~: [V] i O l e T- M o O [N] :~

หันหน้าเข้าหากันเถอะ

 

พวกเรานั้นแตกต่างกัน..มีทั้งความคิดอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน...

พวกเรานั้นมีสีที่แตกต่างกัน

นัยน์ตาสีเดียวกันสบเข้าหากันแล้วก็เมินหน้าหนีกัน..

 

คราหนึ่งมีเด็กอยู่สองคนทั้งสองนั้นเป็นพี่น้องที่รักกัน..

พวกเขาทะเลาะกัน..

นัยน์ตาทั้งคู่สบกันแล้วก็เมินหน้ากัน

 

ทำไมกันเล่า

 

เอาแต่หันไปอีกทางแล้วหาอาวุธมาแข่งขันกัน

ทั้งเล่ห์เหลี่ยม..ทั้งเงินตรา..ทั้งพละกำลัง..

 

ทำไมกันเล่า

 

ริมฝีปากที่เปิดขึ้นแต่ละครั้งเอาแต่โต้เถียงถึงเหตุผลของตน..

ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะได้หันหน้าเข้ามาคุยกันดีๆสักครา..

 

ทำไมกันเล่า

 

เรื่องราวลุกลามใหญ่โต

จากเด็กทะเลาะกันพลันเป็นเรื่องใหญ่..

จนผู้ใหญ่ต้องออกมาห้ามปราม..

แต่เด็กทั้งสองคนนั้นก็ไม่ฟังกัน

 

ทำไมกันเล่า

 

พวกเราแตกต่างกัน

มีสีสันที่แตกต่าง

มีความคิดที่ไม่มีวันจะเข้ากันได้

ราวกับตะวันและราตรีกาล

ราวกับน้ำและน้ำมัน

ที่ไม่มีวันอยู่ร่วมกัน

 

ทั้งๆที่ยืนอยู่ในบ้านหลังเดียวกันแท้ๆ...

 

คุณพ่อคุณแม่เหนื่อยใจ..พี่น้องทะเลาะกัน..บ้านอันแสนอบอุ่นพลันแปรเปลี่ยน

น่าเหน็ดเหนื่อยใจ..

 

ทำไมกันเล่า

 

ทำไมกัน..ทำไมกัน..

ทำไมเด็กน้อยทั้งสองไม่หันหน้าเข้ากันดีๆ

ทำไมเด็กน้อยสองคนไม่พูดคุยกันดีๆ

ทำไมเด็กน้อยทั้งสองคนไม่เลิกฐิติต่อกัน

กับคำเพียงคำเดียวพวกเธอจะไม่เข้าใจกันเลยหรือ

 

ทำไมกันเล่า

มองหน้ากันไปมา

เพลิงพิโรธวาววับอยู่ในดวงตาของเด็กน้อย

 

บ้านอยู่ไมสงบสุข

 

พ่อกับแม่เหนื่อยใจยิ่งนัก

ถึงจะเป็นเรื่องเด็กทะเลากันแต่พี่น้องไม่สมควรทะเลาะกัน

ควรจะรักใคร่กลมเกลียว

 

คราหนึ่งจับทั้งคู่มานั่งด้วยกัน

ทั้งสองแม้แต่หน้าก็ยังไม่มามองกัน

หันหลังชนกันไม่ยอมพูดกันดีๆ

 

ดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งรวงหล่นจากฟากฟ้า

ตรงที่ว่างของเบื้องหลังเด็กน้อยทั้งสอง

 

เด็กทั้งสองหันมามองดอกไม้ดอกนั้น

ดอกไม้มีเพียงดอกเดียว

 

เด็กคนแรกเอื้อมมือไปยังดอกไม้..พร้อมๆกับมือของเด็กคนที่สอง

ทั้งสองจับสิ่งเดียวกัน

ทิฐิทำให้ทั้งสองยื้อแย่งมิแบ่งปันกันดีๆ

ดอกไม้ดอกนั้นถูกจับกระชากฉีดขาดเหี่ยวเฉาคามือของสองพี่น้องตัวน้อย

 

ดอกไม้ตายไปเสียแล้ว

ดอกไม้เฉาไปเสียแล้ว

เพราะการแก่งแย่ง

 

ทำไมละ

 

นัยน์ตาทั้งคู่ได้สบกันเสียที

แต่สายไปแล้ว

ดอกไม้ร่วงราไปเสียแล้ว

 

สายไปแล้ว

มันเฉาไปแล้ว

 

สายไปแล้ว

มันได้ตายไปเพราะน้ำมือพวกเธอเสียแล้ว

 

แต่มันยังไม่สาย

ในตอนนี้

หากมือทั้งสองนั่นจะจับกัน

 

นัยน์ตาของทั้งคู่สบเขาหากัน

ครานี้ไม่เมินหน้าหนีกันแล้ว

รอยยิ้มอันสดใสส่งตรงให้ฝ่ายตรงข้าม

มือเล็กๆของสองพี่น้องยื่นเข้ามาหากัน

 

เกาะกุมกันเข้าไว้

 

แล้วสิงรอยยิ้มให้แก่กัน

จับกันเอาไว้

จับกันไว้

 

ใช่ตอนนี้ยังไม่สาย

ที่จะคืนดีกัน

อย่าเลย..อย่าทะเลาะกัน

 

ตอนนี้ยังไม่สาย

หากเราจะขอคืนดีกับใครสักคน

ลองยิ้มให้กับเขาแล้วขอโทษเขาสิ

 

ทุกอย่างยังไม่สายเกินแก้

ทำไมเราไม่ลองหันหน้าเข้าหากันละ

แม้น้ำกับน้ำมันก็ยังมีไข่แดงเชื่อมประสาน

แม้ทิวาและราตรีจักมิอาจได้พบกันแต่หากมนุษย์ก็ยังจดจำพวกมันได้

แม้สีสันจะแตกต่าง

แต่โลกใบนี้ก็แต่งแต้มด้วยหลากสีสันอยู่แล้ว

 

จะกลัวอะไร

หันหน้าเข้ามาหากันสิ

แล้วบอกความในใจของเธอเสียสี

 

มันยังไม่สายหรอกนะ...

 

 

******************************

วอนคุกได้อีก ...ฮือออ..

แต่งเนื่องจากได้ยินข่าว(ผี)เสื้อหลายสีที่สนามหลวงคะ