยิ้มให้กับอีกฝ่ายที่อยู่ๆก็หน้าขึ้นสีขึ้นมาซะงั้น ร่างโปร่งเดินเข้าไปใกล้สีเงินนั้นก่อนที่จะคล้องแขนเข้าไป “ระวังน้า..ผมจะจับกินเอา”

 

                กิลยิ้มเหยียดขึ้นก่อนที่จะชะโงกใบหน้าจนแทบจะจรดริมฝีปากกัน “ก็ลองดูสิว่าฉันจะหินนายหรือนายจะกินฉัน”

 

                เกลียด....ผมเกลียดสีเงินกับความหนาว...ทำไมตอนนี้ผมถึงต้องมาเจอทั้งสองอย่างพร้อมกันแบบนี้นะ...

 

                “เฮ้นั่นนายจะไปไหนนะ”เขาร้องขึ้นเมื่อผมทำท่าจะเดินจากไปโดยไม่สนใจเขามืออันแสนอบอุ่นนั่นฉวยเอาข้อมือผมก่อนที่จะออกแรงบังคับลากไปในทิศทางที่เขาต้องการ

 

                อุ่นจัง...ทำไมถึงได้ต่างกันขนาดนี้ละ ....ผมนะหนาวอยู่เสมอเลย...ไม่ว่าจะตอนไหนก็ยังคงรู้สึกเหน็บหนาวอยู่เสมอ...ทำไมละ ...ทำไมขี้โกงจัง

 

                “นี่นายจะบ้าหรอไง ทำไมถึงปล่อยให้ฉันลากมาได้ฮะ” มาถึงปุ๊ปเขาก็บ่นผมปั๊ป ...ผมคิดว่าคนที่บ้านะเขามากกว่าก็เขาเป็นคนลากผมมาไม่ใช่หรอ

 

                หิมะ...หิมะ...โปรยปรายลงมาอีกแล้ว...หนาวจังเลย....ทำไมถึงไม่มีคนอยู่ข้างผมบ้างเลยนะ...

 

                “นี่แกเป็นอะไร อยู่ๆก็เงียบไม่ทำท่าน่าขนลุก ไม่หัวเราะหลอนๆใส่ฉัน ไม่ยิ้มโมเอะแต่แอบถือซัลว่าคอยดักหัวอีกละ”ชายหนุ่มผู้ถืออำนาจแห่งปรัสเซียจับจ้องยังร่างโปร่งที่วันนี้ดูผิดปกติ แม่เพียงแค่ชั่ววูบเดียวความปกตินั้นก็หายไปทิ้งไว้แล้วรอยยิ้มอันน่ารัก...รอยยิ้มแสนจอมปลอม

 

                “ผมก็แค่คิดว่าหนาวจังเลยละ”

 

                ปรัสเซียถอนหายใจอย่างโล่งอกเขานึกว่ารัสเซียจอมแสนสันผู้นี้กำลังวางแผนจะฆ่าโฉดเขาหมกบ้านโทษฐานบังอาจเอามือไปแตะต้องของสูงส่งเฉกเช่นตัวตนของอีวานบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจของจอมพลแห่งฤดูหนาวผู้นี้เสียอีก  “มานี่สิมาผิงไฟไหม”

 

                ถ้ากิลแห่งปรัสเซียผู้นี้ตาไม่ฝาดไปเพราะแสงสว่างจากเตาผิงภายในห้องแล้วละก็ ก็อาจจะเป็นเพราะเขาอาจจะโดนผีหลอกก็เป็นได้ ...รัสเซียผู้น่าเกรงขามและจับต้องยากผู้นี้กลับยิ้ม..ใ.ช่ยิ้มแต่หากมันไม่ใช่รอยยิ้มเช่นทุกทีแต่เพียงแค่มันราวกับจะสะอื้อไห้ด้วยใบหน้าแย้มยิ้มเท่านั้นเอง...

 

                ที่เขาว่ากันว่าความโศกเศร้าของบุฝางามย่อมทำให้จิตใจของชายชาตินักรบผู้กล้าแกร่งยอมสยบและหวั่นไหวได้ทุกครานี่คงจะไม่เป็นคำพูดที่เกินเลยไปเลยแม้สักนิดเดียว

 

                “ไม่เอาละ..ยังไงก็หนาวอยู่ดี”

 

                “ถ้างั้นก็ทำแบบนี้สิ”ถึงแม้จะยังไม่เข้าในเรื่องหลายๆเรื่องแต่ตอนนี้ได้พักรบมาบ้างก็ไม่เลวนัก..มือใหญ่คว้าเอาอีกฝ่ายเข้ามากอดเอาไว้ก่อนจะบังคับให้นั่งบนตักตนเองแล้วสวมกอดจากด้านหลังหน้าเตาผิง ใบหน้าที่เคยดีแต่ทำบ้าๆบอๆมาวันนี้ไม่รู้ทำไมมันแดงขนาดนี้ได้ “เฮ้ย!หายหนาวยังวะเนี่ย”

 

                อืม...อุ่นเกินขาดเฮะ...ทำไมกันนะแค่คนคนเดียวกลับให้ความอบอุ่นได้ถึงขนาดนี้เลยหรอ....

 

                ร่างในอ้อมกอดหลับตาพริ้มเผลอนึกย้อนถึงตนเองในวันเยาว์ ...วัยเยาว์ที่แสนโหดร้ายและน่าหดหู่..ตนเองที่ไม่แข็งแกร่งพอทำให้ซากศพเพิ่มพูลมากขึ้นทุกครั้ง...ตนเองที่ร้องไห้ทำให้ไม่เหลือสิ่งใดอีกแล้ว...อุตส่าห์แข็งแกร่งขึ้นมาขนาดนี้แล้วแท้ๆ...อุตส่าห์ยิ่งใหญ่จนไม่ว่าใครๆก็หันมามองแล้วแท้ๆ...แต่ทำไม...ทำไม...ทำไมไม่มีใครรักผมบ้างเลยละ...

 

                ดวงตาสีอเมทิศลืมขึ้นก่อนที่จะช้อนใบหน้าสบเข้ากับไอ้บ้าที่พล่ามไม่หยุด เขายิ้ม...ใช่ยิ้ม...ยิ้มให้ด้วยหัวใจที่แท้จริง...จิตใจที่ว่างเปล่าและอ้างว้างยิ่งนัก

 

                ชายปากมากที่เคยเห่ากลับหยุดเห่าได้โดยไม่โดนทุบหรือโดนว่ากลับ กิลกระชับวงกอดให้แน่นขึ้น เขารู้ตัวดี...บางทีเขาอาจจะทำอะไรไม่ได้เลยก็ได้...

 

                “กิล...”

 

                เสียงนั้นช่างบางเบาจนทำให้ปรัสเซียต้องโน้มลงไปใกล้ๆเพื่อให้ได้ยินชัดๆ

 

                “ผมหนาว...ทำให้ผมหายหนาวทีสิ”ร่างในอ้อมกอดช่างขาวนวลเนียลยามเมื่อต้องกับแสงไฟ ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาช่างงดงาม ....เงียบสงบสง่างามยิ่งใหญ่และเยือกเย็น...แต่หากอ้างว้างเกินใคร...ราวกับหิมะยังไงยังงั้น...หิมะขี้เหงาที่ต้องการใครสักคนโอบกอด...

 

                วงแขนเรียวโอบรอบคอของเขาเอาไว้ชายหนุ่มแอบกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ยากเหลือเกินที่จะหักห้ามใจมิให้หลงใหลในเทพยดาแห่งฤดูหนาวที่แสนงดงาม ยากเหลือเกินที่จะควบคุมตนความหวั่นไหวของตนเองที่มันร้องลั่น...มือหนาโอบกอดร่างนั้นตอบกลับ แทรกซึมไออุ่นของร่างกายให้แก่กันก่อนที่จะช้อนตัวคนขี้หนาวขึ้นวางลงบนเตียงนุ่มสีชาด

 

                “ดูเหมือนว่าจะยังไม่หายหนาว..ถ้างั้นกิลผู้นี้จะช่วยให้อบอุ่นถึงข้างในเลยละกัน”

 

                ราวกับมีอะไรมาจุกที่คอทำให้กลืนน้ำลายได้อย่างลำบากยากเย็นยามที่ถอดเสื้อผ้ากันหนาวที่เกินจำเป็นของราชินีหิมะผู้นี้ ยิ่งแสงทอจากจัทนรานวลอ้อยอิ่งเลื้อยล้อยตามผิวขาวที่มิเคยแตะต้องแสงแดดของเขาก็ยิ่งทำให้ใจสั่นระรัว ลูบไล้ยามสัมผัสความหอมหวานอันแสนอันตราย...

 

                        “ดูท่าเสื้อผ้าก็คงไม่จำเป็นละมั้ง...นายนะแค่ได้ความอุ่นจากฉันก็พอ”

 

                แค่เพียงสัมผัสก็อบอุ่น แค่เพียงกอดก่ายกลับร้อนรุ่มได้ถึงเพียงนี้...ช่างแตกต่าง...แตกต่างกับหิมะเสียจริง

 

                ...น้ำแข็งแข็งแกร่งก้าวหากโดนเปลวไฟอันกล้าแกร่งพลันหลอมละลายเป็นน้ำใส...แต่ทว่าน้ำใสนั้นก็กลับทำให้กองไฟร้อนแรงนั่นดับลงได้โดยพลัน...ใครกันหนอคือผู้ชิงชัยชนะในเกมนี้กัน...

 

                อา...ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้จะมีคนสนใจหรือเปล่านะ...ถ้าหากผมรวมเอาทุกๆคนเข้ามาหาผมแล้วละก็เขาจะรักหรือเปล่านะ...ถ้าหากผมแย่งชิงพวกเขามาแล้วพวกเขาก็จะสนใจแต่ผมสินะ...

 

                รักผมสิ...โอบกอดผมสิ...ผมเกลียดความหนาวเหน็บ...ผมอยากได้ความอบอุ่นสบายเฉกเช่นดวงอาทิตย์และทานตะวัน...ทานตะวันที่ไม่ว่ายามใดมันก็ยังคงสามารถหันไปเจอแสงสว่างและความอบอุ่น...ผมอิจฉาจัง,...

 

                รอก่อนนะ....ผมจะแข็งแกร่งให้มากกว่านี้....แข็งแกร่งขนาดรวมทุกคนไว้กับผมได้หมด...ไม่เอาแล้วเมื่อก่อน...แน่นอน ...จริงสิ...ถ้าใครขวางซะก็ฆ่า....ฆ่าให้เหมือนกับเมื่อก่อน...ยังไงซะมือของผมมันก็เปื้อนเลือดมาตั้งแต่ต้นแล้ว...

 

                ฆ่าซะ...ฆ่าซะให้หมด...ช่วงชิงมาสิ...ทุกสิ่งทุกอย่าง....เพื่อไม่ให้เป็นแบบเก่า...เพื่อให้ผมไม่หนาวอีกต่อไป

 

                “เฮ้อีวาน...”

 

                ผมเงยหน้าขึ้นไป เขายังจะให้ผมพูดอะไรอีกเมื่อในตอนนี้เสียงของผมแทบจะไม่เหลืออีกแล้ว...

 

                “อีกรอบไหม...”

 

                ผมยิ้ม...ยิ้มให้กับเขา”ก็เอาสิ”

 

ปรัสเซียหนุ่มหัวเราะในลำคอ...คงยาก...หากจะคิดห้ามใจตนเอง...ในเมื่อมันเต้นแรงราวกับจะระเบิดขนาดนี้...จุมพิศอ่อนโยนมอบให้แด่ราชินีหิมะอันแสนหนาวเหน็บผู้ช่วงชิงบางสิ่งไปจากเขา...มันคงจะกลับเป็นแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว...

 

จะไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกแล้ว....หนทางเบื้องหน้ามีแค่สีชาดที่จะพันผูกเราเอาไว้เท่านั้น

 

The EnD

OR

TBC????

แต่ตอนนี้ขอวิ่งหนีสหบาทาแฟนอีวานซามะเมะและกิลเคะก่อนคร่า

จริงๆเขียนเรทไปแล้วคะแล้วมาลบทีหลังทำไมนะหรือ เพราะเดี๋ยววิ่งหนีสหบาทาไม่ทันนะสิ ไปก่อนคร่า

ภาคสองเร็วๆนี้หากคนแต่งหนีกองงานพ้นคร่า

TBC กิลXอีวาน R-19 Vr เมะข้าทาสกับเคะราชินี

โมษณาเสร็จจะอยู่ให้โดนกระทืบเรอะ วิ่งสิ